mrt 24

Cartouche is niet meer…

Gisteren is Cartouche rustig ingeslapen. Zijn lichaam wilde niet meer wat zijn koppie wilde. Naast alle corona ellende, de isolatie, Christian in quarantaine in Nijmegen en alle onzekerheden, wilde en moest ik voor Cartouche de juiste beslissing nemen. De dierenarts kwam aan huis en hij bevestigde wat ik al wist….

Hij is vredig, zonder angst en pijn in mijn armen weggeglipt op weg naar Chris.

Een mooie trotse hond! Altijd vrolijk en op zoek naar contact en een kroelsessie. Een levensgenieter en mentor van Lennaert en toen daar ook nog eens kleine Nova bij kwam kon hij zijn geluk niet op. Hij had een onverstoorbaar karakter en zijn rust straalde uit naar het jonge grut.

Hij heeft de respectabele leeftijd van 13 jaar en 7 maanden bereikt. We missen hem zeer!

De bewaker van ons goed!

De levensgenieter

De allemansvriend

Altijd mee op vakantie!

 

Gisterenochtend…een laatste moment bij elkaar!

mrt 19

Met een knipoog..

Ooit waren mijn eerste woorden op dit blog “Dit is een blog over honden”…maar nu ?…Nu gaat het ook over een nachtmerrie waarin de hele wereld terecht is gekomen. Wisten we dat het kon gebeuren?

Nee!!..Want we zijn mensen, altijd bezig, altijd vooruit, we streven doelen na, gaan op vakantie, hebben een ellenlange bucketlist en tussendoor planten we ons ook nog voort en geen tijd om stil te staan bij grote rampen.

Ja!!.. Natuurlijk wisten we dat het kon gebeuren.. Want we zijn mensen en schrijven boeken en maken films over rampen, en als je het kunt bedenken voor een script van een film…dan ben je niet meer ver weg van werkelijkheid.

Gisterenavond skypte ik met Bianca, een oud collega. We wisselde wat nuchtere feiten en bezorgdheden uit en viel dan inderdaad het woord “rampenfilm” en hoe absurd en surrealistisch op dit moment alles is.

In rampenfilms gaat het in eerste instantie altijd hartstikke fout. Parijs, London en New York worden altijd als eerste getroffen door een bom, vloedgolf of meteoriet. Daar moet je dus nu ook vooral weg blijven..

Dan is er het moment dat dé premier het woord tot ons richt en verteld wat boven ons hoofd hangt, dat er een grote ark gebouwd is, of een ondergrondse stad uit graniet is gehakt en dat een selectief groepje mensen NU een brief in de bus krijgt omdat ze zijn gekozen om te overleven, gezien hun uitzonderlijke kwaliteiten. Ze zullen twee jaren ronddobberend in een ark en bij de Mount Everest aanmeren, of drie  jaar in het donker in een ondergrondse stad verblijven totdat de straling is verdwenen of het virus is uit-gewaard.

Bianca liet zich ontvallen dat onze brievenbus leeg zou blijven. Nu schat ik haar wel hoog in want ze heeft veel verstand van bouwwerken, scheuren, krimp en rek….zo iemand heb je toch nodig als je de boel wil herbouwen.

Voor mij is er minder hoop…al wat ouder en vallend in de “risicogroep”…..en nu kom ik toch weer terug op de honden. Want in die ark stoppen ze ook alle dieren en aangezien mijn honden als ras zeldzaam zijn en behoren tot “Nederlands cultureel erfgoed” gloort er hoop. Die honden hebben ook een begeleider nodig en Nova hangt heel erg aan mij. Dus toch een happy end!!

Maar als het echt zover komt, dan geef ik mijn ticket aan Christian!

mrt 17

Sociaal Isolement

Gelukkig is wel de lente terug!

Het zijn rare verwarrende tijden! De overheid geeft een dringend en dwingend advies voorlopig je terug te trekken in een “Sociaal isolement”. Er hangt ons inmiddels van alles boven het hoofd en de wereld is in het slot gegooid. Constant geeft het Nieuws een overzicht van alles wat we preventief kunnen doen en vooral wat we niet kunnen doen …geen school, geen kroeg, geen werk, geen Formule-1, geen EK, geen evenementen, geen festivals, geen vermaak, geen plezier en natuurlijk veel gesprekken over economie en geld.

Het politieke kissebis in eerste instantie was irritant en zelfs gevaarlijk voor ons allemaal. Daadkracht en saamhorigheid hebben we nu nodig, en een politicus die op dit moment probeert zijn partij te profileren en moties van wantrouwen indient en opruiende taal de wereld in helpt is uit op chaos…en juist chaos kunnen we niet gebruiken.

Nee….we willen niet dat de nachtmerrie die op dit moment in Italië heerst deze kant opkomt. Nu wil ik wel in navolging van de Italianen samen gaan zingen….maar dan moet ik HEEL hard zingen want er zijn maar een paar buren en ze wonen niet onder zingafstand en met minder akoestiek zoals in een flatopstelling.

Nog voordat “het sociaal Isolement” werd opgelegd en een feit werd had ik al begin vorige week mijn conclusies getrokken en ja daar hoort ook bij dat je wat extra eten, drinken, honden-kattenvoer en verzorgingsmiddelen in huis haalt. Sommige noemen het hamsteren…ik noem het overleven want ik kan niet van andere verwachten dat zij extra’s risico’s gaan nemen om mij uit penibele situaties te redden.  Het enige wat op dit moment van ons wordt gevraagd is afzondering, fatsoen, respect, oog voor elkaar en een stuk eigen verantwoording.

De honden en de kat zijn mijn huisgenoten. Het WorldWideWeb en social media zijn mijn klankbord. Uit België ontvang ik wat mopjes om de moraal hoog te houden. De buurvrouw overhandigde me op netje twee meter afstand nog wat boodschappen.  De premier heeft gesproken…duidelijke taal!  De lente komt eraan. Ik mis al jaren een huismerel. Een paar jaar geleden zijn ze allemaal overleden aan een virus…Komt er een merel te overlijden dan wordt zijn plek snel ingenomen door een andere vrolijke gevederde vriend die met zijn mooie gezang rivalen op afstand houdt, maar al jaren blijft het stil in de vroege ochtend ..…..en net vandaag hoor ik toch een merel fluiten. We gaan een verschrikkelijke moeilijke periode tegemoet. Help elkaar en steun elkaar!!

Dan maar wat schilderen en kleur bekennen!

Een spontaan gedicht, geschreven door John Prevoo uit Valkenburg, 17 maart 2020.

‘T Merelke

De stilte doorbroke
Dao woort op miech geflote
‘Nne glimlach op mien geziech
Toaverdes doe bie miech
Door diene zangk
Kraog deze daag klank
Doe zongs oet volle mach
Gekleid in zjwarte klederdag
Doe waors neet in rouw
Floots nao ’n loch straolend blauw
En langs ’n struimende Maas
Waors doe vandaag de baas

mrt 05

Welkom in Cleoland..

UIT HET DAGBOEK VAN EEN HONDENUITLAATSTER 🐾  🐾

Persoonlijk ben ik nogal esthetisch ingesteld en stel het op prijs om er netjes en verzorgd uit te zien. Niet altijd een haalbare kaart als je dagelijks in weer en wind een hond moet uitlaten. Zo regent mijn kapsel regelmatig meerdere keren per dag kletsnat of het verandert ten gevolge van windvlagen spontaan in een ragebol. Ook het tijdens een wandeling dragen van mooie gehakte schoenen in combinatie met matchende kleding setjes en sieraden heb ik los moeten laten.

Ik start de dag tegenwoordig gehuld in een soort van “wandeluniform” bestaande uit een ongestreken spijkerbroek die ik zo uit de droger trek, altijd dezelfde met modderpootjes besmeurde jas en stevige schoenen met genoeg profiel om modder en de poep van andere honden (waar ik regelmatig in trap als ik Cleo’s uitwerpselen netjes verzamel) naar huis te dragen.

I.p.v. een mooie tas draag ik een versleten maar praktisch tasje uit mijn punktijd dat je (heel handig) kunt omhangen waardoor ik mijn handen vrij hou om Cleo in bedwang te houden en haar hoopjes op te rapen. Hierin vervoer ik geen zaken als parfum, kam, lipstick e.d. maar poepzakjes en hondentreats.

U begrijpt: al met al geen elegant geheel. Ik vrees dan ook dat Cleo zich schaamt als ze met mij door het park struint. Dit grenst aan het speelplein van een Lagere school en we worden regelmatig aangesproken door kinderen die mij belangstellende vragen stellen over Cleo; “Hoe heetie? Hoe oudistie? Wateetie? Wat is het voor soort? Mag ik aaien?”

Dat laatste mag niet maar de vragen horen Cleo en ik vanaf een afstandje geduldig aan.

Vorige week riepen twee modieus geklede bijdehante meiden van een jaar of 10 (type toekomstige influencer/vlogger) mij vanaf het schoolplein toe: “Jij en jouw hond matchen goed met elkaar. Jij hebt een blauwe spijkerbroek en het riempje is ook blauw en het hondje is wit met zwarte vlekken en jij hebt een zwarte jas met witte strepen”.

Zo zie je maar: geen beter accessoire dan een mooie, leuke en slimme hond.  

Josephine

feb 25

Sybie en haar mannen…

Pieke (combi LennaertxJona) is met zijn neus in de boter gevallen bij Sybie en Quartel… 🙂

Toch maar weer eens wat vertellen over de jongens van mij. En meestal gaat het dan over Pieke. Zo ook dit keer, geen wilde avonturen, maar een stukje over zijn scholing.

Ik realiseerde me dat ik nu ongeveer een jaar met hem train. Ja, u leest het goed: een hond van 15 maanden, die al een jaar naar school gaat…. Uiteraard zit hij nog niet op de honden universiteit en is hij begonnen op de kleuterschool… Spelenderwijs heeft hij kennis gemaakt met al die zaken, die een jachthond moet leren kennen. En uiteraard spelenderwijs. Zo leerde hij hoe je een eend (nou ja kleine smient) moet dragen, hoe leuk het is om door water te lopen en vervolgens te zwemmen, dat het gezellig is om te volgen en, ook niet onbelangrijk hoe je vogeltjes vindt.

Vooral dat laatste vindt Pieke geweldig en hij doet het met veel enthousiasme. (Zijn trainster houdt speciaal voor dit doel duiven en kwartels. De vogels worden goed verzorgd en hebben het goed bij haar en ze komen om de beurt in het veld en onder de honden.)  Zijn eerste kennismaking gold de duif en dat is ook zijn grote liefde. Met gevolg dat hij ook zeer geïnteresseerd is in het paartje tortels dat in mijn tuin huist.

Eenden kent hij ook en ook die vindt Pieke uitermate boeiend. Dat dat tot complicaties kan leiden had ik niet echt verwacht, echter een mooi verhaal wil ik u niet onthouden….

Enige weken geleden mochten we trainen op een mooie plek, waar een eendenvijver lag. De bevolking eenden liet van zich horen toen we met het klasje van 5 honden voorbij liepen. Luid kwakend maakten hun ongenoegen duidelijk. En dat was voor Pieke reden om zich als een kangoeroe langs de vijver  op zijn achterpoten te verplaatsen, zo mooi was dat!

Enigszins tot rust gekomen hoorden we de volgende opdracht aan: de hondjes moesten een dummy uit het bosje halen en de enige hulp, die ze kregen, was het gekwaak uit een luidsprekertje met afstandsbediening in het bosje. De trainster bediende dit mooie apparaat. Terwijl het eerste hondje aan de beurt was, stond de rest te wachten. En omdat het behoorlijk fris was, stond ik met mijn handen in de zakken. Dat had ik beter niet kunnen doen: het gekwaak uit het bosje werd Pieke teveel en hij nam (terwijl hij aan de lijn zat) een enorme sprong om te gaan kijken waar die herrieschopper zat. En met een enorm gekraak scheurde mijn hand uit mij zak, of liever uit mijn jas….. Onder de ingang van mijn zak was een geheel nieuwe opening verschenen….wel makkelijk om dummy’s in te stoppen.

Inmiddels heb ik een nieuwe jas, de scheur was niet te repareren en ik sta niet meer met mijn handen in de zakken. U ziet niet alleen de honden leren er veel, ook de voorjagers worden heropgevoed….

Sybie

Pieke staat voor..

Mams….er zit een duif buiten!

Pak me dan als je kan…

 

 

jan 12

On puppytour..

Het nieuwe jaar is begonnen met een puppytour.

We beginnen in Maasbracht want daar heeft Lotte, een Korthals Griffon en trainingsvriendin van Nova haar eerste nestje gekregen. Hoewel ik Lotte (en haar baasjes) al heel wat jaren ken had ik me nooit verdiept in de ras-standaard  en vooral “ruige” vacht.

Wat nu alles zo grappig maakt is dat de puppy’s er in eerste instantie uitzien als drentjes…gewoon wit met bruine plaatjes. Beginnen de haren eenmaal te groeien dan verdwijnt de witte kleur helemaal. Anneke en Frans mogen trots zijn op deze mooie honden en bijzonder ras.

Moeder Lotte met baard, wenkbrauwen en haar kroost…”Nee!!! Lennaert heeft hier niets mee te maken!

Hier beginnen ze al meer op de moeder te lijken!

De tour ging verder richting “Valkenberg” en dan boven op de berg te Vilt waar menig wielrenner zijn kunsten vertoont. Hier wonen Hella, Harald, Johnnie en nu ook Suus. De kleine Suus is de laatste aanwinst en die moest natuurlijk bewonderd worden. H&H hadden Björn, Lies en mij uitgenodigd voor een etentje en onder het genot van een drankje en heerlijke maaltijd gemaakt door Harald hebben we de komst van Suus de Bearded Collie ingezegend.

Suus

Terug in Roosteren op bezoek bij Marij, Jaap en hun Border Collie roedel. Marij heeft me bijgestaan tijdens de geboorte van de Novaran’s en gunde me een vroeg bezoek aan hun nestje, geboren tijdens de ..”ja hoor”.. kerstnacht!!! Wat zijn ze toch leuk en ruiken heerlijk!

 

En dan is daar nog een pup, Yoyo…zijn leven is afhankelijk van een operatie die op korte termijn moet plaatsvinden in Italië. Stefan en Karin, twee drentenfacebookvrienden hebben een crowndfunding opgezet om de operatie mogelijk te maken. Alle beetjes helpen, al is het maar één euro, en kan ook hopelijk Yoyo snel “on tour”.

 

https://kadonation.com/nl/cp/yoyo?fbclid=IwAR0KVGIp_xpNA0DfI0czHm9mRAJUPNrkbQb2qTH8t8WIbRWXnNGAiLzpwR0

jan 05

2020

Hé hé…ik kan weer bloggen. Half december kreeg ik een berichtje van mijn provider dat de boel op slot was gegooid omdat ze geconstateerd hadden dat mijn site werd “aangevallen” door derden.  “Onze blokkade treedt in werking als er meer dan 200 mislukte inlogpogingen per dag zijn gedaan”. Toen raakte ik toch wel in een mineurstemming. Waarom moet weer iemand de lol gaan bederven? Wat is het nut om mijn website te hacken of over te nemen? Het is gewoon een hondensite met wat luchtige verhaaltjes over het wel en wee van de honden. Altijd politiek correct, niet beledigend, kwetsend, haatdragend of kwaadaardig.

Van de provider kreeg ik dan de oplossing aangereikt om de blokkade op te heffen in de trant van “En ik ben ik en jij bent jij, tenminste een van ons is vrij, gelukkig viel het lot op mij”…en inderdaad was ik dan toch eigenhandig in staat om de boel weer aan de praat te krijgen.

En nu kan ik weer bloggen, maar zijn “dé” momenten voorbij want ze zijn niet meer actueel en is het mosterd na de maaltijd 🙁  Maar hier dan toch een poging alles op een rijtje te zetten.

Allereerst voor de lezers en volgers een gelukkig 2020 in goede gezondheid. En dan niet alleen voor jezelf maar ook voor de diegenen die je liefhebt en koestert!

 

Terugkijkend op 2019 waren het “hondsdagen”, de Novaran’s werden geboren en was het druk druk, alle hens aan dek, maar vooral heel leuk. Christian haalde zijn VWO diploma en maakte de volgende logische stap, studeren in Nijmegen.

2020 is een mooi getal, een mooi getal om geboren te worden, te trouwen, opnieuw te beginnen, een ijkpunt.
Op de planning staan al een aantal gebeurtenissen om naar uit te kijken en dan beperk ik me tot de honden;

En waar ik alweer naar uitkijk is een nestje met Nova en Okke (aka Sander fan de Indo-Anjoho) ergens augustus, september. De afspraken zijn gemaakt, de aanvraag is ingediend bij de Vereniging en er ligt al een lijst met serieuze pupkandidaten.

Kom maar op 2020! Ik heb er zin in!

 

 

dec 07

Omgevlogen..

Het jaar is omgevlogen. Van de trainingen in Beerse is weinig terecht gekomen en ben ik maar twee keer op het terrein geweest dit jaar. Maar toch hebben we “de traditie” in stand kunnen houden en was er vorige week zaterdag de afsluitende wandeling. Dit jaar had Karine met Libre de locatie uitgezocht en kwamen we terecht in de Loonse en Drunense duinen in de buurt van Tilburg. We hadden het zeker getroffen met het weer, een helderblauwe lucht, flarden mist smeltend in de zon, vorst aan de grond op de toppen van duinen en vergezichten je wanend in het buitenland. De acht drentjes hadden het naar hun zin. Ik had Lennaert meegenomen omdat bijna het hele jaar alle primaire aandacht was uitgegaan naar Nova en haar moederschap.Er waren nog twee potige reuen aanwezig maar dat leverde geen problemen op. Hij genoot en nam het kopwerk voor zijn rekening. Toen we halt hielden om de achterblijvers de kans te geven om weer aan te sluiten ontwaarde Lennaert in de verte een minuscuul wit stipje. Ik volgde zijn blik en interesse. Het zou ook een Drentsche Patrijshond kunnen zijn maar het was veel te ver weg om daar zeker van te zijn. Hij keek om alsof hij de drentjes telde van de wandelgroep. Was er eentje afgedwaald? Je zag hem denken…nu liepen daar wel meer honden, zwarte, bruine, grote, kleine…maar dat verre witte stipje? Ik zei dat hij moest blijven en lijnde hem aan. Toen we verder liepen bleef hij maar kijken en treuzelen.”Jongens jullie vergeten een drent!!” Het blijft een heerlijke “Canis sapiens”! Aan het einde van de wandeling hadden we eigenlijk een “wegwijspiet” nodig om weer terug bij de auto’s en de brasserie te komen….Het was een fijne zaterdag met fijne mensen en mooie honden!

En nog twee verhaaltjes van Tijl en Cleo…de Novaran’s

Ja, inderdaad, onze Tijltje wordt al 6 maanden !

Tijl is onze grootste hartendief. En dat weet hij ook wel … het is moeilijk om nee te zeggen wanneer hij zijn onschuldige gezichtje opzet.
Hij is al echt megagroot geworden. En ondertussen heeft hij ook al een mooi volwassen gebit. Daar heeft hij wel wat ongemakjes van gehad. Maar dat is gelukkig achter de rug.
Tijl is ook al eens een dag doodziek geweest. Hij had waarschijnlijk iets verkeerds gegeten tijdens de wandeling. Hij was zo ziek dat hij niet meer op zijn poten kon staan, en we hebben de hele dag naast hem gezeten tot hij weer beter was.
Mijn jongste zoon en ikzelf volgen puppyles met Tijl, op zondag en donderdag. En vanaf volgende week mag hij aansluiten bij de junioren. Hij doet het heel goed, en is heel slim, ook al kan hij wel eens wat koppig zijn.
De instructeurs zijn in elk geval dol op hem, net zoals wij.

En zo komen we stilaan bij de puberteit terecht. Dat begint al merkbaar te worden. We zijn benieuwd en een beetje bang …
Onze organisatie loopt verder goed en ik hoop dat dat zo kan blijven. Tijdens de week neemt ieder van ons een dag op zich. De ochtendwandelingen zijn wel sowieso voor mij en de weekends meestal ook.
Tijl vindt het heerlijk om lekker los te lopen.
Hij is heel gedreven van karakter … alles wat hij doet, doet hij all the way :). Zo ook het opjagen van alle vogels op het veld. Dat is genieten !
Het is een intense, mooie tijd, we zien hem zo graag !
Hopelijk kan je hem spoedig ook nog eens zien.
Ondertussen zijn we trouwens ook lid geworden van de Belgische Drentevereniging.
Beste groetjes van jouw lieve Tijltje en van ons allen !

 

UIT HET DAGBOEK VAN EEN HONDEN UITLAATSTER… 🐾😊🐾

Vanmorgen niet zo’n beste uitlaatsessie. Er waren heel veel triggers die Cleo afleidden van haar primaire taken, i.c. plassen en poepen. Gillende kinderen op de speelplaats van de aan het park grenzende school, zware motoren van gemeentewerk voertuigen, etc.

Ze sprong van links naar recht en daar ze sterk is (heeel sterk) valt het op zo’n moment nog niet mee om zelf het evenwicht te bewaren en ongeschonden uit de strijd te komen (gelukkig zijn wij, haar medebewoners/verzorgers, ook sterk).

Na veel rondjes om haar favoriete grasveldje produceerde zij een hoopje dat ik met moeite (ze sprong wederom als een debiel konijntje om mij heen) met een zakje opraapte waarbij ik (overigens niet voor het eerst in deze “loop-baan”) een niet nader te benoemen substantie aan mijn vingers kreeg. (AAARGHHH!)😧😬

Maar thuisgekomen liet ze weer haar (zeker voor een wolfachtige) zeer geciviliseerde kant zien. Zo heeft zij in de verste verte geen last van voedsel nijd en gaat bij het opdienen van de maaltijd op ons verzoek keurig naast de voerbak zitten wachten. Zij start pas met eten na een signaal onzerzijds waarna ze alles rustig en zonder te schrokken opeet. En als je haar iets aanbiedt (b.v. haar favoriete minuscule versnaperingetje) dan pakt ze dat heel “prefietelijk” zonder je vingers aan te raken. Zo voorzichtig dat je daarna bij wijze van spreken zonder handen wassen de contactlenzen kunt poetsen (een heel hygiënisch karweitje) waarna zij braaf en tevreden in de bench gaat liggen. (OOOHHH!❤️🥰

nov 27

Half jaar…

Vandaag is het zes maanden geleden dat ze geboren zijn, de pups van Nova en Maran, de Novaran’s!

Ze groeien goed, zijn ondeugend, lief en kunnen niet meer gemist worden. De karakters van de teefjes zijn anders dan de reutjes. Hoor ik van reutjes dat ze al heel goed luisteren en voorbeeldig gedrag vertonen en erg hun best doen op de verschillende cursussen en opleidingen….zijn de twee dametjes de rebellen uit het nest. Nu had ik dat al gezien toen ze nog hier waren, toen waren het niet direct  rebellen maar wel prinsesjes met een koninklijk verwachtingspatroon tov hun onderdanen 🙂 Maar de dametjes volgen samen een gehoorzaamheidscursus en jachtopleiding en dat komt vast goed! Terugkijkend was het een schitterende ervaring. Nova was top! Ze vertrouwde 100% op mij en ik kon niet anders dan ook 200% op haar te vertrouwen. Lennaert en Cartouche waren geduldig en toen de pups begonnen te lopen hielpen ze mee opvoeden. Een eerste nest is altijd speciaal zegt men…dat is het zeker!

Op volgorde van geboorte :

Duko

Santo

Tijl

Cleo

Saar 

Jasper!

 

nov 18

Drie deuren…

Drie deuren scheiden de reuen van Nova. Ze is loops. Dat is goed nieuws want dat betekent dat haar lichaam goed hersteld is van de vorige bevalling en acht weken zorg over de pups. Het was afwachten of ze de twee maanden van dracht zou vastknopen aan de normale periode van zeven maanden. Maar de natuur heeft het weer netjes geregeld. Er zat exact zeven maanden tussen. Dat geeft een houvast voor de mensen die alweer op een lijst staan..

Alweer rank en slank…een hele bank en kamer voor haar alleen!

Maar nu eerst deze periode doorkomen en dan ook voor Cartouche en Lennaert. Arme Cartouche, normaal slaapt hij bijna de hele dag en nu is hij de hele dag in de weer en onrustig. Ook het eten laat hij al een paar dagen staan. Ik probeer zijn brokjes wat op te fleuren met een scheut yoghurt, saus of zelfs wat mayonaise…maar het merendeel laat hij staan. Lennaert gluurt op fouten van mijn kant. De deuren worden regelmatig gecontroleerd maar die zijn op slot. Hij wacht op het moment dat ik een deur vergeet af te sluiten of dat ik met al het getaxied, wie nu naar buiten mag, en weer naar binnen, de volgende naar buiten, de bak van Cartouche apart, die moet ongestoord eten, Nova krijgt ook apart haar eten, tussendoor ook nog de kat naar haar eet bakje leiden hoog en droog en die wil ook naar buiten, “oh nee toch niet”…weer naar binnen want het regent, dan maar boven op de kattenbak op de overloop….en ergens…ergens sluipt er een fout of verlies ik het overzicht….en daar wacht Lennaert op! Nog even doorbijten en dan keert de rust terug.

En dan achter zeven maanden “Niet lang mokken, hup naar Okke!”

Waar blijft ze toch?..