jun 08

Zomerse lenteverhalen, Deel 1.

Hij zei “lets go on a journey”. Nu was het al de bedoeling naar Leuven te gaan met de auto en dat is maar een dik uurtje rijden. “By train” voegde hij eraan toe! “Oh”..daar had ik niet op gerekend. De reis alleen zou aanzienlijk langer worden en er rijdt echt niet rechtstreeks een trein naar Leuven vanuit midden Limburg. En ook niet onbelangrijk, ik moest de controle uit handen geven en dat ben ik niet meer gewend. Met een auto ter beschikking had ik al vele jaren niet meer met de trein gereisd en heb weinig zin in weigerende poortjes, een pasje voor dit en pasje voor dat!!

Maar wat kon er gebeuren? Hij is groot en beschermend en in zijn mobieltje zit het hele universum gevangen en switch hij handig van de ene naar de andere logica. Het leven is een touchscreen en lukt het niet direct “just try again”! Voor de zekerheid toch een oplader op zonnecellen mee. Het weer was wisselvallig, bewolkt, zon, fris, heet, zo ook de functionaliteit van de oplader!

“I trust you”, zei ik maar het eerste poortje in Sittard Centraal vertrouwde mij niet. En na vijf pogingen ben ik maar snel illegaal erdoor geglipt want hij stond al aan de overkant. “just try again, try again”! In de trein zat ik aan de kant die vooruit kijkt! “You don’t like looking back, always forward” zei hij. En ik verbaasde me erover hoe hij mij doorzag!

Het Limburgse landschap lag er schitterend bij. Groen, fris en over-enthousiast probeerde ik alles te zien en te benoemen. De heuvels ontrolde zich spectaculair maar werden met een glimlach en twinkelende ogen ontvangen “Yeah sure, the Dutch mountains”! In Maastricht de eerste treinwissel en hij wist al exact welk perron en hoe laat. Oké even tijd om Maastricht Centraal te overzien, relax, met zicht op de koperen koepel. “It’s all so neat, organized, kept, straight, maintained” merkte hij op. Dat klopt en hij kan het weten en vergelijken, en ik dacht na over het leven in ons kleine opgeruimde landje.

Het boemeltreintje naar Luik stond inmiddels klaar. We werden welkom geheten in vrolijk Vlaams en tijdens de rit vloeide we over in een andere wereld. De omroepster had opeens een zeer zwoele Franse stem en Luik in al zijn lelijke ontwapende schoonheid doemde aan twee kanten op. Aan de ene kant de Maas en de vele Jugenstil huizen en aan de andere kant de industriële bouwvallen, grillig, rommelig tegen de eerste zichtbare rotsformaties aangeplakt. Hij zei “very confusing”. Rome is en blijft Rome, daar heb je geen woordenboek bij nodig. Maar Luik, veranderd in Luuk, Luttich en Liège al naar gelang met wie je praat.

Aangekomen in Centraal Liège is er toch zoiets als een cultuurshock. Het station is hypermodern en voornamelijk jonge mensen. Wij zijn de oudste schatte ik zo in, en het blond en wit torende boven alles uit!Gevangen in schermen draaien Instagram, Facebook en TikTok hier overuren. “Perfecte” vrouwen met toch de nodige opvullingen, en prominente voorgevels gebruiken de SciFi omgeving als achtergrond voor het ideale plaatje. Tegenwoordig kan iedereen een foto “oops boobs” model zijn. Je schiet 600 foto’s en de mooiste knal je de virtuele wereld in, filter over filter over filter!

Het is rustig in de intercity naar “Louvain” en we luisteren naar elkaar en de liedjes in ons hoofd. Het landschap, de zon de sereniteit doen me denken aan de vele vakanties met mijn ouders en mijn eigen gezin en dan toch onverwachts drukken de tranen zwaar achter mijn ogen. Hij grapt en citeert “You see I’ve forgotten if they’re green or they’re blue” . Ja, ze worden extra groen als er tranen in het spel zijn.

Leuven had de loper voor ons uitgelegd. Hij wist de weg, had er een tijdje gewoond! Ik had hem eens gevraagd “ Who are you? “I am storyteller and crack the codes ”, en hij vertelde over warme stranden met opdoemende vulkanen, lange koude winters en ijswegen, een tuin met stinkdieren, jamsessies in de kelder, voetbal als kunstvorm, reizen als thuiskomen! De Britse humor, woorden die kleuren wat donker is en voor elke situatie een song!

Tijdens het verkennen van de binnenstad wees hij naar huizen, restaurants, kroegen. Ik maakte wat foto’s voor zijn album, “Here I lived”, hier heb ik teveel gedronken, “Hapje tapje”, om de hoek de kapper, hier heb ik lief gehad en hier heb ik gehuild, gevonden en verloren!”We genoten van de lunch, de wijn en raakte doelloos. “Do you like chocolat?” We dwarrelde naar een choco bar en mochten zelf onze hot chocolat maken, en dat lijkt makkelijk maar was het niet! 🙂

Het was druk, de marktkraampjes stonden om ons heen gebouwd. De verschillende leeftijden schuifelde, door elkaar heen. Keurig gekapte oudere vrouwtjes op te hoge hakjes, snoepte van de aardbeien en namen snel plaats aan de eenpersoonstafeltjes, de verborgen eenzaamheid. Een gemeend knikje en een lach doen wonderen en je krijgt het drie dubbele terug!

We zwierven verder, terug naar het station! De intercity vanuit Brussel was overvol. Er was geen zit plek maar hij creëerde plaats . We waren wat minder uitgelaten en wat stiller. Maar ook dat heeft zijn waarde. Zijn overvolle werkagenda overviel hem, nu was het mijn beurt om hem gerust te stellen.

Een paar dagen later rolde er via de app zijn ingezongen versie binnen van U2″s “Beautiful Day”!

Thank you Sir Kevin, it was certainly a “Beautiful Day” forever clinging to a last Saturday in May”!

En de foto?..natuurlijk met filter over filter

😉