dec 11

Let it snow!

Maar de sneeuw kwam wat vroeg en wachtte niet tot de Kerst maar viel ruimschoots tijdens onze Drenten wandeling afdeling Zuid!  Nu hadden we het kunnen cancelen, maar er zaten al wandelaars en drentelaars in een huisje in Vaals en kreeg ik een vroeg berichtje uit Temse bij Antwerpen…”we zijn onderweg”! Heel Nederland en België kreunde en steunde onder code oranje maar in Susteren waren om 10.30 uur vijf vlokjes gevallen. Even voelde we ons Jan Sipkema en net als hem wilde we niet de boeken in gaan als  “de” organisator zonder tocht der tochten. Oké…er kwamen afmeldingen en daar hebben we alle begrip voor, want niemand moet onnodige risico’s nemen en dat kan men zelf het beste inschatten.

Jeanne en Rick hadden hun “Wienhoes” beschikbaar gesteld en toen de eerste gasten arriveerde  werd alles wonderlijk wit. Baasjes en honden waren extra opgewonden. We hadden wel al besloten de route in te korte en niet door het bos te wandelen want we wilde toch niet onder vallende bomen terecht komen.

De erwtensoep van Rick en broodjes vielen in de smaak en goedgemutst met drenten, een Weimaraner en een grote Munsterlander gingen we op weg. Nu zeggen ze dat drenten druk zijn…maar die andere twee rassen kunnen er ook wat van. Toen ik de foto’s terugkeek zag ik op elke foto bij Nova een grijsachtige wervelwind om haar heen. Tijdens de wandeling was me dat helemaal niet opgevallen…of had ik het te druk met praten!?

Nova had ik dus mee genomen. Ja,.. ze heeft nu even een streepje voor. Als sluitpost van de groep moest ik de afgedwaalde honden en mensen weer bij de kudde brengen. Cartouche en Lennaert willen altijd graag kopwerk verrichten en vooruit lopen. Die zou ik dus uit het zicht verliezen…van Nova weet ik dat ze me geen seconden uit het oog verliest ook al doet ze even haar dingetje. Zo achteraan bungelend kon ik trots constateren wat toch een fijn hondje het is, nergens bang voor, een open opgeruimd karakter en haar ogen en neus constant bezig met de omgeving en de zomen van het bos. Haar broer Boris was ook aanwezig en je ziet zeker gelijkenis…maar hij is echt een flinke reu met een imposant hoofd. Er waren verschillende reuen en lekker ruikende teefjes. Mik, het  drentje van Jeanne en Rick is loops en die was dus niet bij de groep maar haar reuk waarde wel rond. De reuen hadden het erg druk met uitzoeken wie van de dames dat geurtje bij zich droeg. En als ze dan wat te dicht bij elkaar kwamen ontstond er een staartenparade maar tot een gevecht of schermutseling is het niet gekomen. Toffe jongens!

De korte route was lang genoeg, dat wil zeggen we waren koud en de honden modderig genoeg! Een reu, Max bezit het vermogen om ondanks alle nattigheid eruit te zien alsof hij vers en geföhnd uit een hondensalon komt geen spatje te zien op zijn mooie zelf reinigende vacht. Dampend met alle mensen en honden kropen we bij de kachel in het “Wienhoes” en raakte de raampjes al snel beslagen…

 

dec 06

It giet oan!!!

Zondag gaan we dus wandelen met een hoop drentenliefhebbers maar ook wat “vreemd volk”.  Ondanks dat december een drukke maand is zijn de nodige aanmeldingen binnen gekomen uit het hele land. Ook de Belgen sturen een afvaardiging van 12 man sterk en beperkt “Wandeling Zuid” zich niet alleen tot Brabant en Limburg.

De toekomstige vrijer van Nova, die ook graag had meegewandeld, heeft even andere verplichtingen in het buitenland. Falcon is ingegaan op een uitnodiging te jagen in Denemarken en viert zijn vrijgezellenparty bij zijn fokkers. Het was even puzzelen en goed rekenen want stel je voor…net op het moment suprême zou hij elders zijn.  Nova is uitgebreid gaan kennismaken en snuffelen maar er was nog niets te merken en te zien. Ook heb ik natuurlijk twee loopsheid-detectors in huis in de persoon van Lennaert en Cartouche en die geven wel wat aan wanneer er actie verwacht wordt… maar nee, nu nog niet….pfff….de natuur!!

Ook voor de honden een sinterklaascadeau!

Deze “vrijgezel gaat pas slapen als hij al z’n zinnen heeft geblust”….dus nog even los in Denemarken tijdens de jacht…

 

nov 27

Nova goes Danish!

Poeeeh!!!… het waren me een paar hectische drentendagen.. Natuurlijk raar voor een Limburger dat het steeds gaat over Drenten…maar eerlijk is eerlijk de bakermat van mijn zo geliefde hondenras is Drenthe. Het is moeilijk voor te stellen welk ras ik zou prefereren boven mijn drietal. Ze slurpen aandacht en energie, maken vuil wat net schoon is, graven een gat waar net weer een grassprietjes zijn kop opsteekt, ze hebben altijd honger en een rustige wandeling zit er niet altijd in. Altijd opletten, corrigeren en onder appèl houden…maar toch…ik zou alle vormen van armoede voelen waren ze niet om me heen en in mijn leven!

De hectiek werd veroorzaakt door het feit dat door omstandigheden ik op zoek moest naar een andere reu voor NOVA. Ik heb gebeld, gemaild en gechat van België tot Denemarken, gesproken met fokkers van de ouderdieren, alle partijen afgetast….en deze ochtend kreeg ik het verlossende mailtje van de Vereniging van Drentsche Patrijshonden dat er geen belemmeringen en onvolkomenheden zijn betreffende mijn keuze en aanvraag!

Nu kan ik het ook wereldkundig maken…het wordt een Deens/Belgisch–Belgisch/Nederlands huwelijk, gearrangeerd door een Limburger. Dit weekend gaat Nova op snuffelstage en dan maar hopen dat FALCON ook bij haar in de smaak valt.

Falcon lekker relax tijdens de reuendag met een hoog knuffelgehalte!

Tableau  bij elkaar gebracht door Falcon en nog een andere hond. Ze werkte voor 10 geweren en  7 trackers. Aan jachtpassie geen gebrek!

nov 11

Regio Zuid

Jeanne, Rick, Mik en Nova

Vorig jaar hebben we voor de eerste keer een wandeling “Regio Zuid” georganiseerd. De Drentsche patrijshonden zijn in Limburg in ondertal en alle wandelingen en evenementen vinden normaal boven de grote rivieren plaats. Dat wilde we doorbreken en het bleek een groot succes te zijn. En dit jaar gaan we op herhaling. Het was wel een beetje puzzelen om niet de wandelingen en activiteiten van de Nederlandse en Belgische verengingen te doorkruisen. Die zijn nu inmiddels voor eventjes uitgewandeld en hadden we de keus of toch nog in de drukke december maand of over het jaar heen tillen. Maar ja…in het nieuwe jaar worden alweer “koude handjes” wandelingen georganiseerd en ook daar wilde we niet mee in gedrang komen. We zijn eruit!!! 10 december as. is het geworden.

We wandelen rondom en door het IJzerenbos te Susteren. Jeanne en Rick Streutjes stellen hun huis en tuin beschikbaar. Natuurlijk hebben we de route al verkend en heb ik uitgebreid de accommodatie geïnspecteerd……en goed bevonden…en drentenproof verklaard…

Het zal een gevarieerde wandeling worden en er valt wel het een en ander te vertellen over de streek en het unieke biotoop van de bosanemoon. Nu in de winter zie je dit kleine ranonkel achtige bloemetje niet, maar in het vroege voorjaar kleurt de bodem wit met af en toe een brutale veeg paars. Eigenlijk is het zo mooi dat ik het nauwelijks beschrijven kan….je moet het gewoon zien…in het voorjaar..!
15.000 jaar geleden zijn hier de gletsjers tot stilstand gekomen tijdens de overgang van Pleistoceen in Holoceen en hebben een hoge zandrug achtergelaten. Niet dat je er direct van bewust bent, of dat er  bordjes staan met uitleg over de laatste ijstijd, maar op het moment dat je je afvraagt “waarom verandert hier opeens zo drastisch de vlakke moeras-kleigrond in een zandhoop?…” dan hoef je nog maar een stap te zetten en wandel je het Holoceen binnen…..of is het nu andersom?

de bosanemoon….mooi in het voorjaar!

De boeren hebben dan wel pogingen gedaan het moeras te ontginnen maar inmiddels heeft men ingezien dat dit een uniek stukje natuur is met de groene boomkikker en een aantal hectares kalkmoeras. De natuur moet wel een beetje geholpen worden om zijn uniekheid te bewaren en ook de boeren moeten in plaats van droogleggen juist andersom denken…pappen en nathouden.. 85% van de wandeling is er gelegenheid tot losloop, er zijn wat beekjes om te “toteren” en de baasjes tot wanhoop te drijven omdat ze met zo’n stinkerd nog een lange terugreis voor de boeg hebben. Echt zwemmen zit er niet in…het zal trouwens dan ook te koud zijn.

Op de achtergrond de begroeide zandrug…de grens!

We beginnen met soep en broodjes omdat een aantal mensen van ver komen. De wandeling zelf is zo’n 7 km lang en duurt 1,5 uur. Er is ook een korte route voorzien voor die dat appriceren. Na afloop is er vlaai met koffie, thee en Jägermeister. De kosten voor de soep, belegde broodjes, vlaai en hoestdrank zijn 7,50 euro per persoon, en voor kinderen 5 euro. Vermeld bij de aanmelding of je gebruik wil maken van de versnaperingen!

Opgeven kan nog altijd bij Jeanne: jeanne56@xs4all.nl of Jeanny: jeanny.bustin@gmail.com

Dat wordt weer een feest..

 

okt 24

Z’n gangetje…

Van links naar rechts..Bo, Nova, Lennaert en Django

Het gaat hier z’n gangetje…Bo komt en gaat na twee weken weer naar huis! Mik valt binnen om een dag te stoeien met het drentenroedel en neemt weer afscheid. Op het moment is Nickels hier en die blijft nog tot November. Het honden gebeuren geniet ervan en de logeetjes lopen al snel in de pas….Zelfs Nickels de wildebras claimt een plekje bij mijn voeten. Dan is er nog Django, de jonge Weimaraner van mijn broer. Nova heeft in hem een nieuw trainingsmaatje erbij! Hoewel Django pas 6 maanden is doet hij al vele oefeningen op B niveau. Maar Django moet nog gaan puberen….en dat is meestal een tijd dat de trotse baasjes slapeloze nachten krijgen over hun jachthond….maar één troost..het komt altijd goed…

Iemand die al uitgepuberd is en het goed doet dit jaar tijdens de jachtproeven is Maral. Zij is een dochter van Cartouche en heeft zelfs in punten haar grote voorbeeld Jago voorbij gestreefd. Ze maakt deel uit van de Belgische Bende uit Bundingen en heeft zo haar eigen “eigenwijze” kijk op het leven. Mooi om dan te lezen dat het zo goed met haar gaat.en dat ook de jachtpassie in haar bloed zit. .

Maral bezig met haar proef!

Puck weer een andere dochter van Cartouche zit op het moment in Frankrijk en volgt daar een workshop speuren langs de Loire. Op doorreis heeft Brigitte samen met haar het graf van Chris bezocht. Hij ligt midden in een bos begraven en het was even zoeken voor haar. Telefonisch probeerde ik haar via de 8ste boom links, 6e boom rechts, bij de boskapel verder door, een groepje vliegen-dennen…naar de juiste plek te leiden. En net toen we dachten “dit is onbegonnen werk” had ze het gevonden.

Puck bij het graf!

 

 

okt 20

De stille jacht…

Ik ontving een bericht van Sieka Knol. Normaal struint ze over de dijken om ons te behoeden voor onheil, maar nu maakt ze ons deelgenoot van een ervaring “het stille jagen” samen met haar hond Quartel!

Nu de herfst zijn vruchten zo kwistig strooit en ik zo vaak met de hond in het bos aan het genieten ben van zoveel moois, vond ik het tijd om wat meer te leren over de “stille jacht”. Een reden om een workshop te gaan volgen bij iemand, die weet waar ze het over heeft.

Ik hoor u denken: de stille jacht??? Ja, de stille jacht: het verzamelen van eetbare paddenstoelen. En dan moet je wel weten wat je doet, want voor hetzelfde geld help je jezelf naar een volgende wereld.

Reden te meer om het een en ander te leren van iemand, die weet waar ze het over heeft en je de recepten al wandelend erbij cadeau doet. Het was een heerlijke leerzame wandeling in een gebied met veel potentiële prooi, maar ook meteen als waarschuwing de meest dodelijke paddenstoel, die we hier kennen. En ik heb goed opgelet….. We kregen allemaal een zakje lekkers mee naar huis, o te bestuderen en natuurlijk op te eten. Lekker huiswerk.

Weer op de thuisbasis en met de hond in het bos ben ik ook maar eens op jacht gegaan. Boekje mee en een klein mandje om de verzamelde buit in te doen. Uiteraard neem ik alleen mee wat ik denk nodig te hebben en niet meer. De dieren in het bos hebben het ook nodig als voedsel en bescheidenheid siert de mens.

Eenmaal thuis ben ik gaan snuffelen in de recepten en heb ik een heerlijke schotel met kastanjeboleten gemaakt. De kastanjeboleet is een neefje van het beroemde eekhoorntjesbrood. Jagen met mijn hond bevalt me, met geweer of deze stille variant: ik ben dankbaar met de oogst waar ik van mag genieten, al jagend en al etend na afloop.

Sieka

okt 18

In de kreukels!

De aangevreten vijg!

“Honden gaan op de baasjes lijken en andersom”….en daarom liggen Cartouche en ik in de kreukels. Opeens zag hij oud uit en zijn ogen stonden niet goed. Hij was duidelijk “niet lekker aan zijn fricandeautje”.  Maar honden hebben ook het vermogen te doen wat ze moeten doen om er weer snel bovenop te komen. Cartouche liet een dag zijn eten staan…at gras en vijgenbladeren….en dan hoor ik mensen zeggen..”nee,  geen gras (en vijgenbladeren) laten eten, daar worden ze ziek van”. Ja, ze moeten dan braken, maar na vijf flinke hopen gemalen groente in alle hoeken van de keuken ging het al weer snel beter met Cartouche en nu huppelt hij alweer vrolijk door de tuin, staan zijn ogen weer goed en heeft volop eetlust.

Zelf gleed ik juist uit over de vijgenbladeren en maakte een behoorlijke smak. De schade viel zo op het eerste gezicht mee….maar na een tijdje merkte ik dat mijn ribben toch anders werkte en reageerde dan normaal. Stil rechtstaan, dat gaat goed. Stil rechtliggen ..dat gaat ook goed…en voor de rest….auwwww pijn. Uit bed komen was een hels karwei…en dan maar proberen zonder te hikken, niezen, lachen, en bukken de dag door te komen. Op de achtergrond wordt er steeds hetzelfde liedje afgespeeld in mijn hoofd, “Every breath you take, every move you make, every bond you break, every step you take,  auwwwww”.  Nu moet ik net als Cartouche er bovenop zien te komen! Op vijgenbladeren kauwen is geen optie maar wel blijven bewegen, toch naar het werk, gras maaien en een warm bad helemaal ondergedompeld in “Old spice”. Niet dat ik wonderen verwacht van de “Old spice, maar het ruikt vertrouwd en verhip het werkt!!…en dan hoor ik mensen zeggen “ga naar de dokter”…maar die zal zeggen wat ik al weet! “Geen rare bewegingen, vermijd hikken, niezen, lachen, Every breath you take, every move you make..”

Hondenfeest…Cartouche heeft alweer aandacht voor lekkere hapjes!

 

 

 

okt 01

Traditioneel

De laatste zaterdag van de maand is traditioneel gereserveerd voor een training in Beerse. Ooit begonnen rondom de stuiterballen uit het L-nest. Na een paar jaar zit er wat de klad in, maar toch goed te constateren dat nog eigenaars van de broers en zussen van Lennaert doen met de honden, wat in hun aard en karakter ligt, nl. de kans geven hun jachtpassie te beleven en uitleven. Lando, Loek, Libre, Lobke en Lennaert zijn nog altijd volop actief in de verschillende disciplines, en het werken met de honden wordt inmiddels regelmatig beloond!

De weg naar Beerse was een weg vol hindernissen. Op twee plekken was de A2 afgesloten. Eén afzetting was ik op voorbereid en had ik handig omzeild maar amper weer op weg richting Eindhoven doemde de 2e blokkade op.  Eén uur vertraging was het gevolg. Nu hadden we al niet zo vroeg afgesproken maar toen ik 13.00 uur pas het terrein opdraaide was mijn humeur al in mineur stemming en letterlijk pakte zich donkere wolken samen boven het terrein.

Natuurlijk hadden we, gezien de weersverwachtingen en vertragingen, het kunnen afblazen maar we hadden een missie. Een paar maanden geleden heeft Louis onverwachts zijn Gorky verloren. Dit had niemand verwacht. Hij was niet ziek,.. alleen de avond van te voren was hij wat kortademig. In de ochtend lag hij dood in zijn verblijf. Louis heeft niets gehoord dus kunnen we wel concluderen dat hij pijnloos is ingeslapen.  Met de foto’s gemaakt tijdens drie jaar trainen in Beerse had Bjorn een mooi fotoboek samengesteld en dat hebben we Louis aangeboden. Het zonnetje liet zich zien en in plaats van vlaai hadden we deze keer spek met eieren. Snel, handig en rap zorgde Bjorn voor gevulde borden.  Het trainen zelf kwam wat minder uit de verf….de regen was toch wel spelbreker.

Toen we besloten te stoppen en op te breken werd het droog maar was onze mentor Louis al vetrokken naar een volgende verplichting. Nova en Lennaert lagen tevreden en warm achterin de auto en sliepen alsof ze 100 ganzen en 200 eenden hadden binnengebracht….

sep 22

Nazomer..

Er moet veel in de tuin gebeuren en dan helpt het als er foto’s binnenkomen en ik even niet zelf hoef na te denken over een pakkend verhaaltje!. Het zijn natuurlijk foto’s met een hoog hondengehalte, maar er zitten ook een paar smelt foto’s tussen….ohhhhhhhh!!!!

Sanne overziet alles!

Veel liefs uit Zwitserland

Stoere Siebe

Abby en de tweeling!

Een mand vol Witjes

alles wat stinkt is lekker

Totale rust..

Ome Harry op bezoek

Lasse kijkt de kunst af

sep 19

Mea maxima culpa

Josephine van Dijk, een van mijn gastschrijvers schrijft regelmatig stukjes die links en rechts verschijnen in digitale tijdschriften. Ze is wat voorzichtig met maatschappij kritische noten en houdt niet van ongefundeerde brutalen commentaren maar via dit blog is er weinig gevaar…..dit gaat immers over brave honden 😉 !

MEA MAXIMA CULPA??? 🤔

Als het Nederland van de moderne tijd (20 ste en 21 ste eeuw) een mens zou zijn, dan zou het een veelal aardig, empathisch, verantwoordelijk, naïef en beetje onnozel persoon zijn. Een beetje betweterig type die af en toe zijn eigen dierbaren verwaarloosd in zijn ijver de héle wereld te redden. 
Altijd bereid om anderen uit de penarie te helpen (getuige o.a. de talloze goed bedoelde acties die op touw worden gezet om het leed waar ook ter wereld te lenigen) en behept met een (onterecht) eeuwenlang ingeëtst schuldgevoel.

Dat laatste ten gevolge van in het verre verleden door Nederlanders begane wandaden en eeuwenlange strenge godsdienstige opvattingen: “Mea culpa, mea maxima culpa” (“Door mijn schuld, door mijn grote schuld”) waardoor het gedwee en vrijwillig zijn “hoofd op het hakblok” legt bij problemen en calamiteiten overal ter wereld; of die nou zijn ontstaan door natuurrampen of slecht milieubeleid van andere landen of veroorzaakt door de wandaden van terroristen en/of dictators. Een ideale voedingsbodem dus voor partijen die op zoek zijn naar een “scapegoat”.

Het is “Den Mensch” nl. eigen om als hem onheil overkomt een zondebok te zoeken die hij de schuld kan geven en waarop hij zijn gevoelens van frustratie kan projecteren. Een psychopaat lacht je recht in je gezicht uit als je deze (al dan niet ten onrechte) de schuld in de schoenen wilt schuiven of een appèl doet aan diens verantwoordelijkheidsgevoel. Zo niet het aardige empathische Nederland. Tegenwoordig krijgt Nederland dan ook overal de schuld van en wordt overal verantwoordelijk voor gesteld.
Mensen die slachtoffer van een natuurramp zijn geworden kunnen in feite niemand de schuld geven. Ja, een of andere Godheid maar dat lucht niet op want die trekt zich daar niets van aan.
De schade en het leed die orkanen onlangs hebben aangericht is vreselijk. Een natuurramp waarbij geen zondebok kan worden aangewezen.

Of wacht even… Wij Nederlanders schijnen schuldig te zijn aan consequenties in de vorm van plunderingen die de plaatselijke bevolking onder de eigen getroffen bevolking heeft aangericht (die niet benoemd mogen worden en volgens sommige berichten schromelijk worden overdreven of zelfs worden goedgepraat).

De Nederlandse mariniers worden er nu van beschuldigd dat zij niet hebben ingegrepen bij die niet-bestaande plunderingen…. (?) 😟 

Josephine van Dijk, 18-9-2017