nov 17

Wandelweer..

Afgelopen weken stond in het teken van vooral wandelingen met onze patrijshonden. Er was volop keuze…de Drentse patrijshonden verenigingen in België en Nederland hielden hun traditionele najaarswandelingen, Regio Zuid deed weer een duit in het zakje maar ook het trainingsgroepje Beerse zocht elkaar weer eens op.

Rita en Maurice uit Massenhoven organiseerde een wandeling in de Kempen. Drentenmensen weten meestal wel de mooiste wandelplekken en ook dit was weer een mooie wandeling met veel herfstkleuren en een stuk historie. Het weer was heerlijk en Maurice had een bepaalde route in gedachten maar er liepen al snel wat belgen verloren….tja toen stonden we toch zeker een half uur stil en werd er besloten de route daarna wat in te korten omdat we rond 17.00 uur in een eetgelegenheid werden verwacht. Maar de slimme stappenteller van Louis toonde na afloop toch aan dat we ondanks de vertragingen meer dan zeven km overbrugd hadden. Tijdens de pauze snoepte we van een heerlijk Hasselts likeurtje. Voor de gelegenheid had Rita de smaak van “Cuberdon neuzeke” genomen en met enigszins rode wangetjes en neuzen werden de laatste kilometers overbrugd.

Karine met Libre, zusje van Lennaert!

Ook de hondjes werden verwend door de gastvrouw!

Afgelopen weekend was het dan de beurt aan de zuiderdrent. Er is inmiddels toch zoiets als een traditie ontstaan wat betreft een wandeling in het mooie Limburg. We flaneerde al eens een jaar over de Maasdijken, balanceerde op de grens tussen  Duitsland en Nederland, kregen een heuse  sneeuwwandeling cadeau op zoek naar de enige kalkmoerassen in Nederland en dit jaar zakte we nog verder naar het zuiden en kwamen uit in Valkenburg.
John Prevoo nam dit keer de organisatie voor zijn rekening en hoefde ik alleen maar relax achterover te leunen. John zijn drent Sjarel is dit jaar op respectabele leeftijd overleden. Hij en zijn gezin missen hem nog dagelijks en ook de wandelingen. Het was voor hen even slikken toen ze allemaal die vrolijke drentjes zagen maar konden ze ook weer hun hart ophalen. Het was een zeer mooie wandeling met stijgen en dalen. Ik was even vergeten dat ik een hart had…maar tijdens het klimmen werd ik er dan toch aan herinnerd dat het er wel degelijk nog zit en besloot ik na de pauze de laatste lus niet mee te lopen.
Twee en een half uur en zeven kilometer later arriveerde de groep op het verzamelpunt. Ze hadden in totaal met het programma voor de pauze twaalf kilometer gelopen…en dat sloeg toch even in de kuiten. John fungeerde als gids en vertelde honderd uit over het landschap en de historie. De vergezichten waren adembenemend en de mensen, die pakte zich allemaal samen en was er een optimale sfeer en veel jolijt binnen de groep. Ze kwamen uit alle windstreken, van Friesland tot Brussel! Tijdens de pauze konden we terecht in een met militaire doortastendheid uit de grond gestampte gaarkeuken, bemand door de zoon en vrouw van John. Heerlijke soep met ballen en broodjes met worst uit het vuistje…en ook hier ging weer een fles rond van Belgische makelij…

Een goed stel..

Mooi uitzicht!

De gaarkeuken!

Ze hadden allemaal “de kneup aaf”!

En natuurlijk nog wat puppyspam! Jona en de pups doen het hartstikke goed. Jona is een goede moeder met volop melk en na een week zitten de pups al op een gewicht van rond de 800 gram!

De pups van Jona en Lennaert. Vandaag acht dagen oud.

nov 09

Happy!

Wilde ik vandaag een stuk posten over de wandeling van afgelopen zaterdag in Zandhoven….wordt ik al ingehaald door de realiteit van de dag…en wel super nieuws!

In Kolham (Groningen) bij fokker Jan Pluis is vannacht het nestje geboren uit de combinatie Jona en Lennaert. Volgens de dierenarts zou het een klein nestje zijn, maar tussen 01.00 uur en 07.00 uur werden zeven gezonde drenten-pups geboren. En dat is een mooi aantal, vier teven en drie reuen. De pups waren na de bekendmaking van het feit dat er een dekking was geweest in september al snel allemaal gereserveerd.

Jona en Lennaert zijn allebei correcte vertegenwoordigers van het ras met een heerlijk karakter. Ook met de jachtpassie zit het bij allebei goed. Jona ging nog mee op jacht toen ze al vijf weken drachtig was, want werken voor de baas, dat wil ze wel.

Lennaert had de week van de dekking een wedstrijd, en had de dekking twee keer op locatie plaatsgevonden en zou Lennaert wel eens kunnen gaan denken dat het altijd feest zou zijn als hij er alleen met de auto op uittrok. De wedstrijddag waren er best wel leuke teefjes die langs paradeerde maar hij had alleen maar oog voor mij, het werk en het wild! Acht uur hield hij de concentratie vast en twee degelijke diploma’s vielen ons ten deel  Dat waardeer ik dus zeer in hem…dat het helemaal goed zit in zijn koppie en ondanks zijn passie en verleidingen hij stabiel blijft. Ik hoop echt dat hij deze eigenschap kan door-erven!

Maar ook de inteelt coëfficiënt mag wel eens genoemd worden. Die is 7,50% over 10 generaties…ik denk op dit moment een laagte record binnen de drenten-wereld. Happy!!!!!!

Het dekbericht en nestaankondiging!

nov 04

Lady’s talk

Het zal niet lang meer duren! Jan Pluis stuurde me een foto van “Jona Yuna van de Jannahoeve” en ze ligt er toch wel erg zwanger bij. Ook als eigenaar van de dekreu is dit altijd een spannende periode. We hopen op een voorspoedige bevalling. Over voldoende pupkandidaten hoeft de heer Pluis zich geen zorgen te maken. Hij is overspoeld met aanvragen en met drie nesten zou hij nog niet eens aan de vraag kunnen voldoen!

Nog even volhouden Jona!

En toen kwam er een bus vol “Mädels” uit Duitsland. Hiltrud had een paar dagen vrij genomen en kwam met vijf teven en drie generaties op bezoek. Dalena en Danessa de twee dochtertjes van Lennaert zijn nu vijf maanden en wat zijn ze ondeugend. De fokster kon niet kiezen uit de twee wat betreft een teefje om haar lijn voort te zetten en heeft ze dus maar allebei aangehouden 🙂 maar dat betekent wel dubbel opvoedwerk. In Duitsland is de drent een zeldzame verschijning maar deze twee laten zich dubbel en dwars zien. Lennaert had de tijd van zijn leven met zijn dames! Opa Cartouche werd onder de voet gelopen…dat ging toch even allemaal te snel voor hem!

Hiltrud und die Mädels!

Sturm und Drang

Eine schöne Familien

En mijn eigen lady Nova? Die mocht mee naar Massenhoven in de Kempen en hebben we een heerlijke herfstwandeling gemaakt door de bossen. Het groepje bestond uit louter teefjes en één reu. Onderweg hebben we gesnoept van een of ander mierzoet naar vroeger smakend likeurtje en de wandeling afgesloten met een gezamenlijk hapje in een kasteel…..pfff…op een half uur na de klok rond in de weer geweest en lokte de warme lakens al vroeg…

okt 13

Nazomervakantie..

Het nazomerse toetje en ook nog eens het toefje wordt deze dagen dubbel en dwars geserveerd. Laat ik nu net de afgelopen twee weken vakantie hebben. Mijn vakantie bestaat vooral uit tuinieren en het verplaatsen van spullen…en weer terug..toch maar al een doos in, het maken van de juiste keuze met de bedoeling dat ik daar dan weer op den duur profijt van heb! Maar ook de medemens werd niet vergeten en ging ik lunchen met Sandra, feesten bij Conny, op ziekenbezoek bij André, trainen in Beerse, eten bij Ton, dineren met Bianca, wandelen met Hilde en Nickels, logeren bij Bowie en Karin, rummikuppen met Magda, babbelen met Sieka, administratie bijwerken, mijmeren over herinneringen en foto’s, plannen en nieuwe inzichten mbt mijn honden, luisteren en er zijn voor Christian…en is de vakantie alweer snel voorbij!!!

De berichten over de twee dochtertjes van Lennaert in Duistland zijn zeer positief en staat op de planning dat ze samen met de moeder Belissa naar Roosteren komen voor een bezoek. Ook uit de hoek van Diessen komen alleen maar positieve berichten. Inmiddels hebben de fokkers van d’ Ouw Knip de stambomen rondgebracht en geconstateerd dat alle pups, inmiddels honden van 8 maanden het allemaal goed doen en de nieuwe baasjes zeer tevreden zijn. Marduc heeft samen met Sabine al zijn basisjachtdiploma gehaald….en als ik zo de onderdelen en punten bekijk gaat hij zijn vader achterna….en schreef ik niet onlangs dat het zwakkere punt van Lennaert volgen aan de lijn is… 😉

Apporteren gaat al heel goed…gevonden in het bos…

Een heel mooie lijst met maar één klein ienemiene smetje! 🙂

 

Het logeerpartijtje bij Karin was heerlijk. Bowie is een nestgenoot van Nova en mocht zij mee. Karin en Bowie hebben allebei pech gehad met de gezondheid en zitten ze allebei nog in de herstelfase. Het was goed te zien dat ze allebei al stappen voorwaarts gezet hebben maar ze zijn er nog niet. We hebben er twee ontspannen dagen van gemaakt, een beetje de toerist uitgehangen in Hulst, mijn ogen geopend en ’s avonds een gezellig samenzijn met nog een nestbroer nl. Boris. Magda, baasje van Boris speelt graag een spelletje en liet ik me verleiden tot een paar potjes rummikuppen en ik geloof dat ik gewonnen heb 😉

De drie nestgenoten!

Karin met Bowie en Nova

 

okt 09

Dekbericht

De 2e week van November wordt er een nestje Drentsche Patrijshonden verwacht bij Jan Pluis, Kennel Van Roopoorte te Kolham, Groningen, tel.: 0598 39 90 47, pluis27@kpnmail.nl

Lennaert had een succesvolle date met Jona Yuna van de Jannahoeve. Uiteraard voldoen ze aan alle gezondheidseisen gesteld door de rasvereniging “De Drentsche Patrijshond”.
De inteeltcoëfficiënt over 10 generaties is 7,50%! Dat is een mooie opsteker voor het ras!

Jona is een sportieve dame die graag met de baas op jacht gaat. Ze heeft net als Lennaert een vrolijk opgeruimd karakter. We wensen Jona verder een succesvolle dracht!

Jona! Een mooie drentendame!

 

Ondanks de dekking hield Lennaert er die week zijn koppie bij en scoorde een B diploma en ook nog eens MAP B!

De heer Pluis met Jona en Lennaert!

 

okt 05

Drentenpraat..

Nova en Lennaert hadden het weer goed voor elkaar. Ze mochten allebei mee naar Beerse. We hadden het gehele terrein met vier honden voor ons alleen en het schitterende weer deed de rest.

Eerst wat geoefend en Jitse het nog jonge drentje van Bjorn ging te water. Nova en Lennaert hadden al gezwommen en zaten aan de overkant van het water vastgebonden. Louis wilde ze inzetten als hulphond om spulletjes over te brengen. Op afstand kon ik de uitkomst al inschatten…hij moest in elk geval snel zijn want anders zouden ze vertrekken zonder spulletjes…en zo gebeurde het ook 🙂  Louis keek even naar links…en zoeffff.. weg was Lennaert. Gelukkig was daar nog de reserve duikboot Nova en die bracht netjes de touwen over.

Tijdens de pauze deed Bjorn de truc met de gasbrander, spek, ui en eieren. Vervolgens gingen we op avonturentocht met Aukje en Finn. Louis was de gids en we maakte een grote ronde om de vijvers heen op zoek naar de schapen die de begroeiing van het terrein in bedwang moeten houden. Grappig te zien dat de drie teefjes Oliv, Jitse en Nova netjes bij de groep bleven, kleine stukjes vooruit rennen  en weer terug. Lennaert echter nam flink afstand en was steeds uit het zicht maar liet zich geregeld even zien. Van meerdere baasjes van het nest waar Lennaert uit komt, hoor ik regelmatig dat ze allemaal graag afstand nemen. Tja! zullen toch de veldwerk-genen zijn 😉 ! Over de schapen maakte ik me wel wat zorgen. Volgens Louis kon het geen kwaad met de honden maar dit dacht ik ook toen per ongeluk een loslopende geit mijn tuin binnenliep en mijn trouwe bastaard Pukkie, zonder aantoonbaar jachtinstinct en -genen de geit als een volleerde wolf naar de grond werkte en bij de keel greep.

Het was weer een nuttige dag en aangezien er verder niemand op het terrein aanwezig was hebben we het vooral gebruikt om de honden veel vrijheid te geven en juist niet altijd de rem erop te zetten.

Wat een lol!

Dit weekend zal Nova haar broers N’Boris en N’Bowie weer eens zien. Boris hebben we voor de Kerst nog gezien tijdens een heuse sneeuwwandeling te Susteren, maar Bowie…dat is best lang geleden, dat was in het voorjaar van 2017 te Temse tijdens een wandeling, picknick en etentje georganiseerd door Magda en Marc, de baasjes van Boris.  We hebben wel regelmatig contact onderling met de nestgenoten maar de afstand is de spelbreker. Maar nu dus niet! We gaan er een gezellig weekend van maken in Hulst, het koffertje van Nova staat al klaar…..en ik heb al verschillende keren de route gecheckt…door Antwerpen..dat is weer minder!

Het lijkt wel een schilderij…het N-nest tijdens de picknick voorjaar 2017

En dit lijkt ook wel een schilderij de wandeling december 2017..

sep 26

Going nuts…

Noten zijn er dit jaar in “Hülle und Fülle” en moet er geraapt worden. Ik wil wel noten laten liggen voor de vogels en andere diertjes in de tuin….maar er lopen drie omnivoren rond die niet vies zijn van lekkere verse walnoten. Eén paar nootjes, dan kan echt geen kwaad maar de hele dag blijven scharrelen en knagen, dat is echt niet goed voor honden en krijgen ze gelooide magen. Zelf peuter ik de laatste velletjes van de noten want dan maakt de verse noten weer bitter maar zover gaan de honden niet. Dus moet ik steeds rapen en dat is geen leuk werkje. Vooral veelvraat Nova moet ik in bescherming nemen. Ze weet natuurlijk dat ik haar in de gaten hou en loopt ze rond met een stoïcijns bekkie. Ze probeert onschuldig te kijken, maar juist dan weet ik dat ze iets verstopt. Soms is ze al een uur binnen en hoor ik toch weer krak….en verraadt ze zich zelf weer en spuugt verschrikt de noot uit als ik naar haar kijk. Tijdens het rapen van de noten had ik even geen zin om op te letten en moesten de twee jongsten in de kennel. Opeens was het “krak..krak…krak” in sneltreinvaart. Een hele karrevracht noten was in het kennel gewaaid en daar profiteerde die twee natuurlijk snel van. Mijn vader riep altijd als wij kinderen aan het ravotte waren.. “denk eraan! ik rij niet naar het ziekenhuis” en hij had het nog niet gezegd of er was weer iets gebroken, gekneusd of hing er weer iemand met zijn lip in de prikkeldraad. Dus ik betrapte er me zelf op dat ik de honden vermanend toesprak…”denk eraan! Ik rij niet naar de dierenarts”!

“Noten?.. Waar dan vrouwtje?”

“Lennaert zie jij noten?”

 

“Nee ik weet echt niet waar de noten zijn…altijd die vooroordelen over Belgische drentjes”

“Ja zeg!! zo’n foto van dichtbij is echt niet flatteus”

“Eén klein nootje kan toch geen kwaad! of twee…of drie….of vier..”

 

sep 16

Mooi cadeau!

Onlangs refereerde iemand aan een uitspraak van Pippi Langkous “ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan” …

Mijn broer had me een inschrijving cadeau gedaan, een dag met jachtproeven. Veel heb ik dit jaar niet kunnen trainen en mijn enige ambitie dit jaar, een Orweja KJV proef viel in het water wegens mijn persoonlijke gesteldheid, herstel en het naleven van “het Hitteplan”!

Maar oké! een cadeau is nooit weg en vertrok ik deze ochtend vroeg naar Heerlen alwaar HC Sirius voor de 2e keer haar unieke jachthonden proef organiseerde. Het was een geheel nieuwe locatie waar de proeven dicht bij elkaar liggen, en een breed water beschikbaar is. Het was mogelijk twee proeven te lopen, de standaard jachthonden in de ochtend en de MAP-B proef in de middag (Meervoudige Apporteer Proef)!
Drie weken geleden werd mij de vraag gesteld of ik ook mee wilde doen met de MAP (??)  “Euh?!….dat wil ik wel maar weet niet wat het inhoudt, heb er nooit op geoefend en/of training in gehad”. Maar ik had dan nog wel drie weken de tijd. Snel daarna kreeg ik bericht dat het niet door ging want vol=vol. Geen probleem want ik wis toch niet wat ik miste. Maar deze week bleek dat er dus nog een plek was en werd de vraag opnieuw gesteld…”Euh?!…..dat wil ik wel maar weet nog altijd niet wat het inhoudt en nooit op geoefend en/of training gehad”. Mijn broer Sjra praatte me woensdag bij en we oefende wat met de eend en vertelde hij mij wat ik mogelijk zou kunnen verwachten. Donderdag dacht ik aan Pippi’s uitspraak en nam een besluit, ik doe mee en kijk wel waar de drent strandt. Me even snel wat theorie eigen gemaakt en verder dan maar geoefend op de basisgehoorzaamheid.
Er waren zo’n 45 honden van verschillende rassen, en één drent. Inmiddels ben ik wel gewend aan de vooroordelen die er heersen over de “werkende Drent”. Ik hoor de verhalen aan, denk er het mijne van, leg het naast me neer en concentreer me op de opdracht.
Tijdens de perfect uitgezette en uitgewerkte proeven was er nogal wat afleiding die er normaal tijdens proeven niet zijn…zo waren er vele wandelaars met loslopende honden die ijverig balletjes in het water gooide tijdens een proef, een wandelaarster met een papegaai op de schouder die door het bos schreeuwde en echode  en het niet veel scheelde en Lennaert toch bijna een tropische vogel binnenbracht. Verder paradeerde opeens “Stadsschutterij St. Sebastianus” langs met veel tromgeroffel en even verderop was er een mini schuttersfestijn met de nodige knallen en muziek…Maar ja, iedereen had met die omstandigheden te maken en was concentratie en rust vereist en het gaf het hele gebeuren wat extra cachet!

 

Na een hele dag werken stond ik dan uiteindelijk met twee B diploma’s…en zeer onder de indruk van mijn hond. Vanuit de basiscommando’s en zijn “will to please” bracht hij achter elkaar alle apporten binnen, de nijlgans, verschillende eenden, konijn, duif, fazant en kauw! Oké hij blijft een stuiterbal en zijn juist het “eenvoudige volgen en uitsturen” cliffhangers, maar schuwt hij niet het moeilijke werk!

Als ik hier de MAP B proeven zou moeten uitschrijven dan ben ik wel twee A4tjes verder. Ik zal een poging doen wat betreft de B2 “Waterwildjacht”. De keurmeester vertelde me wat de bedoeling was. Achter een stuk moeilijk doorgaand kreupelhout was water, de hond en kon het water niet zien. In de verte maakte iemand kwik, kwek en kwak geluiden, er viel een schot en er was een plons hoorbaar. Gelukkig luisterde Lennaert mee want toen ik me nog zat te bedenken hoe ik dit via commando’s aan hem duidelijk moest maken, dat hij door het moeilijk begaanbare kreupelhout naar het water moest en daar ergens een eend zou drijven, ging hij er al voor zitten en was een woord voldoende. Na een tijdje kwam hij triomfantelijk met een eend aan zetten en aansluitend in sneltreinvaart moest hij een nijlgans van een heuvel afhalen die in de dekking lag! Met een zware gans…en dan een helling af denderen, Lennaert maakte ook direct kennis met zwaartekracht. En net binnen de tijd!

Maar ook een heel groot compliment voor de Weimaramer Django en mijn broer Sjra. Zij volgen de opleiding bij HC Sirius en ondanks zijn jonge leeftijd werd hij clubkampioen met schitterde punten.

Lennaert en ik hebben dan wel niet de allerhoogste punten…een drent kun je nu eenmaal niet vergelijken met die snelle MAP honden…..maar wat mij betreft verdient hij de hoofdprijs, want welke jachthond…zo goed als hij is, volbrengt de MAP proeven zonder daar ook maar één keer op getraind te hebben met wat snelle wetenschap van het bazinnetje uit het rode boekje….juist ja, één Drentsche Patrijshond!

Dat was pas een mooi cadeau!! Thx Anita en Sjra!

aug 26

Bezelhonkie tonk 2018

Jitse van Bjorn…zo jong nog maar al zo mooi en veelbelovend!

Het leven van een voorjager gaat niet over rozen….of te heet om te trainen en te werken…of de hemelsluizen moeten alle opgespaarde water van juli en augustus in één keer kwijt. Gisteren werd ik verwacht in Eefde voor de Bezelhonkbokaal en toen ik thuis om 6.00 uur vertrok en de autoweg opdraaide stond de thermometer op 8 graden. Onderweg waren fraaie wolkenpartijen te zien maar werd het ook steeds natter. In Eefde wachtte Karine met Libre en Bjorn met Jitse. Zij waren al een dag eerder opgereden en stonden op een camping in de buurt. Normaal is zo’n afstand wel te doen maar als de wedstrijd start om 8.30 uur…tja dan wil je en op tijd zijn, en gefocust kunnen beginnen zonder te haasten. Natuurlijk had ik ook ergens in de buurt kunnen overnachten maar thuis zitten nog twee trouwe viervoeters, één kat en één zoon die graag aandacht en vooral eten willen hebben.

Lennaert ging dit jaar mee! Het trainen was er helaas vaak bij ingeschoten en wilde ik in de vooravond nog even werken aan de steadyness, het volgen en downliggen. Hij schudde tijdens de oefening, alles bij elkaar genomen van 15 minuten wel erg vaak zijn hoofd. Ik was weer bang dat hij oorontsteking had en controleerde zijn oor na afloop. …er zat dus een wesp verstrikt in zijn haren onder zijn flapoor.  Arme Lennaert…en ondanks dat ongemak van zoemen, brommen en prikken had hij zonder aarzeling en dralen toch zijn opdrachten vervuld…

De reis verliep voorspoedig maar helaas had de navigatie moeite met de zandwegen de laatste kilometers en kwam ik toch net op het nippertje aan. Geen tijd om iedereen te begroeten of nog een plasmoment voor zowel baasje als hond…snel spullen pakken en op naar de eerste proef…dat was toevallig downliggen, en na 2,5 uur liggen in de auto moest Lennart direct plat in een ruige border. Maar we begonnen met een 10 en was ook direct de spanning eraf. De rest van de punten waren ook niet slecht, maar toch ergens…ergens miste hij een eend. Helaas geen B. Maar dan wel samen met twee anderen honden de meeste punten voor de C. De jongste hond kreeg de 1e prijs en Lennaert en zijn zus Libre allebei de 2e prijs omdat ze exact even oud zijn en de regel van oudste en jongste niet opging. Allebei een mooie beker en diploma. 🙂

Apport over diep water leverde een negen op, verder drie keer een tien, een zes en twee achten…en snik een nul!

De Bezelhonkbokaal is een drentendag georganiseerd door Kennel de Bezelhonk. Iedereen kan zijn drentje inschrijven maar er zijn ook veel honden aanwezig die afkomstig zijn uit de Bezelhonk zelf. Christel Schulte helpt haar pupkopers op weg als ze de jachtpassie van hun hondje in goeie banen willen leiden. Inmiddels is het uitgegroeid tot een topdag met vele liefhebbers, bekenden, serieuze keurmeesters en voorjagers. Iedere hond wordt op waarde geschat en beoordeeld. Er worden C,B,A proeven, en Meervoudige Apporteerproeven gelopen. De hele dag staat in het teken van serieus werk. Na afloop verschijnt er in een mum van tijd een uitgebreide en goed verzorgde BBQ. De innerlijke mens wordt zeker verwend. Susanne van Ommen is een geboren presentatrice en met veel flair leidt ze de prijsuitreiking in goede banen. Voor iedereen heeft ze een persoonlijk woordje en complimentje! Maar dit keer werd ook Christel in het zonnetje gezet. In een tijdsbestek van 1.5 jaar wist ze Nederlandse en Belgische Clubmatch te winnen. Daarna nog eens de Clubmatch van de Club en vervolgens de Winner van Amsterdam. Tussendoor behaalde ze jachtdiploma’s en verzorgde ze jachttraining! Een reden voor haar vrienden om haar te verassen met een gouden jachtfluit. Tja..dat was wel een emotioneel moment voor haar, als je gedrevenheid en prestaties op zoveel verschillende vlakken bij elkaar komen en gezien en gewaardeerd worden!

Het was een mooie dag met ijverige honden en goedgemutste mensen. Uiteindelijk ging Hidde van Marcel Langbroek met de meeste bekers ervandoor. De blik van Marcel, “zo veel bekers”….hij kon ze nauwelijks dragen, en zo trots op zijn Hidde!

Hidde

Helemaal uit België, Karine, Patrick en Bjorn!

Libre, dochter van Cartouche luistert aandachtig of ook haar naam genoemd wordt tijdens de prijsuitreiking!