sep 16

Mooi cadeau!

Onlangs refereerde iemand aan een uitspraak van Pippi Langkous “ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan” …

Mijn broer had me een inschrijving cadeau gedaan, een dag met jachtproeven. Veel heb ik dit jaar niet kunnen trainen en mijn enige ambitie dit jaar, een Orweja KJV proef viel in het water wegens mijn persoonlijke gesteldheid, herstel en het naleven van “het Hitteplan”!

Maar oké! een cadeau is nooit weg en vertrok ik deze ochtend vroeg naar Heerlen alwaar HC Sirius voor de 2e keer haar unieke jachthonden proef organiseerde. Het was een geheel nieuwe locatie waar de proeven dicht bij elkaar liggen, en een breed water beschikbaar is. Het was mogelijk twee proeven te lopen, de standaard jachthonden in de ochtend en de MAP-B proef in de middag (Meervoudige Apporteer Proef)!
Drie weken geleden werd mij de vraag gesteld of ik ook mee wilde doen met de MAP (??)  “Euh?!….dat wil ik wel maar weet niet wat het inhoudt, heb er nooit op geoefend en/of training in gehad”. Maar ik had dan nog wel drie weken de tijd. Snel daarna kreeg ik bericht dat het niet door ging want vol=vol. Geen probleem want ik wis toch niet wat ik miste. Maar deze week bleek dat er dus nog een plek was en werd de vraag opnieuw gesteld…”Euh?!…..dat wil ik wel maar weet nog altijd niet wat het inhoudt en nooit op geoefend en/of training gehad”. Mijn broer Sjra praatte me woensdag bij en we oefende wat met de eend en vertelde hij mij wat ik mogelijk zou kunnen verwachten. Donderdag dacht ik aan Pippi’s uitspraak en nam een besluit, ik doe mee en kijk wel waar de drent strandt. Me even snel wat theorie eigen gemaakt en verder dan maar geoefend op de basisgehoorzaamheid.
Er waren zo’n 45 honden van verschillende rassen, en één drent. Inmiddels ben ik wel gewend aan de vooroordelen die er heersen over de “werkende Drent”. Ik hoor de verhalen aan, denk er het mijne van, leg het naast me neer en concentreer me op de opdracht.
Tijdens de perfect uitgezette en uitgewerkte proeven was er nogal wat afleiding die er normaal tijdens proeven niet zijn…zo waren er vele wandelaars met loslopende honden die ijverig balletjes in het water gooide tijdens een proef, een wandelaarster met een papegaai op de schouder die door het bos schreeuwde en echode  en het niet veel scheelde en Lennaert toch bijna een tropische vogel binnenbracht. Verder paradeerde opeens “Stadsschutterij St. Sebastianus” langs met veel tromgeroffel en even verderop was er een mini schuttersfestijn met de nodige knallen en muziek…Maar ja, iedereen had met die omstandigheden te maken en was concentratie en rust vereist en het gaf het hele gebeuren wat extra cachet!

 

Na een hele dag werken stond ik dan uiteindelijk met twee B diploma’s…en zeer onder de indruk van mijn hond. Vanuit de basiscommando’s en zijn “will to please” bracht hij achter elkaar alle apporten binnen, de nijlgans, verschillende eenden, konijn, duif, fazant en kauw! Oké hij blijft een stuiterbal en zijn juist het “eenvoudige volgen en uitsturen” cliffhangers, maar schuwt hij niet het moeilijke werk!

Als ik hier de MAP B proeven zou moeten uitschrijven dan ben ik wel twee A4tjes verder. Ik zal een poging doen wat betreft de B2 “Waterwildjacht”. De keurmeester vertelde me wat de bedoeling was. Achter een stuk moeilijk doorgaand kreupelhout was water, de hond en kon het water niet zien. In de verte maakte iemand kwik, kwek en kwak geluiden, er viel een schot en er was een plons hoorbaar. Gelukkig luisterde Lennaert mee want toen ik me nog zat te bedenken hoe ik dit via commando’s aan hem duidelijk moest maken, dat hij door het moeilijk begaanbare kreupelhout naar het water moest en daar ergens een eend zou drijven, ging hij er al voor zitten en was een woord voldoende. Na een tijdje kwam hij triomfantelijk met een eend aan zetten en aansluitend in sneltreinvaart moest hij een nijlgans van een heuvel afhalen die in de dekking lag! Met een zware gans…en dan een helling af denderen, Lennaert maakte ook direct kennis met zwaartekracht. En net binnen de tijd!

Maar ook een heel groot compliment voor de Weimaramer Django en mijn broer Sjra. Zij volgen de opleiding bij HC Sirius en ondanks zijn jonge leeftijd werd hij clubkampioen met schitterde punten.

Lennaert en ik hebben dan wel niet de allerhoogste punten…een drent kun je nu eenmaal niet vergelijken met die snelle MAP honden…..maar wat mij betreft verdient hij de hoofdprijs, want welke jachthond…zo goed als hij is, volbrengt de MAP proeven zonder daar ook maar één keer op getraind te hebben met wat snelle wetenschap van het bazinnetje uit het rode boekje….juist ja, één Drentsche Patrijshond!

Dat was pas een mooi cadeau!! Thx Anita en Sjra!

aug 26

Bezelhonkie tonk 2018

Jitse van Bjorn…zo jong nog maar al zo mooi en veelbelovend!

Het leven van een voorjager gaat niet over rozen….of te heet om te trainen en te werken…of de hemelsluizen moeten alle opgespaarde water van juli en augustus in één keer kwijt. Gisteren werd ik verwacht in Eefde voor de Bezelhonkbokaal en toen ik thuis om 6.00 uur vertrok en de autoweg opdraaide stond de thermometer op 8 graden. Onderweg waren fraaie wolkenpartijen te zien maar werd het ook steeds natter. In Eefde wachtte Karine met Libre en Bjorn met Jitse. Zij waren al een dag eerder opgereden en stonden op een camping in de buurt. Normaal is zo’n afstand wel te doen maar als de wedstrijd start om 8.30 uur…tja dan wil je en op tijd zijn, en gefocust kunnen beginnen zonder te haasten. Natuurlijk had ik ook ergens in de buurt kunnen overnachten maar thuis zitten nog twee trouwe viervoeters, één kat en één zoon die graag aandacht en vooral eten willen hebben.

Lennaert ging dit jaar mee! Het trainen was er helaas vaak bij ingeschoten en wilde ik in de vooravond nog even werken aan de steadyness, het volgen en downliggen. Hij schudde tijdens de oefening, alles bij elkaar genomen van 15 minuten wel erg vaak zijn hoofd. Ik was weer bang dat hij oorontsteking had en controleerde zijn oor na afloop. …er zat dus een wesp verstrikt in zijn haren onder zijn flapoor.  Arme Lennaert…en ondanks dat ongemak van zoemen, brommen en prikken had hij zonder aarzeling en dralen toch zijn opdrachten vervuld…

De reis verliep voorspoedig maar helaas had de navigatie moeite met de zandwegen de laatste kilometers en kwam ik toch net op het nippertje aan. Geen tijd om iedereen te begroeten of nog een plasmoment voor zowel baasje als hond…snel spullen pakken en op naar de eerste proef…dat was toevallig downliggen, en na 2,5 uur liggen in de auto moest Lennart direct plat in een ruige border. Maar we begonnen met een 10 en was ook direct de spanning eraf. De rest van de punten waren ook niet slecht, maar toch ergens…ergens miste hij een eend. Helaas geen B. Maar dan wel samen met twee anderen honden de meeste punten voor de C. De jongste hond kreeg de 1e prijs en Lennaert en zijn zus Libre allebei de 2e prijs omdat ze exact even oud zijn en de regel van oudste en jongste niet opging. Allebei een mooie beker en diploma. 🙂

Apport over diep water leverde een negen op, verder drie keer een tien, een zes en twee achten…en snik een nul!

De Bezelhonkbokaal is een drentendag georganiseerd door Kennel de Bezelhonk. Iedereen kan zijn drentje inschrijven maar er zijn ook veel honden aanwezig die afkomstig zijn uit de Bezelhonk zelf. Christel Schulte helpt haar pupkopers op weg als ze de jachtpassie van hun hondje in goeie banen willen leiden. Inmiddels is het uitgegroeid tot een topdag met vele liefhebbers, bekenden, serieuze keurmeesters en voorjagers. Iedere hond wordt op waarde geschat en beoordeeld. Er worden C,B,A proeven, en Meervoudige Apporteerproeven gelopen. De hele dag staat in het teken van serieus werk. Na afloop verschijnt er in een mum van tijd een uitgebreide en goed verzorgde BBQ. De innerlijke mens wordt zeker verwend. Susanne van Ommen is een geboren presentatrice en met veel flair leidt ze de prijsuitreiking in goede banen. Voor iedereen heeft ze een persoonlijk woordje en complimentje! Maar dit keer werd ook Christel in het zonnetje gezet. In een tijdsbestek van 1.5 jaar wist ze Nederlandse en Belgische Clubmatch te winnen. Daarna nog eens de Clubmatch van de Club en vervolgens de Winner van Amsterdam. Tussendoor behaalde ze jachtdiploma’s en verzorgde ze jachttraining! Een reden voor haar vrienden om haar te verassen met een gouden jachtfluit. Tja..dat was wel een emotioneel moment voor haar, als je gedrevenheid en prestaties op zoveel verschillende vlakken bij elkaar komen en gezien en gewaardeerd worden!

Het was een mooie dag met ijverige honden en goedgemutste mensen. Uiteindelijk ging Hidde van Marcel Langbroek met de meeste bekers ervandoor. De blik van Marcel, “zo veel bekers”….hij kon ze nauwelijks dragen, en zo trots op zijn Hidde!

Hidde

Helemaal uit België, Karine, Patrick en Bjorn!

Libre, dochter van Cartouche luistert aandachtig of ook haar naam genoemd wordt tijdens de prijsuitreiking!

aug 23

Fun&Fun

Nu de ergste hitte verdwenen is worden we nog altijd verwend met schitterend weer. Heerlijk weer om te wandelen en bezig te zijn met de honden. Samen met Hilde, bazin van Lando trokken we naar het officieel honden-losloop-gebied in Leende. Je zou verwachten dat meer mensen aan de wandel waren maar dat viel reuze mee. Lara mocht deze keer Hilde vergezellen en mijn oog was dit keer op Lennaert gevallen want ik moet zorgen voor een beetje wandelbalans! Lennaert kon het wel waarderen, een stoere bruine meid voor hem alleen. Tevreden hebben we geconstateerd dat we naar deze locatie toe kunnen met een grotere groep drentenliefhebbers en/of nestgenoten. Er is een mooie loslooproute uitgezet met duidelijke bewegwijzering! Het voorwerk is al verricht, nu nog de uitvoering!

Jacquin, nu zeven maanden, mocht al meedoen met de grote honden tijdens de Landgoedfair. Al snel drupte de foto’s en informatie binnen, dat ze zich goed staande heeft gehouden tijdens de verschillende demonstraties en het mooie Hollandse Drentsche Patrijshonden ras netjes heeft vertegenwoordigd!

Marduc uit Tilburg wilde papa Lennaert nog eens ontmoeten en was een afspraak snel gemaakt. Hoewel hij al flink gegroeid is en er al lichtelijk wat hormoontjes opspelen kan hij het nog altijd goed vinden met zijn vader en opa. Tante Nova die rook zo lekker naar …?  Tja…waar rook ze eigenlijk naar?

 

Vader en zoon

aug 16

Offspring spam

Ook de verschillende zonen en dochters van Cartouche en Lennaert genieten van de vakantie…

De Witjes doen het rustig aan!

De tweeling en Abbey

Siebe en zijn vriend hebben het warm

Loet heeft haar diploma!

vier ondeugende oogjes!

mooi in balans

Jacquine heeft puberstreken..

aug 05

Dalena en Danessa

De namen zijn bekend van de twee dochtertjes van Lennaert en Belissa. In Duitsland moeten de stamboomhonden geboren in 2018 beginnen met de letter D. Hiltrud en Peter zijn daar creatief mee omgegaan en zelfs een stukje van pappie en mammie in de namen verwerkt. Ze groeien, spelen, en leren zoals het moet. Ik ben natuurlijk bevooroordeeld, maar men zegt dat knappe meiden altijd op hun vader lijken…;)

En natuurlijk hebben we ook wat bewegende beelden….van een doos dan!

jul 31

Twaalf…

Hij is jarig! Cartouche wordt vandaag twaalf jaar en naar aanleiding hiervan schreef John Prevoo “dichter en dinker op de Kei” uit Valkenburg een gedicht! 🙂

Neet bie Kennel de Grensmaas sting mien weag
Mèh waal dao is ’t wao ich ’t langste verbleef.
Al jaore langk ’n gouwe mand.
En aldaag wandelend door ’t Limburgsche land.
‘T stump mich altied wir bliej zoa ‘nne feine Baas(in)
Wat mit mich geit zjwummend bie ‘nne pool of in moder Maas
Same mit mien vriendinne.
Meimere veer vaker en doon ich de daag bezinne.
Ja luujkes de kins ’t treffe in ’t leve.
Edere daag wir get opnnuujts te beleve.
Zo noe weurt ’t langzaam tied veur miene knook
Wat ich missjien nog waal goon begrave in ’n look

Groetjes Cartouche

(De vertaling: 
Niet bij de Kennel de Grensmaas stond mijn wieg
Maar het is wel de plek waar ik de meeste tijd verbleef
Al jaren heb ik daar mijn gouden mand
En iedere dag wandelen we door het Limburgse land
Blij ben ik nog altijd met zo’n lieve baas (bazin)
Die mij laat zwemmen in een waterpoel of (moeder) Maas
Samen met mijn vriendinnen.
Meimeren we over de dag en laten deze bezinken
Ik heb het getroffen in mijn leven
Iedere dag weer iets nieuws beleven
Het wordt nu langzaam tijd voor mijn bot
Welke ik misschien nog wel ga begraven in een gat
Zo ongeveer maar dan anders zou de vertaling moeten zijn )

 

jul 29

Rart at møde dig

Ja ik ben dik…nou en?!!

 

Sinds vorig jaar volg ik met interesse de verrichtingen van Kennel Vindhøjs in Denemarken. Het is nl. de kennel van Bente en Henning Wilstrup waar Vindhøjs Falcon vandaan komt. Na onze ontmoeting in 2017 tijdens de Clubmatch hebben we regelmatig contact en heb ik hen op weg geholpen met wat kleine zaken zoals het afleveren van wat spulletjes voor Nederlandse vrienden, het lid worden van de Vereniging en wat fok gerelateerde zoekopdrachten. Deze week was het extra spannend want Mira een nichtje van Falcon stond op het punt van bevallen. Al vroeg in de ochtend kreeg ik een beetje een bezorgd berichtje van Bente, het duurde allemaal wel wat lang en naar aanleiding van wat ze schreef en de foto kon ik alleen maar antwoorden “dat is de slijmprop…het gaat beginnen”.

Toen was het even stil….maar kwam al gauw de bevestiging “we zijn zover”!
Via de chat heb ik ook rond de kerst van 2014 met een aantal mensen de geboorte gevolgd van Nova. Het was een “eenzame kerst” maar werd voor mij toch bijzonder door de spanning, het meeleven, de foto’s, de informatie uit 1e hand, de grapjes en het verheugen op mijn toekomstige nieuwe huisgenote!

De bevalling in Denemarken duurde de hele dag en de laatste liet op zich wachten…maar uiteindelijk was er een mooi nestje van 5 teefjes en één reutje, allemaal gezond en al rond! Mira blijkt een lieve en zorgzame  moeder te zijn. Samen met de vader van het nest “Stone” heeft ze een zeer sportief nestje op de wereld gezet.

Er zijn nog 3 teefjes op het moment beschikbaar! Voor meer informatie over Mira (DK08190/2015) en Stone (NHSB 2800890) en dit nestje kunt u contact opnemen met :

Tel:  0045 20719140 in Engels met Henning of 0045 41423186 in het Nederlands met Bente
Email :  henning@vindhojs.dk
http://www.kennel-vindhojs.dk/
https://www.facebook.com/groups/1752205851677075/

 

jul 27

Kritische noot

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik train met mijn honden voor officiële jachtproeven. Ik doe het graag, ze hebben zeker talent en is het altijd puur genieten voor de honden en zeker voor mij. Dit weekend heb ik me ingeschreven voor een proef. Lennaert was dit keer de uitverkorenen en ik verheugde me enorm op de proeven maar ook de mensen die ik zou ontmoeten en wederzien.

Het weer en de voorspellingen gooien echter wat mij betreft roet in het eten en heb dus besloten me terug te trekken. Eerst heb ik nog netjes gewacht en gehoopt dat het hele gebeuren zou worden geannuleerd en mogelijk verplaatst maar toen ik woensdagavond een mail kreeg met de mededeling dat het vervroegd zou worden en wat tips over water en schaduw, heb ik besloten me terug te trekken. Er was zeker overleg geweest tussen alle betrokken partijen die nodig zijn om zoiets als een jachtproef te organiseren….maar toch is men niet tot het besluit gekomen de boel te annuleren.

Via de social media en verschillende groepen zijn er natuurlijk voor en tegenstanders maar het opvallende is dat er maar weinig reacties zijn van personen die duidelijk aan geven dat ze hun hond in omstandigheden van de voorspelde 37 graden niet willen voorjagen…..Er wordt wel gesteld dat het onzin is dat men zich terugtrekt en het spektakel zeker door moet gaan.

En ergens raak ik het spoor bijster wat betreft wat is verantwoord en wat is niet meer verantwoord. Voor mezelf is dat wel duidelijk. Ik ben echt niet iemand die snel opgeeft, of een watje, en echt wel in staat een beslissing te nemen wat betreft mijn doen en laten en de veiligheid voor mijn roedel en alles in mijn kringetje. Maar waarom neemt er niemand die de status en de zeggenschap heeft het besluit voor alle mensen en honden? …”jongens het gaat niet door!” Wijselijk houdt men de mond want de “show must go on”! Welke show? Een show van protocollen, richtlijnen en regels? Waarom zou ik daar mijn hond en mezelf voor in een risicovolle situatie brengen? Het is immers niet mijn show!

Dagelijks zien we de berichten over oververhitting, slaan we stoere taal uit als we berichten lezen over honden in auto’s. Worden onpasselijk als we iemand zien fietsen met een hond. Vallen mensen aan waar wij van vinden dat die niet verantwoord bezig zijn met dieren…en nu? Op een paar uitzonderingen na de grote zwijgende massa….en laat maar gebeuren!

Het zal zeker gebeuren en doorgaan en krijgen straks natuurlijk de thuisblijvers ongelijk, want “zie je wel het was best te doen” en dat zal er nog eens extra ingewreven worden. Maar ik blijf wel thuis, gooi alle ramen en deuren in de ochtend open en na 9.00 uur hermetisch alles geblindeerd en op slot. Verdiep me nog eens in het Nationaal Hitteplan om te lezen dat er echt wel risico’s zijn voor mens en dier en verbaas me weer over het feit dat de starheid, de regeltjes en protocollen belangrijker zijn dan welzijn!

jul 22

Op strooptocht…

Als voorjager ben ik natuurlijk geen stroper maar er liggen toch een paar eenden in een speciaal daarvoor gereserveerde vriezer. De eenden, toen al dood, heb ik eerlijk gekocht bij een jachtopleiding en/of gekregen van Sandra en Hilde wiens mannen legale jagers zijn. Maar het rondrijden met een dooie eend voelt een beetje ongemakkelijk en zeker het oefenen van de proeven als er mensen passeren. Al heel snel krijg je opmerkingen over “arm beestje”,“stroper” en “dierenbeul”. Tja…ik ben veel, maar zeker geen dierenbeul. De discussie ga ik wijselijk nooit aan en train ik liever op locaties waar niemand of iemand tot zelden komt. Zo is er de “secret garden” een plek waar je heerlijk kunt trainen en alle elementen zijn aanwezig in een straal van 100 meter. Als ik een plek zou mogen kiezen om een huis te bouwen dan zou het daar zijn. Een hypermodern strak design huis op palen, alles op één level uitkijkend links, rechts en over de meanderende Maas. Maar nu in de aanloop naar een wedstrijd is het belangrijk dat ik op zoveel mogelijk “niet eigen” locaties train zodat je hond niet voor verassingen komt te staan. Zo heb je verschillende soorten waterkanten en zet je je hond alleen maar in op een netjes geschoren schuin aflopende toegang tot open helder water…..tja dan kan het wel eens gebeuren dat je hond tijdens een proef opeens door de brandnetels, stijl aflopend, of nog erger een beschoeiing te water moet. Of eerst een stuk modder waar ze in wegzakken en vervolgens een troebel water met helemaal gesloten eendenkroos of waterlelies. De afgelopen weken ben ik een paar keer in Beerse geweest maar ook dat is bekend terrein voor Lennaert dus ben ik op zoek gegaan naar nieuwe uitdagingen.

Nu wil ik niemand op ideeën brengen maar in de tijd dat Google Earth zijn intrede deed was het in bepaalde kringen een sport om te kijken wie een zwembad verborgen had in zijn achtertuin en volgde er stiekem vele nachtelijke zwempartijen. En met behulp van Google Earth heb ik nu nauwgezet in een straal van 20 km de hele omgeving bestudeerd op zoek naar “moeilijke” watertjes en het belangrijkste.. met geen pottenkijkers. Deze ochtend vroeg, voor de grote hitte ben ik al op pad gegaan…een paar keer had ik pech en was de vijver of poel opgedroogd of zeer moeilijk bereikbaar, maar uiteindelijk is de strooptocht dankzij Google Earth geslaagd en ook nog eens zeer tevreden over Lennaert. Hij heeft veel last gehad van een steeds terugkerende en hardnekkige oorontsteking en heeft hij bijna een heel jaar geen waterwerk gedaan. Maar de vele bezoeken aan verschillende dierenartsen en behandelmethodes waren direct vergeten na zijn modelapporten. Drijfnat, door de modder en brandnetels, klauterend omhoog kwam hij naar me toe. Ik was extra ver uit de kant gaan staan, maar hij negeerde zijn reflex om het water uit zijn vacht en oren te schudden. Zou hij schudden met de eend dan zou hij ze kunnen beschadigen en met een eend met bijtsporen wordt je direct gediskwalificeerd. Hij ging netjes voor me zitten en gaf rustig de eend af en schudde pas op mijn commando! Hé jammer…niemand in de buurt om te applaudisseren of een foto te maken, of toch? Misschien heeft de GeoEye-1 of  Landsat 8 wel alles geregistreerd! 😉

Een blauwe plek, dat moet een vijver zijn!

 

Dat ziet er veelbelovend uit!

 

Beerse! Nova mag natuurlijk mee!

Secret Garden!

Maasvallei!

 

jul 16

Stroomstoring…

Nog voordat ik koffie had gezet, de aardige virtuele “goedemorgen hondendame” had begroet, het digitale nieuws tot me genomen…viel mijn computer uit. Na wat turen in de meterkast en proberen met de verschillende lichtknopjes “licht aan, licht uit”.. bleek de stroom uitgevallen. De complete “downtime” gaf me een schrikreactie…geen koffie, telefoon, social media, warm water, wasje draaien, tv, verstoken van alle vormen van contact… Maar de schrikreactie was maar kort en zag ik ook wel voordelen. Christian lag veilig boven in bed na een welverdiende vakantie in Portugal dus daar had ik geen zorgen over wat betreft niet bereikbaar, en nu gewoon lekker laten liggen dan kon hij ook niet mopperen over geen wifi enz… Ik ging maar eens peilen bij de buren hoe bij hun de situatie was. Na gebeld te hebben, de deurbel werkt op batterijen, deed na een tijdje de buurvrouw open…ze had zich de dag wat beter ingedeeld dan ik, want was dan op de hoogte van een stroom “shutdown” tot wel 12.00 uur, en had besloten uit te slapen. Er waren brieven rondgestuurd, en ja die brief had ik dan inderdaad gekregen maar ik ga al een tijdje gebukt onder “informatie-moeheid” en heb weinig tot geen animo brieven met weer een “moment van overstappen” of “superslimme oplossingen” tot me te nemen….

Eens was dat anders en misschien heb ik juist altijd te veel willen weten en opslaan. Maar dat komt door mijn beroep…altijd alles verzamelen, ontsluiten, delen en niet verloren laten gaan. Eind jaren 80tig en begin 90tig was ik werkzaam in Amsterdam bij het NIKHEF, Nationaal Instituut voor Kern- en Hoge Energiefysica. Dat is een hele mond vol en in die tijd gebeurde daar spannende dingen wat betreft het World Wide Web en de Large Hadron Collider te CERN te Genève. Dat wil zeggen dat de theoretische basis werd gelegd tot het opsporen van het Higgsdeeltje en er gigantische machines werden gebouwd om dit allemaal te meten, te weten en te bewijzen. Het duurde tot 2008 voordat alles kon worden opgestart en pas in 2012 was er het eerste bewijs van het Higgsdeeltje. Vijf jaar runde ik de bibliotheek met als opdracht wereldwijd alles te verzamelen wat er zoal verscheen over elementaire deeltjes, zwarte gaten, relativiteitstheorie, kosmologie, zwaartekracht en lichtsnelheden. Ik waande me in een permanente aflevering van StarTrek/Wars en volgde alles met veel interesse. Op mijn werkplek stond een kleine Apple Macintosh gelinkt met Supercomputer te CERN. HTTP en HTML bestond toen nog niet en ging alles heen en weer via unix-commando’s. Ik herinner me nog mijn verwondering toen ik vanuit mijn werkplek rechtstreeks kon communiceren met iemand in de bibliotheek van CERN…en in plaats van in mijn arm te knijpen tikte ik dan “whoami” om mijn naam te zien verschijnen en dat het geen fictie was.

De LHC groep van NIKHEF…”whoami”

Mijn toenmalige baas had wel oog voor mijn enthousiasme en met nog een paar medewerkers mochten we een bezoek brengen aan CERN om oa. ondergronds de Large Hadron Collider te aanschouwen. Midden in de nacht werden we met een klein vliegtuig naar Genève gevlogen en zag onder me de donkere besneeuwde Alpen opdoemen en de kleine vlekjes en slierten licht van de steden. Het bezoek aan de tunnel 175 meter onder de grond onder het Jura gebergte was meer dan indrukwekkend. De aarde en de natuur herbergt vele wonderen maar hier ligt een wereldwonder gebouwd door duizenden wetenschappers, ingenieurs en technici ’s. Het verhaal hoe je een cirkel boort van 27 km lengte onder Genève en zelfs de grens over onder een gedeelte van Frankrijk is al indrukwekkend. Tijdens de aanleg stuitte men op granieten lagen waar men neit doorheen kwam, en in plaats van waterpas legde men de hele tunnel uit het lood om toch in de zachtere lagen te blijven….het klinkt nu logisch, maar begin er maar eens aan! In de tunnel zelf stonden magneten zo groot als huizen, controlekamers, computers, kabels, het duizelde me van zoveel techniek bij elkaar zo diep onder de grond. En dan was er de buis van 27 km waar de protonen en neutronen botste in de hoop te ontdekken hoe het universum is ontstaan en zich heeft ontwikkeld. Nu zoveel jaren later duikt het thema van The Big Bang, maar vooral wat er allemaal mis kan gaan, als een bron van immense energie, terecht komt in de verkeerde handen, regelmatig op in films en complottheorieën. Leonard en Sheldon hebben na 11 seizoenen The Big Bang theorie maar één wens als wetenschappers…..en dat is het bezoeken van CERN…tja wie niet? Natuurlijk heb ik foto’s om te bewijzen dat ik er was…maar niet van ondergronds…dat was streng verboden te fotograferen omdat er ook nog zoiets was als “strikt vertrouwelijk” een koude oorlog en andere dreigingen.

Nu kun je je afvragen wat het nut is van deze “kostbare” wetenschap en of we erop vooruit gaan als we weten wat het kleinste deeltje ons kan vertellen over “de orde” van ons bestaan. Zeker!! De spin-off van die zoektocht is gigantisch. Er werden nieuwe materialen ontwikkeld, geleidingssystemen, technieken te gebruiken voor de geneeskunde, de boorindustrie, energieopwekking, veiligheid…en iets waar we met z’n allen niet meer zonder kunnen, het WWW. Er moest zoveel data, tekeningen, foto’s  en berekeningen worden overgepompt dat haalde je niet met een paar floppy-disk en na wat protocollen en technische afspraken was het er opeens!

De terugreis ging met een normale lijnvlucht en moest ik een tijdje wachten op de kleine aandoenlijke luchthaven van Genève. Ik dacht na over een cadeau of souvenir voor Chris en mijn moeder. En daar lagen ze te schitteren in een vitrinekast. Chris had altijd een fascinatie voor mooie zakmessen en mijn moeder een fascinatie voor het rode kruis en alles wat met hulpverlening te maken had in de jaren 50tig. Dit zou voor hen het ultieme cadeau zijn…een Zwitsers mes gekocht in Zwitserland, ik wist het zeker! En zo was het ook….terug in Nederland werden mijn cadeaus verrukt in ontvangst genomen…en mijn verhalen over Supergeleiders, Supercomputers, het Heelal en huizenhoge magneten, mijn ultieme ervaring, niet begrepen. En nu na dertig jaar liggen de twee zakmessen en een look a like netjes bij elkaar. Chris was zo zuinig op het mes dat hij een replica kocht omdat hij niet wilde dat de opschrift op het snijvlak zou weg slijten. Mijn moeder heeft het mes in de laatste fase van haar leven teruggegeven aan mij en Chris heeft zijn exemplaar nagelaten aan Christian en nu liggen ze samen bij mij in de vitrinekast…..want het mag niet verloren gaan…

Mijmerend over het verleden en juist de oneindige kennis en ontdekkingen die ons in de toekomst wachten, doorstond ik de uren zonder stroom en gemak. Maar de was is inmiddels netjes opgevouwen, wat ramen gelapt, papieren gesorteerd en een egeltje gered van de hongerdood en uitdroging!

 

 

 

 

Nieuwsgierig? Googel eens op CERN, Large Hadron Collider, Higgsdeeltje of NIKHEF!