apr 18

De magnolia stelt nooit teleur..

Elk jaar verbaas ik me over de magnolia. In de winter staat hij wat te treuren en zijn de takken doods en breekbaar. Maar hoe grillig, kaal en afgezaagd, altijd overstijgt hij alles met zijn wil tot groeien en bloeien. Een mooi decor voor een  “hondenleven onder de magnolia” vastgelegd in vele plaatjes.

Het muziekje heb ik opgeduikeld uit de diepste krochten van YouTube want facebook is streng wat betreft auteursrechten maar een live uitvoering van “Jannes Lestig” is door de censuur heen gekomen…een beetje ongebruikelijk, maar ik hou wel van een mengvorm van rustig romantisch, uptempo, gillende gitaren, vette bassen, zwaar koper en schreeuwende trompetten. We beginnen rustig maar dan…Fasten your seatbelts!!

https://www.facebook.com/jeanny.bustin.2/videos/3583661678428596

mrt 28

I saw a bee..

Gisteren waren Lennaert en André jarig. Lennaert kennen jullie allemaal en André is mijn schoonbroer en baasje van Cleo. Na maanden verplichte rust weer opgekrabbeld te zijn, ben ik bezig mijn sociale agenda te vullen en bijhorende activiteiten op te pakken. Onderweg naar Sittard realiseerde ik me dat ik ook al maanden lang geen vlaai had gegeten en voor een Limburger klinkt dat bijna als een levenslange straf uitzitten….tenminste als het draait om kersenvlaai.

Lennaert het kleine prinsje, nu alweer negen jaar!

En de vlaai met koffie waren heerlijk en merkte mijn zus op dat haar André en Lennaert het altijd zo goed met elkaar kunnen vinden. Dat klopt inderdaad en na wat rekenwerk van mijn kant kwamen we tot de conclusie dat ze dan ook ongeveer dezelfde mensenleeftijd hadden maar dat Lennaert hem nu voorbij gestreefd is en leeftijd als referentiekaders schept een band. Tja! de lockdown brengt ons tot rare bespiegelingen!

Niet te geloven!! Al meer als een jaar in lockdown! Kunnen we inmiddels al spreken over sociale schade op lange termijn? Mijn familie gaat er niet zo onder gebukt, die “klooien” allemaal graag op “het goedje”! Hobby’s en werk zijn met elkaar verweven, restaureren auto’s, tuinieren, schilderen, dingen “oetfisternullen”, alles loopt in elkaar over en trots kan ik hier melden dat na twee uur prutsen aan de kettingzaag dat ding weer aan de gang gekregen heb en een aantal bomen eigenhandig geveld heb!

Met een goede voorbereiding en de “snoekhaak” van mijn vader ging hij tegen de vlakte..

Maar niet iedereen verkeerd in zo’n situatie en dat realiseer ik me ook en ga dan ook geen mensen veroordelen die het zwaar hebben met de lockdown, die dichter op elkaar leven in een stad en het moeilijk vinden de maatregelen te blijven naleven.

Met een “long distance friend” besprak ik hoe de mensen aan het afvlakken zijn. Verborgen achter een masker in de supermarkt is ook inmiddels het oogcontact al verdwenen dat men normaal zoekt. Men spreekt alleen nog maar als men geïrriteerd is of een punt wil maken. Wekelijks vertellen we elkaar wie we ontmoet hebben en gesproken hebben…en als dat de kassière in de supermarkt is en de rest te tellen op één hand, dat is toch wel pijnlijk en kan nooit goed zijn voor een mens. “How Lockdown affect us”!!…en daar zat ik nog over na te denken toen hij vervolgde “I saw a bee”!

Bijen hebben geen last van het menselijke drama, die vliegen nu rond met zware stuifmeelklompjes. Vinden de weg terug naar de korven en vertellen elkaar dmv dansjes waar grote voorraden honing te vinden zijn. De bijenwereld is een strak georganiseerde samenleving met verdeelde taken. Ze vibreren elkaar warm in de winter, delen alle voedsel onderling en “en passant” voorzien zij ook ons, wij de kwetsbare mensheid, van voedsel!

Er zit natuurlijk best veel tragiek in de opmerking over die “ene bij” en de situatie op dit moment van de spreker, maar laten we niet vergeten hoe belangrijk juist de kleine zaken op dit moment zijn! Als “de bij” stopt met haar werk, dan hebben we een gigantisch voedselprobleem!

Misschien ga ik wel bijen houden als de lockdown nog voortduurt…en dat sluit weer perfect aan bij  “klooien op het goedje”

Fanmail voor Lennaert!

jan 21

I surrender..

Drentsche Patrijshonden hebben echt wel goede neuzen. Daar was ik al eerder van overtuigd. Cartouche zat altijd relax in de tuin met zijn kop te draaien en moleculen op te vangen. Nu zijn er duizenden en duizenden verschillende geuren maar het gaat erom om juist die voor hem interessante geurtjes op te vangen. Een van die geurtjes zijn dan vooral andere honden. Nu woon ik in vogelvlucht zo’n 150 meter af van een openbare weg en daar lopen geregeld mensen met honden onttrokken aan ons zicht. Aan de manier hoe Cartouche zijn neus in de lucht stak kon ik zien dat er activiteiten waren op de openbare weg. Cartouche liep dan op zijn gemak naar een hoek in de tuin met uitzicht op die weg….maar wel al weer enkele honderden meters verder. En dan moest hij altijd even blaffen om de honden en mensen in de verte te laten weten “hee hallo…ik heb jullie echt wel geroken”!  Inmiddels heeft Lennaert die taak overgenomen.

Deze week bracht de post een pakje namens Lief&Leed initiatief van de Drentsche Patrijshond Liefhebbers groep. Er zaten wat heerlijke ruikende “Rituals” voor te douchen en te smeren in het pakje en een mooie bedrukte zakdoek. Voor het gebruik wilde ik de zakdoek eerst wassen en verdween hij in de wasmand. Toen ik de was ging sorteren in de badkamer en ik een net hoopje maakte met “wit, fijn  40 graden”, stak Lennaert zijn neus om de deur…

Sonja heeft het pakje gevuld en verstuurd en Silvia (LaSilver) heeft de zakdoek bedrukt. Ze hebben allebei drentsche patrijshonden in huis maar kan me niet voorstellen gezien de nette staat van de ingepakte zakdoek dat daar hun honden uitvoerig mee gesleept of gespeeld hebben. Maar toch zweefde er een hoop moleculen rondom dit uiterst interessant object!

De zakdoek werd vakkundig uit het hoopje gepikt door Lennaert en op de keukenvloer gedropt. Een aantal minuten lang werd er luidruchtig gesnoven om te bepalen waar die zakdoek vandaan kwam en welke weg hij had afgelegd. “Zou Doutsen loops zijn? Hoe gaat het met Famke en Vesta, de “grandes dames?” Ruik ik daar Florus, een potente reu? ”, Nova ging ook mee doen en gaf de zakdoek hun voldoende informatie om extra speeksel te produceren. Ik gooide nog een andere door mij gebruikte zakdoek in hun richting maar die was uiteraard niet interessant.

Dus als jullie tijdens een drenten-activiteit, een show of in het veld, iemand opmerken die opzichtig haar grote witte damasten zakdoek tevoorschijn haalt en net iets te hard snottert en snuit, het voorhoofd nuffig en dramatisch dept, zwaait en wappert! Dat ben ik, ”I surrender”..

jan 13

Iets anders…

We hebben ze allemaal wel eens zien staan, de witte grote bussen op de marktpleinen van steden en dorpen. Ze hanteren een draaideur principe, je komt binnen, legitimeren, foto’s maken, en hop je staat buiten en geen nieuws is goed nieuws. Helaas werd ik november 2020 gebeld door de huisarts dat er dit keer toch iets verontrustend was waargenomen….en bleef de draaideur maar doortollen maar stopte op de juiste plekken wat betreft snel ingrijpen en geen tijd verloren laten gaan. Vandaag….inmiddels twee maanden en twee operaties verder kan ik even opgelucht ademhalen. En ja…ook ik wil een lans breken voor de zorg, de doctoren, de specialisten, de assistenten, de handen aan de bedden, de planners, de mamacare. De wereld van de zorg en de ziekenhuizen worden wel eens klinisch en afstandelijk neergezet. De pandemie is de grote spelbreker en veel verloopt via mails, telefoon, instructiefilmpjes en wat folders in een map. Je mag en kan bellen op elk mogelijk tijdstip en vragen wat je wil…..maar ik heb geen vragen meer, ben stil gevallen en voel me nederig. Uit het ziekenhuis moet je zoveel mogelijk wegblijven i.v.m. de strijd tegen de corona die elders in het Zuyderland Sittard wordt gestreden. Maar moet je niet altijd uit een ziekenhuis wegblijven? 🙂 behalve natuurlijk als je een geliefde wil bezoeken? !

Bij de eerste operatie 9 december j.l, werden er twee tumoren verwijderd en dat bleek in eerste instantie afdoende te zijn. Maar helaas werd de diagnose bijgesteld van voorstadium borstkanker naar borstkanker. De bestraling werd uitgesteld omdat nu ook wat klieren verwijderd moesten worden en werd er snel een 2e operatie ingepland. De berichten die me bereikte via media waren niet hoopgevend… uitstel van reguliere zorg, afschaling en voorlopig geen operaties lagen op de loer.

Het Zuyderland ziekenhuis trekt altijd mijn aandacht, de bouw, de architectuur, zo groot, zo indruk- duizelingwekkend, zo lelijk en toch zo mooi!. Als ze je van Oost naar West sturen ben je wel de nodige minuten onderweg om al die afstanden te overbruggen. Maar wat niemand weet is dat Zuyderland eigenlijk een heel groot ruimteschip is half verzonken in de bodem. Met dikke stalen kabels wordt de enorme constructie bij elkaar en aan de grond gehouden, wachtend op de toekomst, wachtend op het moment we de aarde gaan verlaten. Je ziet het pas als je helemaal bovenaan op de loopbruggen van het meest westelijke puntje staat. Er zit zelfs beweging in als je loopt of springt…”Ja ja..ik weet het”!!…ik kijk teveel naar films maar het leidt wel mijn aandacht af van wat ik daar werkelijk kom doen!

Gisteren voelde ik me eregast…gelukkig geen uitstel. 7.00 uur al inchecken. Links en rechts twee grote lege zalen voor de dag opnames en operaties en die bleven ook leeg. In de verte nog één patiënt. De schoonmakers waren nog bezig, de balies waren al bezet, ik kreeg een dag verpleegster toegewezen en een eigen kamer. Ze was zakelijk maar ook belangstellend en medelevend. Ik stelde weinig vragen en stelde zij de vragen. Vele controle en routine maar ook “komt uw man u straks halen?” hoe bizar deze vraag, en rolde dan toch wat traantjes mijn oor in.

Ze reden me van de witte uniforme afdeling naar de blauwe uniforme afdeling. Snel, efficiënt, twaalf handen, zes gezichten. Ze noemde me “vrouwke” en ik hoorde mijn aangesloten hart rustig kloppen. Ik lag al gekruisigd helemaal klaar op een dwarsconstructie en was er even een vertraging en vroeg er iemand naar mijn hobby’s. “…Euhh”, ik was op alle vragen voorbereid maar hobby’s? Natuurlijk begreep ik wel dat ze me wat wilde afleiden en mompelde iets over “werken met jachthonden”…nou dat trof! De vragenstelster kwam uit Zuid Afrika en die gingen ook vaker op jacht…!! Ik probeerde nog uit te leggen dat ik een ander soort jacht bedoelde en hoorde dan toch mijn hartslag omhoog gaan om wat krom leek recht te praten…De juffrouw met het zuurstofmasker bracht redding. “U gaat nu slapen, heeft u al een mooie droom in gedachten?, maakt u zich maar geen zorgen, wij gaan heel goed voor “U” zorgen vrouwke”..….

nov 27

Verliefd op het ras

Sieka, Pieke en Quartel lopen dagelijks een rondje…en dat levert een mooi verhaal op!

Door Sieka Knol .-

Je komt af en toe van die momenten tegen dat je denkt: dat komt me bekend voor…. En wat je er bekend aan voor komt, wil je dan niet meteen te binnen schieten….

Vandaag had ik zo’n moment…

Ik was met Quartel en Pieke naar ‘ons’  bos, een bos waar ik al jaren kom en waar het gedoogd wordt dat de honden los lopen. Een heel divers bos ook: met zanderige stukken en stukken in rabat gegraven. Af en toe kom je er een eekhoorn tegen en merels en koolmeesjes zijn er in overvloed. En soms, heel soms, als er in de wijdere omgeving structureel in het land gewerkt wordt, dan kan je ook wel eens een ree of een haas tegenkomen.

Kortom een rustig bos. En op deze grijze, licht mistige dag was de sfeer een beetje sprookjesachtig. Quartel scharrelde lekker voor mij uit en Pieke ging zijn eigen gang en kwam zich af en toe melden. Echt zo’n wandeling waarbij je zelf ook gaat lopen mijmeren en niet echt oplet.

Tot…….. Pieke voorstaat . Dus erheen en samen kijken wat er voor spannends is te beleven….Een houtsnip koos de vrijheid en samen keken Pieke en ik hem na.

En toen had ik dat moment: dat komt me bekend voor…. Natuurlijk hebben mijn honden wel vaker voorgestaan, ook op houtsnip! Maar ik was toch wat van slag.

We hebben de wandeling afgemaakt en de honden hebben samen gedold en gekkigheid uitgehaald en ik liep te peinzen: dat komt me bekend voor….

Uiteindelijk in de auto naar huis schoot het mij te binnen…Twintig jaar geleden, zomer, warm weer, zelfde bos, alleen toen was net de ondergroei eruit gehaald, de woekerende bramen waren enigszins getemd. Op vrijwel dezelfde plek stond mijn Rinus voor op houtsnip…..

Het was een bijzondere ervaring, alsof ik op een kruispunt in de tijd stond… een soort van Stephen King ervaring…

Rinus
Quartel en Pieke
nov 10

Weer eens een update

Het lukt me niet meer regelmatig te bloggen aangezien er iets veranderd is in de beveiliging tegen hackers en de site regelmatig door de provider op slot wordt gezet….zo vervelend…vooral omdat ze niet echt bezig zijn met een oplossing….maar oké…snel iets schrijven voordat alles weer op slot zit!

Inmiddels is er natuurlijk van alles gebeurd rondom Nova, Lennaert en hun nakomelingen maar ” Who wants yesterdays papers?”…..Zelf was ik nog aan het opkrabbelen wat betreft de 1e lockdown en inmiddels zitten we in de 2e golf en bijhorende maatregelen. De naderen donkere dagen stemmen me niet heel vrolijk in de wetenschap dat ze dit over het jaar heen willen tillen.

Deze week gaan we een beetje grasduinen, dwars door alle toegestuurde foto’s, feiten en activiteiten heen….en noemen het dan maar part I.

Toby heeft veel ervaring opgedaan wat betreft veldwerk.
Marduc heeft inmiddels alle testen doorstaan en is klaar om ingezet te worden als dekreu! (HD-A, ED vrij, vWd vrij)

Jacquine behaalde een eerste plaats tijdens een veldwerkwedstrijd en sloot haar jeugdseizoen af met een prestigieuze prijs die tijdens de Algemene Leden Vergadering van de Nederlandse Drentsche Patrijshond Vereniging zou worden uitgereikt ” Suze Markvoort-Beker voor de beste Drentsche Patrijshond in de jeugdklas op de najaarsveldwedstrijden: Jacquine van d’Ouw Knip Eigenaar/voorjager: Ine Gimbrère Behaalde in het najaar: 3e G en EV ” Helaas ging de jaarvergadering niet door ivm Corona en heeft Jacquine de prijs nog niet officieel met veel regards ontvangen, maar dat komt vast goed.

Echte werkhonden 🙂
Cleo is al een hele dame….en dat vindt ze zelf ook…

En niet onbelangrijk voor het hele ras…de digitale Reuenavond…

Een tijdje terug vroegen we jullie of er belangstelling is voor een reuenavond. En superfijn: dat bleek er te zijn. Dus deze avond gaat er komen: dinsdag 24 november 20.00u.We organiseren deze avond omdat het heel erg belangrijk is voor de gezondheid van het ras dat zoveel mogelijk verschillende reuen een keertje een teef dekken. Op deze avond leggen we uit waarom dat zo belangrijk is en welke regels er gelden, maar bovenal is er veel ruimte om vragen te stellen aan mensen die al een dekreu hebben. Hoe werkt dat? Hoe zit het met die shows en gezondheidskeuringen? Moet dat echt? Wat moet je doen als een fokker jouw reu wil gebruiken? En zal je reu niet veranderen, lastiger worden tegenover teven?We gaan ook kijken hoe we elkaar kunnen helpen. Mensen met ervaring en kennis van zaken kunnen niet alleen informatie geven, maar ook praktische hulp bieden aan mensen die hun reu wel een keertje willen laten dekken. En we willen een lijst maken met reuen die eventueel voor een dekking gebruikt mogen worden, ook al zijn ze nog niet gekeurd.De avond wordt georganiseerd vanuit deze facebookgroep; dus onafhankelijk van de rasverenigingen. Iedereen mag meedoen. Het maakt niet uit of je wel of niet lid bent van een vereniging. De organisatie bestaat uit een aantal betrokken drenteneigenaren: Michael van der Burg, Jeanny Bustin, Suzanne Dirix, Jolanda Huijsing, Manuela Plaisier en Marcel Senten. En voor alle duidelijkheid: er is geen enkele verplichting. Als je na afloop besluit dat het helemaal niks voor jou is, dan is dat natuurlijk prima.Je kunt je opgeven door mij een PB te sturen met je mailadres. Je kunt je mailadres ook hieronder zetten, maar dat is wel openbaar… Het zou ook leuk zijn als je de (stamboom)naam van je reu doorgeeft. Je krijgt dan voor de 24e een uitnodiging met uitleg over hoe zo’n digitale bijeenkomst werkt. Dat is eigenlijk heel simpel, maar als je het nooit gedaan hebt, dan is het natuurlijk handig als wij kort uitleggen hoe het werkt. Kun je niet de 24e? Geen nood. De bedoeling is dat we deze avond over een tijdje herhalen. Doe je mee? Ook jouw reu kan een belangrijke bijdrage leveren aan een gezond ras!.

sep 23

Django…

Ook Django uit de combinatie LennaertxJona volgt een jachtopleiding. Zijn baasje Henk vertelt.

Django(Pluisje) van Roopoorte zijn jachttraining.

Dag één begon goed. Voorstellen en alle oefeningen met vlag en wimpel gedaan totdat we een apport uit het water moesten halen. Eenmaal met koord het vertrouwen gewonnen ging hij als een speer drie keer heen en weer over een rivier van 20 meter breed met de haas dummy.

Toen ik op les drie de haas dummy in het water gooide kwam ik er achter dat deze zonk als een baksteen. Gelukkig had ik een schepnet mee van drie meter en kon deze terug vinden. (alsof ik het aan voelde komen) advies van de trainers…. niet meer gebruiken. Alleen standaard dummy’s… geen interesse. Gaat als een speer…. pakt hem…. en dan…. “baasje” ..”hier ligt hi”j… “pak het zelf maar”.   Dilemma!  Ik alleen standaard dummy’s gebruiken, maar dat gaat nog steeds niet van harte. Sleepsporen met eend kraai en duif vind Django geweldig. Heel ver ook… hoe hoog het gras of begroeiing ook is. In een rechte lijn het spoor volgen en vinden… het afgeven is een uitdaging… dit is mijn trofee… zit in een groep met twee labradors die alles perfect doen en nog een Drent. Ook deze maakt ere rondjes maar is iets ouder en een teefje van een jager. De man zei ook tegen mij dat ik Django niet moet vergelijken met de labradors. Geduld is een schone zaak bij de Drent. De basis moet er goed in zitten, dan komt het vanzelf goed… die zit wel goed bij Django. Trainers hebben geen ervaring met Drenten tot nu toe. Een training van 19.00 tot 21.30 is dan ook wel zwaar voor een jonge Drent die geen geduld heeft en graag wil. Heb wel veel geleerd en weet waaraan we moeten werken. Maar tien apporten in tien minuten is wel erg veel voor een jonge hond. Vooral in 2,5 uur!!

Heb nog steeds individuele training met de fokker Jan Pluis, en dit gaat stukken beter… mede doordat er minder afleiding is. .. maar ook de laatste les kwamen we er achter dat Django een beetje apport moe is… dus langzaam weer opbouwen. Jan gaf me het advies om thuis de haas dummy’s te gebruiken… en thuis ook met dummy’s te oefenen om weer de interesse te kweken. Hij hecht hier heel veel waarde aan, en wil dat onze Django het plezier erin houdt. Django zijn enthousiasme moet weer terug komen. Heb toch tijd genoeg tot het voorjaar. Jan Pluis en ik trainen gewoon door op ons tempo. Heb in ieder geval geleerd dat je jouw hond nooit moet gaan vergelijken met een ander ras. Doe het in je eigen tempo en met plezier. Het kwartje gaat vallen als de basis er maar goed inzit. In de meeste gevallen zijn juist de baasjes gefrustreerd omdat het niet gaat zoals ze willen. Gaan vergelijken met de andere honden, doe dit niet, en hou het bij  jezelf… want daar gaat het om. De band van jou en je maatje! Een jonge Drent is snel afgeleid en vooral in een vreemde omgeving registreert hij alle prikkelingen en geuren. Train zo veel mogelijk op andere plaatsen, zodat ze er aan gewend raken dat het niet uit maakt waar ze zijn om te presteren. De grootste les die ik heb geleerd is dat je niet vroeg genoeg kan beginnen met jachttraining. Heb eerst normale hondentraining gevolgd. Basis I, II en verdieping… je leert hetzelfde en meer als je vanaf het begin de jachttraining volgt. Zitten toch wel veel verschillen in.

Conclusie!!! Heb je een Drenten pup… begin meteen met jachttraining. De Reuen zijn trouwens de eerste twee jaar minder makkelijk in de training dan de teefjes. Heb ik spijt???? “Nee”!! met heel mijn hart. Het is echt zo leuk om te doen,  en je staat echt versteld, waar je hond toe in staat is. Kijk naar alles wat je hond goed doet in plaats van wat ze fout doen of helemaal niet… raak jij gefrustreerd dan reageert je hond daar dubbel op.   Met rust bereik je veel meer. De basis is dus het belangrijkste en als dat er goed in zit komt het helemaal goed. Bij deze wens ik iedereen succes als ze beginnen… met geduld bereik je het meest!!

Henk Tolhuis

sep 18

Duko’s jachttraining..

Bericht uit Helmond over Duko uit de combinatie NovaX Maran 🙂

Ondertussen zijn Duko en ik bij les 4 van de jachttraining aanbeland. Duko doet net alsof hij nooit anders heeft gedaan. Hij snapt alles meteen. In tegenstelling tot zijn vrouwtje die toch echt denkt dat ze het begrijpt tot ze weer staat te stuntelen met lange lijnen, tegelijkertijd “kom voor”  moet roepen, en niet moet vergeten op de fluit te blazen, op te letten of hij het apport heeft, die aan te pakken, niet tegelijkertijd in het water te vallen en dan ook proberen Duko te belonen die keurig een verloren apport aan de overkant van het water gaat halen en het netjes naar me toe komt brengen alsof hij weet dat dat zo moet. Hoe trots kun je zijn?!!
Dit was ook de avond dat ik blij was dat mijn hond me een “dood dier” kwam brengen (wie had dat ooit gedacht? , nou ik niet!!) en ik het ook nog aanpakte en met een dode duif in m’n tas naar huis ging om er van de week nog eens mee te gaan oefenen. Duko zal er blij mee zijn. Hij vindt het fantastisch, hij gaat echt als een tierelier op alle apporten af, een dummy, een nep-eend, een duif. Hij vind het helemaal geweldig. Hij vliegt erop af, of zoekt tot hij ‘m vindt. Het liefst loopt hij dan nog vijf minuten rond met zijn vondst in de bek. Maar daar hebben we sinds les twee een stokje voor gestoken.  En vandaag zowaar kwam hij alles meteen brengen. Of zou het aan de frikandellen gelegen hebben die in mijn beloningstasje zaten. Tip van een medecursist. Altijd fijn!!


Al met al nog veel te leren, maar de wil van Duko die is er. En het plezier wat hij erin heeft maakt dat ook ik elke donderdag met plezier m’n oude kleren aantrek om in de “blub” te gaan staan.
Groetjes van Miranda en Duko.

aug 23

Jagende Grensmaasjes..

Vandaag ontving ik een leuk verhaal van Sybie Knol over veldwerken, een best wel moeilijke discipline en zeker op wedstrijdniveau. De vier genoemde Grensmaasjes zijn niet gefokt door mij, maar door Madelien en Otto Atema (Kennel Fan ’t Getsewold) en door Jan Pluis ( Kennel vd Roopoorte). Maar aangezien Lennaert de vader is van Quinty, Repke, Toby en Pieke…noemt Sybie ze voor het gemak “de Grensmaasjes” Aanstaande woensdag gaan ze op voor de herkansing!

Repke, Toby, Quinty en Pieke, van links naar rechts!

Jagende Grensmaasjes..- Door Sybie Knol

Op zaterdag 22 augustus werd er een Basis Veldwerk test georganiseerd door de Nederlandse Vereniging “Langhaar”in samenwerking met de Nederlandse Vereniging van Hongaarse Staande Honden “Vizsla”. Het zorgde voor de nodige beroering, want door Covid 19 was er het hele jaar al niets meer gebeurd. Gelukkig werd ik erop geattendeerd en heb me meteen ingeschreven.

De bedoeling van de BVT is, dat de honden, die werkelijk kunnen jagen, voorrang krijgen bij de veldwedstrijden. Er is een gebrek aan wedstrijd terreinen en men wil graag de honden, die daar voor in aanmerking komen, een kans geven mee te doen. In de praktijk betekent dat, dat je zonder BVT minder kans hebt om mee te doen aan een dergelijke wedstrijd, kortom een felbegeerd papiertje!

Het had al een beetje gezoemd in hondenjagend Nederland en ook aan de figuurlijke oevers van de Grensmaas. Voor die tijd had ik al een chat met deze en genen gehad over wat we konden verwachten.  En natuurlijk was er door diezelfde mensen met hun honden stevig getraind.

Zaterdag was het dus zo ver.. We mochten ons melden in de velden rond het mooie Dirksland, op de Zuid Hollandse eilanden. De test was Corona-proef georganiseerd en we werden na de middag verwacht. Na een rit van zo’n dikke 2 uur kon ik ter plaatse mijn auto in de berm parkeren en zag ik dat de groep voor ons net klaar was. Toch even praten met de deelnemers, die de proef al hadden afgelegd. Misschien had ik dat beter niet kunnen doen, want mijn verwachtingen moest ik behoorlijk naar beneden bijstellen. Ik leerde een nieuw woord: herten….  En dat bleek niet positief: het door de bieten springen als een kangoeroe door de jachthond…

Marjolein, Quinty, Marcel en Toby

Langzamerhand druppelden de deelnemers van mijn groepje binnen: Marcel Langbroek met zijn Toby en zijn Saskia, Ellen Bouwer met haar Repke en Ine Gimbrère, die Repke zou voorjagen, en als vierde “Grensmaasje” Quinty met haar voorjager Marjolein Steutel. Ook was Peter Doderer er met zijn Felix en Roswitha Harmsen had haar Jaula bij zich. Even hebben we staan praten tot de weergoden een badkuip regen over ons heen stortten…

Voor aanvang van de test werden we welkom geheten en vertelde de keurmeester ons wat de bedoeling was en dat hij streng zou keuren, opdat de beste honden van elk ras een kans zouden kunnen krijgen. Per hond zou er een loop zijn op de grasvlakte en een loop in de bieten.

Over wind hadden we niet te klagen, er stond een stevige bries en door de regen was de lucht (en niet alleen de lucht) vochtig genoeg. Marjolein met haar Quinty tonen mochten het spits afbijten en al snel scheerde Quinty van links naar echts op de wind over het veld. Daarna mocht  Marcel en zijn Toby hun kunsten tonen en ook Toby flitste goed heen en weer op de wind. Pieke en ik waren als derde aan de beurt.  Pieke liet zien dat hij wel wil jagen en pakte zijn veld mooi breed.

Regen, wind, bieten, modder, hazen, keurmeesters, loopsheid moleculen in de lucht…een leerzame dag!

Daarna mocht dit drietal om de beurt geslipt worden in de bieten. Een beetje hachelijke aangelegenheid: de bieten waren kniehoog en daaronder stonden de plassen van de afgelopen regenbui, enig schaatstalent was hier wel op zijn plaats… Quinty ging goed van start en vocht zich een weg door het gebladerte. Tot ze een haas tegenkwam en die even weg bracht. Gelukkig kwam ze ook snel weer terug. Nu was het de beurt aan Toby. Ook hij had moeite met de hoogte van het gewas, maar deed dapper zijn best en wist het hazenspoor te vingen, waarmee zijn zus Quinty ook mee bezig was geweest. Hierna was Pieke aan de beurt. Nu hebben we in Overijssel, waar ik woon, weinig bieten en heeft Pieke daar dus weinig ervaring mee. Zoeken wilde hij wel, maar waar… eronder: nee toch niet…erboven, maar hoe kom je daar… Terwijl ik terug liep, wist ik het eigenlijk al wel: dit was hem niet…. Jammer…. De keurmeester besprak het drietal en was niet tevreden over wat hij gezien had. Geen van drieën had de BVT gehaald.

Daarna kwam het volgende tweetal aan de beurt: Repke met Ine en Felix met Peter. Ook hier ging het op het gras mooi, duidelijk breed gaan en willen zoeken, op de wijze waarop een Drent zoekt. En vervolgens de bieten weer in. Ook hier was het zwaar voor deze jonge honden en hun voorjagers. Ik meende zelfs een van de voorjagers bijna te zien vallen…. Ook bij de nabespreking van deze honden bleek de keurmeester niet tevreden, ook hier geen BVT.

Als aller laatste mocht Roswitha Harmsen met haar Jaula lopen, omdat haar teefje loops was en ook hier bleek dat dit team niet aan de verwachtingen van de keurmeester voldeed.

Het lijkt nu een negatief verhaal over gemiste kansen, maar al met al was het gezellig en hebben we ondertussen bijgepraat en honden vergeleken, tips uitgewisseld en met elkaar ook gelachen. Het was gezellig hoewel de uitslag ons allen eigenlijk tegenviel… Maar volgens ons kunnen ze jagen, die Grensmaasjes!