jun 18

Poezelarij!!!


IMG_5817 (1280x853)

Vader onbekend!

In mijn 4 mannen huishouden wordt ik dan toch bijgestaan door 2 dames, nl de poezen Miesje en PumaLotje.

Zoals het katten betaamt gaan ze hun eigen gang en af en toe duiken ze op om hun bevoorrechte positie op te eisen en veilig te stellen. En daarvoor hoeven ze alleen maar parmantig hun staart in de lucht te steken, je even in de ogen te kijken en een zacht vertederend miauwtje eruit te gooien en iedereen gaat weer voor de bijl.

Miesje gaat door het leven als Noorse boskat, maar ik heb nog altijd twijfels gezien het erg  lage bedrag wat we voor haar hebben moeten betalen. Maar ze is echt oogverblindend mooi………en een beetje dom… en onhandig! Klimmen en evenwicht bewaren zijn niet haar sterkste kanten en ze valt regelmatig van de trap, van het dak……en ook klimmen in een boom gaat moeilijk. Maar ze is en blijft mooi, en waardig! Ze kan heel goed muizen vangen, maar dat komt waarschijnlijk omdat ze de gave heeft urenlang stil te zitten, mooi te zijn! Ja, het is zeker een juweeltje onze Miesje, en op een dag kwam ze thuis……zwanger, van een boerenjongen uit het dorp. Christian en ik verheugde ons toch erg op dit nestje, maar ik had me al zo bedacht dat onze onhandige Miesje wel wat hulp zou kunnen gebruiken. En dat klopte dus ook! Wel 30 keer liet ik haar de werpdoos zien, ging geruststellend bij haar zitten, en hoopte dat ze zou begrijpen wat de bedoeling was. Vroeger hadden we een poes met de goddelijke naam Venus, en als haar buikje rond stond gespannen van de naderende geboorte, liep ik één keer met haar naar de schuur. Wees naar een doos met lappen en de dag erna lag ze ’s morgens in de doos met haar jonkies! Zo makkelijk ging het vroeger!. Miesje kon geen keuze maken en had ik al overal meerdere dozen neergezet. Uiteindelijk koos ze dan voor de doos die stond op de kamer van Christian, maar eigenlijk koos ze voor zijn bed! Het eerste poesje werd tussen hemel en aarde geboren, toen ik in een laatste poging Miesje er  nog van probeerde te overtuigen dat ze toch echt in de werpdoos moest werpen!

IMG_5846 (1280x853)

Mooie Miesje!

Het was een lange, moeilijke bevalling en hoewel ze zeggen dat katten het liefste alleen bevallen kon Miesje mijn hulp wel waarderen. Het resultaat was een nestje van 3 poesjes en 2 katertjes en allemaal heel mooi!

Wat me toch wel het meeste verbaasde is dat bijna alle Noorse boskat genen en eigenschappen in een worp teniet waren gedaan. Miesje is nl langharig met een mooie brede kraag en draagt haar staart net als een drent, een beetje afhangend. De kittens waren allemaal kortharig, heel mooi gemarmerd, 4 met de staart in de lucht en een met een afhangend staartje.

P1010749 (1280x960)

PumaLotje!

Dat was PumaLotje. Ze werd als laatste geboren en Miesje was toen al zo uitgeput dat ze de laatstgeborene niet kon schoonlikken en heb ik haar voorzichtig met watjes schoon geveegd, tja en dan ontstaat een band voor het leven! Wat me dan weer 100% van Miesje meeviel is dat ze een supermoeder  was. Ze had schijnbaar voor haar grote nest voldoende melk, want de kittens groeide als kool en waren altijd uiterst tevreden!

Het is goed toeven met die beestenboel om me heen. De honden en de katten hebben respect voor elkaar. In huis zijn de katten de baas, maar buiten in de tuin de honden en dat is een werkbare verdeling!

Jeanny

jun 17

Amor vincit omnia….

Vijf dagen geleden schreef ik een artikel over mijn moeder. Het stukje had ik eigenlijk klaarstaan voor vandaag toen gastschrijfster José zich meldde. Haar bijdrage heb ik bewaard tot vandaag, en is een redelijk logisch vervolg op “Laat me niet alleen”!

Pap en Mam 1 mei 1957

De oplettende lezer weet inmiddels dat toen Jeanny nog klein was, zij en haar ouderlijk gezin (waaronder ondergetekende, haar zus) in hetzelfde dorp woonden als dat waar zij, haar gezin en Cartouche en Lennaert nu wonen. Meestal was het er leuk en vrolijk, maar niet altijd. Dat laatste met name omdat Jeanny en ik namens onze ouders (die een drukke zaak en een groot huishouden bestierden) representatieve verplichtingen op ons moesten nemen in de vorm van kerkbezoek, deelname aan processies en (met Allerheiligen) een jaarlijks bezoek aan “Aw kirk” alwaar het Roosterse kerkhof gevestigd is…

De processies waren wel leuk; die vonden meestal plaats op een zonnige zondagmorgen en de tocht verliep onder begeleiding van de musicerende fanfare door de velden. Wij amuseerden ons door te kijken naar de normaal zo onverstoorbare koeien die dan met opgeheven staart door de weilanden draafden.

Kerk- en vooral kerkhofbezoek behoorden echter niet onze favoriete uitjes. Met name dat laatste was een droefgeestig gebeuren. Allerheiligen valt in november dus meestal viel er motregen hetgeen niet bijdroeg aan een fijne atmosfeer.

De dreigende boodschap “Gedenk mens, uit stof zijt gij geboren en tot stof zult gij wederkeren” kwam luid en duidelijk bij ons binnen:  “je kunt nu wel houden van jouw Pappa en Mamma en blij zijn met jouw mooie poppenhuis en/of pony, doch ooit zal alles weg zijn, inclusief jij zelf”. Jeanny en ik vreesden dan ook van kleins af aan de dag dat wij onze ouders naar dat sombere oord zouden moeten brengen…  Ook tijdens de vele uren die wij in de kerk doorbrachten raakte ik soms van slag door de gepredikte verhalen die zowel ambivalent  (“de verloren zoon” versus het credo “braaf zijn”:  JA Duhuhhhh) als angstaanjagend van aard waren: “stoute mensen worden gestraft met plagen en ziektes”, hetgeen ik niet vond stroken met de christelijke boodschap van naastenliefde en het in het gareel houden van mensen op basis van een angstcultuur vond ik toen al not done.

Jeanny zat de tijd in de kerk gelaten uit en ik trachtte in die saaie uurtjes enige verstrooiing te vinden door een stukgelezen kinderboekje genaamd “Ik doe mee met de mis” van achter naar voor en zelfs op zijn kop te lezen en keek gefascineerd toe hoe de andere meisjes de inhoud van hun tasjes op de bank uitstalden (Jeanny en ik hadden geen tasjes omdat onze Mamma totaal niet met mode bezig was). Ik nam mij dan ook voor om als ik later groot zou zijn: niet meer zo vaak naar de kerk te gaan, nooit meer een voet op de kerkhof te zetten en ….. een heel mooi tasje te kopen.

Inmiddels ben ik groot (1.76 m.) en ga ik inderdaad slechts sporadisch naar de kerk. Voorts ben ik in het bezit van een mooie tassencollectie. Voortschrijdend inzicht brengt mij er echter toe deze niet in te zetten als verstrooiing tijdens saaie vergaderingen en lezingen: het zou nl. voor mijzelf gênant en jegens de spreker en andere aanwezigen nogal onbeleefd zijn de inhoud (lipstick, parfum, tampons, lenzenspul, zakdoekjes, etc.) voor mij uit te stallen op de vergadertafel. (Overigens net zo onbeleefd als het tijdens vergaderingen voortdurende checken en gebruiken van de Black Berry, zoals dat nu gebruikelijk is).

“Aw kirk” heb ik jaren lang veelal weten te mijden; d.w.z. ik kwam er af en toe om overleden dierbare mensen te begeleiden naar hun rustplaats. Tot de dag dat het door Jeanny en mij zo gevreesde moment aanbrak en 2 van de belangrijkste mensjes uit ons leven (onze ouders) zich daar permanent vestigden. Ineens bevond ik mij samen met Jeanny op een zonnige dag rond Allerheiligen op het kerkhof alwaar wij gewapend met schrobber, schoonmaakmiddel en bloemen naartoe waren getogen teneinde hun residentie schoon te maken. En dat alles op vrijwillige basis.

Jeanny en ik kweten ons op gebruikelijke wijze van onze taak, d.w.z.: afwisselend kibbelend en gierend van de lach, hier en daar gelardeerd met een droevig traantje. Zij ging voortvarend aan de slag met onkruid en gaf mij een taakje waarvan ik mij (voor de vorm tegenstribbelend) kweet: water halen. Ik liep met een emmer in de hand onhandig op hoge hakken door het grind naar de kraan alwaar ik in gepeins verzonk over de vraag of de eigenaar van het belendende pand wel wist dat er al decennia lang water van zijn leiding werd afgetapt en zo ja, of hij hier een vergoeding voor kreeg, terwijl Jeanny geduldig-ongeduldig stond te wachten. Nadat ik mijn missie had voltooid en haar de emmer overhandigde, gooide zij  “eine klatsch water” over het graf van mijn ouders en begon ijverig te schrobben (op de manier waarop wij vroeger de keuken schrobden) hetgeen nogal komisch uitzag en mij in lachen deed uitbarsten. Onderwijl keken onze ouders tevreden en minzaam op ons neer (althans dat denk ik). Wij rondden onze activiteiten af door een bloemenstuk op het graf te deponeren dat  2 rode en 7 witte rozen (symbool voor ons ouderlijke gezin) bevatte. Op het aangehechte kaartje stond Amor Vincit Omnia (liefde overwint alles) omdat dit onze ouders en hun onderlinge, zeer liefdevolle, band het beste typeert…

Daarna maakten wij (dit keer geheel en al vrijwillig en met een respectvolle vrolijkheid) nog eens onze vroeger zo gehate rondgang over het kerkhof. Wij legden een roos bij de graven van familie leden en stonden even stil bij de mensen die wij hebben gekend. Alhoewel ik schrok van het toenemende aantal namen van bekende mensen uit ons geboortedorp, gaf dat tegelijkertijd op een wonderlijke manier een geruststellend gevoel: Pap en Mam zouden in het hiernamaals niet alleen omringd zijn door familie en vrienden, doch ook door vele leuke dorpsgenoten. Ik stelde mij voor hoe Pap “visserslatijn’ spreekt met Joep vandeSjooffel, spitsvondigheden uitwisseltmet Piet vanMarietvandePusj, over de stand van de Maas praat met Pie vanNiessen, herinneringen aan zijn bedrijf ophaalt met Huub vandeKoock en met Piet vanAnnie-van-Annie-en-Piet-oet-Aw Kirk, vrolijk lacht om de grappen van Sjaak en Mientje en die aardige meneer Parren bedankt (omdat diens lieve vrouw zijn Mia in het bejaardenhuis heeft getroost toen hij haar plotseling moest verlaten).

Onderwijl kijkt Mam (op de haar eigen mysterieuze wijze) glimlachend toe en lacht om de grapjes van de plaatselijke middenstanders als Pierre vandeEservee en de altijd vrolijke Jo vandeBezel waarna zij gezamenlijk met alle daar aanwezige dorpsgenoten, familieleden, bekenden en vrienden een kaartcompetitie houden …

De zon scheen en de vogeltjes kwetterden en plotseling associeerde ik “Aw kirk“ niet meer met somberheid: Amor vincit omnia!

José

Pap en Mam 40 jaren

jun 16

Duivels!

imagesBG5M2RYS

Lieve Lennaert,

Ik realiseer me dat we voor aanstaande donderdag een date hebben staan, maar vanwege de urgentie van de situatie, schrijf ik je toch deze brief. Want wat ik nu toch weer heb moeten constateren… serieus lieverd, daar lusten de meeste honden (maar jij kennelijk wel) geen brood van!

Via via werd ik erop geattendeerd dat jij jezelf hebt laten fotograferen in een duivelskostuum, en de betreffende foto op Facebook hebt geplaatst. Je zag er schitterend uit, stoer, mannelijk, duivels en tegelijkertijd aandoenlijk, maar daar gaat het hier niet om. Waar het wel om gaat is dat je in die oogverblindende outfit (verdorie, nu laat ik wéér mijn emoties spreken in plaats van mijn verstand) poogde de Rode Duivels uit te beelden, het Belgische voetbalteam.

Nu ben ik geen voetbalfan, en mijn baasjes al helemáál niet, maar toch hebben we ons afgelopen vrijdagavond wel een tikkie laten meeslepen in de euforie van Oranjes weergaloze overwinning op de Spanjaarden. Wat een wedstrijd was dat! Wow! Ik kreeg er echt zo’n heerlijk wij-gevoel van. Wij ‘Hollanders’ zouden de wereld wel eens een poepie laten ruiken.

Het hele weekend heb ik gefantaseerd over hoe ik tijdens onze wandeling aanstaande donderdag samen met jou de mooie momenten van die wedstrijd nog eens zou doornemen. Met een beetje mazzel kunnen we tegen die tijd zelfs al van een tweede magnifieke overwinning nagenieten!

Je kunt je misschien mijn schrik en verbazing wel voorstellen, toen ik jou ineens trots op het world wide web zag verschijnen als Rode Duivel! Heb je dan werkelijk geen moment aan mij gedacht? En aan onze kinderen? Hoe zij straks op de puppycursus gepest zullen worden? Natuurlijk hoef je je afkomst niet te verloochenen lieverd, stel je voor, zoiets zou ik nóóit van je verlangen. Maar je hoeft het toch ook niet van de daken te schreeuwen??

imagesF91Q1JFS

Dus, lieve Lennaert, wilde ik eigenlijk voorstellen dat we donderdag na de wandeling even met zijn allen om de tafel gaan zitten (hoewel ikzelf normaliter bij voorkeur óp de tafel zit) en een mooie brief schrijven aan meneer Google met het vriendelijke verzoek deze compromitterende foto van internet te verwijderen.

En mochten de Belgen een dezer dagen onverhoopt óók een voetbalwedstrijd winnen, dan heb ik er uiteraard geen enkel bezwaar tegen dat jij héél stilletjes bij jezelf ‘jippie’ denkt! Maar let je dan wel goed op dat niemand je ziet?

Liefs,

Saku…………………….(of Yvonne Franssen??)

Saku!

Saku!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P.S. Mocht je baasje deze brief weer – zoals ze dat wel vaker doet met onze privécorrespondentie – op haar blog plaatsen, wil je haar dan asjeblíeft vragen of ze daar dan NIET die duivelse foto bij wil voegen?

(de foto’s van rode duivel Lennaert staan vandaag wel op het Belgisch/Franse blog Bas&Belle: http://blog.seniorennet.be/bas_en_belle/ )

 

imagesMRMTKE17

jun 15

Apache!

Apache

 

 

Voor het geval dat “daar zou ik nog wel eens iets mee kunnen doen!”, ben ik altijd op zoek naar mooie foto’s, plaatjes en vooral ook muziekjes die me raken!

Sommige van die muziekjes plak ik dan onder mijn minispeelfilmpjes. In het verleden ging ik altijd voor het origineel en had zelfs ronduit een hekel aan covers, tot het moment dat ik me zelf muziek ging proberen meester te maken. Ik kwam er al snel achter dat niet persé iedere noot hetzelfde moest klinken, zoals iemand anders hem al eens had gespeeld.  Het was juist veel leuker om hiermee te sjoemelen en te experimenteren.

Een liedje wat ik al vele jaren vooraan in mijn IPod heb zitten is “Apache” van Fatboy Slim. Deze mix is toch wel erg slim opgebouwd en ik krijg nog altijd kippenvel van de bongo’s. Veel later ontdekte ik de uitvoering door de Incredible Bongo Band. De jeugd tegenwoordig gaat voornamelijk los op Dancemuziek en ook hier zit zelf heel vaak Apache in verwerkt, en ik denk niet dat ze weten dat ze hier te maken hebben met een song uit 1960 en dus oeroud!
Hier beneden heb ik wat verschillende versies samengebracht en sommige zijn echt overdone en/of hilarisch, maar je krijgt wel een goed tijdsbeeld!

Om mijn verhaaltje een beetje te begrijpen beginnen met Fatboy Slim om dan uiteindelijk te eindigen met het origineel.

https://www.youtube.com/watch?v=4ze3jkA7XFM Fatboy Slim. Even door het begin heen bijten maar echt een verrassende mix van oud-lief naar nieuw-brutaal!

https://www.youtube.com/watch?v=WY-Z6wm6TMQ Incredible Bongo Band. Fatboy Slim heeft slim gejat!

https://www.youtube.com/watch?v=xZpZYku9e_s   Grand Master Flash, zeker dansbaar en geschikt voor de jeugd, maar toch overmixt.

https://www.youtube.com/watch?v=vQObWW06VAM Sugarhill Gang. Brachten de glitter rap naar het grote publiek maar hadden toch wat hulp nodig!

https://www.youtube.com/watch?v=yo4glASbEh4 Tommy Seebach Band. Tja en deze versie met extra geluid en showelement is……..kijk zelf maar!

https://www.youtube.com/watch?v=0fsVDA3zh0U  Igor Presnyakov. Een hele mooie akoestische versie en worden drum en verschillende gitaren gewoon uit één gitaar geklopt!

https://www.youtube.com/watch?v=cE_UwfHMw30 Goran Vedris. Heavy Rock, klinkt lekker!

https://www.youtube.com/watch?v=6jsHVRX4LgE  dikke pret met Heidrun Dolde en er doet zelfs een paard mee (ahum!)

https://www.youtube.com/watch?v=Riq6_oZGvwk     Rockets. Versie zonder gitaren, moet kunnen!

https://www.youtube.com/watch?v=2nacREBJJBI   Zelfs een karaoke versie!

https://www.youtube.com/results?search_query=apache+jeff+beck   Jeff Beck, de alleskunner op gitaar. Niets op aan te merken, mooie versie!

https://www.youtube.com/watch?v=QhIs1k8yuPU  The Shadows, eindelijk het origineel! Dit relatief simpel instrumentaal liedje is toch niet zo simpel als gedacht, alleen als je al kijkt naar de houdbaarheidsdatum!

Jeanny

Ps. Niet op Youtube maar toch bijgesloten de versie zoals we die zelf brachten in de jaren 90tig met de “Zaate hermenie”, hier gespeeld door “Trööt in de Gööt” 14 Apache

jun 14

Rustig aan!!

P1000018 (1280x960)

Vorig jaar tijdens Reuendag nog bij de jongelingen!

Eén blik in mijn agenda leerde me dat ik vandaag, sinds lange tijd een ouderwetse hang bank zaterdag tegemoet ging! Nu is dat vandaag geen straf gebleken want heb ik op mijn gemak kunnen terugkijken wat de Duitsers en de Belgen zoal te melden hadden over het Nederlandse elftal!  Dat gecombineerd met allerlei filmpjes en compilaties via Youtube en Facebook leverde een uurtjes amusement op. Daarna de finale van de hockey vrouwen gekeken en zij zijn inmiddels “Wereldkampioen”. Komen de mannen hockeyers daar morgen ook bij? En Bauke Mollema..? en ………pfff….nu begrijp ik wat ze bedoelen met  “het wordt een hete zomer”!

Van dat bank hangen wordt je moe en heb ik me op de honden gestort en al eens met Lennaert mooie driehoekjes lopen geoefend.Zaterdag achter 2 weken doet hij nl. mee aan de Clubmatch, georganiseerd door de Nederlandse Vereniging  Drentsche Patrijshond. Het is denk ik wel de belangrijkste show waar je met je Drent aan mee kan doen!

Lennaert zal niet alleen zijn, want ik zie op de site van de vereniging dat zich 115 honden hebben ingeschreven. Hij zit voor de eerste keer in de grote mannen klasse (open klasse reuen) en de concurrentie zal pittig zijn. Hopelijk worden niet alle reuen tegelijkertijd in de ring toegelaten, want dat zal dan een stressig gebeuren zijn met een hoog testosteron-gehalte!
Ik vertrouw erop dat hij laat zien wat hij op de reuendag liet zien en dan ben ik meer dan  tevreden!

Maar voordat het zover is nog 2 drukke weken voor de boeg met de nodige voetbalwedstrijden en emoties, werken, wandelen met Saku, grote mensenzaken regelen, jachttraining in Beerse en 13 verhaaltjes op dit blog!

Toch vandaag mijn rust maar eens nemen!

24 reuen in de open klasse!

24 reuen in de open klasse!

jun 13

De rode duivels!

pelle1




Vorig jaar had ik een vooruitziende blik, getuige een mailwisseling tussen mijn drenten-, wandel- en trainingsvriend Louis!

Het ging over voetbal en de Rode duivels! Ik wist nl te voorspellen dat deze duivels zich zouden kwalificeren, want 80% heeft de voetbalopleiding in Nederland genoten. 🙂  Ik durfde zelfs een weddenschap aan te gaan en wel dat ik helemaal van Oud Turnhout naar Roosteren zou lopen als België of Nederland Wereldkampioen zou worden! Mijn inzet was erg hoog en gelukkig vond Louis dit geen goed idee, zorgzaam als hij altijd is. Maar toch……stel het komt zo ver, en één van de twee zou wereldkampioen worden….dat zou toch meer dan fantastisch zijn en dan is zo’n weddenschap het toch meer dan waard. Zelf noem ik het liever “het lot tarten”! .

Wat ik dan wel weer jammer vind is, dat er alweer via verschillende kanalen de oude vetes tussen België en Nederland oplaaien. En wie is hierbij de lachende derde? Natuurlijk de Duitsers. Die blijven nu buiten schot, en slim en sneaky staan zij meteen weer in de finale, en hebben we nog niet eens flink op hen gefoeterd en gemopperd!

Hoewel ik de rode duivels nog altijd hoog inschat heeft mijn vertrouwen vorige week een deuk opgelopen. Tijdens een officiële oefeninterland heeft de Belgische bondscoach Wilmots verkeerd gewisseld en is de wedstrijd officieel ongeldig verklaard, en dan niet “in plaats van België heeft nu het nietige Luxemburg gewonnen” maar officieel niet gespeeld verklaard en nergens terug te vinden in de boeken. Nu maar hopen dat ze dit trucje niet in Brazilië herhalen want dan zijn ze opeens niet aanwezig op het WK en hebben ze zichzelf uitgeschakeld!! (dit is geen mop!)

Maar nu even over die “goddelijk kanaries” van gisteren, of te wel de Selecao, of te wel het Braziliaanse elftal. Ik schrok zowaar toen ik in plaats van sierlijke voetballers woeste grote mannen zag staan die nog nooit van het Pelle kapsel gehoord hebben!

Volgens mij hadden die goddelijke kanaries van het verkeerde zangzaad gesnoept want die waren me toch een potje opgefokt. Helaas hebben ze ook nog eens met slecht voetbal en geluk gewonnen, en als Nederland vanavond verliest, dan hele grote kans ze direct in de knock-out fase deze Brazilianen tegen te komen. Maar ik heb ook gisteren hun zwakheid gezien, en dacht terug hoe Robinjo onze van Bommel uit de tent probeerde te lokken en Mark hem nog niet eens aankeek. We weten allemaal hoe dit is afgelopen!

Nee de Belgen hoeven zich geen zorgen te maken, als Nederland eruit vliegt een en al  “Sympathy for the red devils”, en dat is zolang als ik me kan herinneren altijd zo geweest. Helaas voelen de Belgen andersom dit niet zo, en dat is jammer, maar niet onoverkomelijk!

De goddelijke kanaries: http://nos.nl/wk2014/video/660267-selecao-vol-vuur-bij-volkslied.html

En voor de vrouwelijke lezers van mijn blog heb ik wat extra foto’s van Graziano toegevoegd om toch maar duidelijk het verschil tussen zijn kapsel en de slordige jaren 70 kapsels van de Brazilianen te laten zien! Dus dames niet afhaken…..

Pelle5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Jeanny

 

jun 12

Laat me niet alleen!

P1010634 (1280x960)Vandaag is het 2 jaar geleden dat een dokter tegen me zei “Je moeder zal binnen 5 dagen sterven”. Enigszins afstandelijk heb ik naar die boodschap geluisterd want 17 maanden daarvoor hadden ze dat ook al tegen me gezegd en sindsdien, elke ochtend als ik wakker werd waren mijn eerste gedachten “mijn moeder zal binnen 5 dagen sterven”! Ook twijfelde ik over het feit of ik nu wel of niet mijn broers en zus moest gaan bellen want 17 maanden geleden had ik ook al “vals alarm” geslagen! Maar soms moet je niet denken, maar doen en deed ik alles wat van mij verwacht werd op dat moment.

In die voorgaande 17 maanden probeerde ik zo vaak mogelijk bij haar te zijn want ze zou immers binnen 5 dagen sterven, en ik wilde niet dat iemand die zelf was geboren in een heel groot, liefdevol, levendig gezin, die zelf altijd gezorgd had voor haar grote drukke gezin, …alleen zou sterven! Ze heeft het nooit uitgesproken want ze wilde me ook niet extra belasten, maar haar handen, haar gezicht en blauwe oogjes zeiden steeds “Laat me niet alleen”.

En ik liet haar niet alleen! Tussen werk, Chris, school, huis, tuin, Christian, boodschappen, Cartouche, voetbal, muziekles, slechtnieuws gesprekken, puppysnuiven,  Lennaert, bureaucratie en verkeerde aannames vloog ik van links naar rechts!

Ze was altijd blij me te zien en te horen en ze klaagde niet. De dementie kreeg vat op haar en ik vertelde 100 uit om haar maar zoveel mogelijk bij de les te houden. Verwonderd keek ze me dan aan omdat ze de verhalen over haar zelf prachtig vond, en maar niet kon geloven dat zij die Miejke (Mia) was, die gelukkig was in haar jeugd, die getrouwd was met haar grote liefde, die samen met hem een bedrijf had opgebouwd en dat zij de zorgzame moeder was van wel 7 kinderen!

Elke dag was ook het verzorgende personeel blij om me te zien, want volgens hun vroeg ze de hele dag naar mij. Dat zal best geklopt hebben en ik wilde ook niets liever dat ze me bleef herkennen, maar ze had ook een zus gehad met mijn naam.. en langzaam vervaagde alles voor haar. Op een ochtend zei ze U tegen mij en stelde zich netjes en beleefd voor. Als ik dan wat ging rommelen in haar kleine wereldje, haar spulletjes rangschikte, de aan de muur geplakte verkreukte foto’s weer glad streek en een CD van Vivaldi of Dvorák opzette kwam de herkenning weer terug en was ze lief, aanhankelijk en dankbaar.

Van een dochter wordt in eerste plaats zorgzaamheid verwacht maar op de een of andere manier  associeerde ik zorgzaamheid ook met ‘terughoudendheid, wegcijferen, gelatenheid en altijd doen wat je wordt opgedragen’ en daar was ik toch als kind, tiener en zelfstandige vrouw redelijk allergisch voor.  Zo’n keuze moet je zelf maken, anders werkt het niet!

Maar ik stapte over mijn eigen tekortkoming en angsten heen. Als ik hielp met haar te wassen, rolde ze zich naar me toe en haar hoofd paste precies in de ruimte tussen mijn kin en schouder. Dapper onderging ze dan alle pijnlijke handelingen die ze nu eenmaal moest ondergaan, en werd ik de moeder en zij het kind!

De 5 dag is ze gestorven, het kon niet anders, ze was op, het was klaar, het was goed. Mijn respect voor haar won het van verdriet en angst. Verbaasd onderging ik het proces van sterven, het was onafwendbaar, het moest zo zijn, en anderen gingen haar voor!

Haar grote gezin met aanhang paste nauwelijks in het kamertje, en we lieten haar niet alleen, maar we lieten haar wel gaan!

Jeanny

“Om de dood te overwinnen hoef je alleen maar te sterven!”

 

jun 11

Op de reservebank?

Binnen één minuut melde mijn slim telefoontje me dat er 2 bijdragen voor mijn blog waren binnengekomen. Wat een luxe!!

Jan en Hera!

Jan en Hera!

Eerlijk is eerlijk! Het berichtje uit Frankrijk, geschreven door Jan, was eerst, en laat ik hem snel aan het woord, want hij staat te trappelen van ongeduld om het “speelveld” te betreden, maar als ik zijn stukje lees is hij al heel content met een plekje op de reservebank, zodat hij alles van dichtbij en goed kan volgen!

Vanaf de zijlijn…

We zijn geen speler op het veld, we zijn geen toeschouwer in de tribune, en toch zijn we er mee in betrokken…Laat ons het zo noemen, we staan aan de zijlijn en zien dat het goed is ! 

Raadsel ? Neen bijlange niet, iedereen mag het weten en gans het gegeven maakt meerdere mensen wereldwijd blij.

 

We hebben het over Facebook en Hera’s zoon Lennaert en zijn vriendinnetje Saku. Met haar gaat Lennaert samen een nestje pups hebben in dit najaar.

Nu is er voor een pup uit dit nestje heel grote belangstelling vanuit de USA. Raar is dat voor ons, want voor ons is dit een nieuw gegeven. We zagen op 31 mei in Roosteren een ganse familie verbroedering tussen de Saku “stam” en de Lennaert “stam”. Twee hele mooie honden met uitstekende “geloofsbrieven” op gebied van schoonheid en gezondheid. Dat kan haast niet anders dan dat het mooie pups gaan worden die zo tussen half oktober en half november gaan geboren worden als alles volgens planning verloopt.

Nu is er over dat toekomstige pupje, over de beide ouderdieren en over de voorouders van beiden een behoorlijk lange gedachtenwisseling aan de gang op Facebook. Ze handelt zich hoofdzakelijk af tussen de toekomstige eigenares van het pupje in Texas USA, de eigenaars van de ouderdieren Saku en Lennaert maar ook andere eigenaars van een pup van onze Hera, uit het L-nest waar Lennaert uit voorkomt, doen mee aan de discussie.

En dan sta je daar als fokker op te kijken, mee te lezen, af en toe zelf ook een toelichting geven, en voornamelijk plezier hebben omdat verschillende andere mensen zich wereldwijd vrolijk maken om wat komen gaat. Een pupje uit Nederlands Limburg, voor een groot deel met bloed uit onze foklijn, dat zo rond de kerstdagen de oversteek van de Oceaan gaat maken richting Texas. ‘t Is mooi en we genieten er mee van !

We kijken verder uit naar de commentaren, de vooruitzichten en het plezier dat Jenna, Yvonne en Jeanny nu al hebben met een nestje Drentjes waarvan de reu nog moet in actie komen ….

Jan

 

Het bewijs! De fokaanvraag is officieel! nummer 26!

Het bewijs! De fokaanvraag is officieel! nummer 26!

jun 10

Het dondert en het bliksemt…

 

Jose (960x751)

Sittard

Joep (526x394)

Posterholt

claudia (261x195)

Landgraaf

 

 

 

 

 

 

 

Gisteren was het raak! Overal ging vroegtijdig het licht uit en keken vele mensen op naar een lucht die eerst nog veelbelovend blauw was, maar daarna donkerblauw, groen en oranje kleurde! Het was een spectaculair schouwspel maar al gauw drupte overal bezorgde berichtjes binnen van ouders waarvan kinderen of familie zich nog op Pinkpop bevonden.  De bliksemschichten waren niet te tellen en overal hoorde je de frontale inslagen en geknetter!

Gelukkig!! Nergens vielen slachtoffers te betreuren en ook de onrust over familieleden verdween. Wat overbleef waren de mooie plaatjes die het Facebook een oranje gloed gaven, en die ik links en rechts heb gepikt!

Met dank aan Claudia die erbij was in Landgraaf, Joep uit Posterholt en José uit Sittard!

Zelf heb ik kunnen fotograferen dat de wolken vanuit België zich woest om elkaar heen wrongen en snel richting Sittard dreven om daar alles in donker te hullen.

P1010712 (1280x1061)

De wolken uit België!

De donder en de bliksem is nu weg en bleef over de warmte en heb ik het kinderbadje laten vollopen. Niet voor Christian maar voor onze 2 witte verwende ”Canis lupus familiaris”. Ze vinden het badje wel interessant maar behalve er een paar keer doorheen te lopen is er nog niet veel gebeurd.

Eens kijken hoe zich dit ontwikkeld, want het badje moet ook mee op vakantie!

P1010729 (1280x960)P1010718 (1280x960)

jun 09

DNA bekend..

IMG_5578 (1280x853)

1 juni 2014 was een belangrijke dag in Nederlands fokkersland, aangezien vanaf die dag alle rashonden pups, dus ook de drentsche patrijshond, een verplicht DNA afstammingsbewijs moeten hebben. De pups afkomstig uit de combinatie Lennaert  X Saku vallen dus ook onder deze verplichting.

Om op alles voorbereid te zijn heb ik nog eens alle beschikbare informatie doorgenomen en de certificaten van mijn eigen honden bekeken.

Lennaert heeft zijn afstammingscontrole vanuit zijn Belgisch warme nest meegekregen waar dit al sinds 2009 verplicht is, maar ook Hera en Cartouche hadden al een afstammingsbewijs gebaseerd  op DNA- afname en controle!

Voor de zekerheid heb ik dan toch maar ook even gecontroleerd of het laboratorium waar deze analyses zijn uitgevoerd ook in Nederland erkend is door de Raad van Beheer, en zoals verwacht is alles dik in orde!
Voor de geïnteresseerde hieronder nog wat nuttige links en extra informatie!

De aanleidinghttp://www.raadvanbeheer.nl/fokkerij-gezondheid-gedrag-en-welzijn/fokbeleid/zekerheid-afstamming-rashonden-door-dna-controle/

De verplichting:   http://www.raadvanbeheer.nl/dnacontrole

Veelgestelde vragen:   http://www.raadvanbeheer.nl/fokkerij-gezondheid-gedrag-en-welzijn/dna-afstammingscontrole/veelgestelde-vragen-dna-afname-en-afstammingscontrole/

 

Certificaat Lennaert

Certificaat Lennaert

Certificaat Cartouche

Certificaat Cartouche