apr 23

Volg je hart…want dat klopt!

Het was me een weekje wel… dat begon vorige week zondagavond met heftige klachten…een hart dat ging protesteren, een hart dat aangaf niet meer te kunnen brengen wat het moest brengen. Het was voor mij een grote stap….eindelijk toe te geven wat al een tijdje op de loer lag. Eerst me maandagochtend maar eens netje ziek melden en vervolgens naar de dokter. Ik zag er niet slecht uit was haar oordeel en de hartfilm liet ook niets zien. Er werd bloed afgenomen en ging ik naar huis en volgde een dagdeel later een alarmerend telefoontje dat ik met spoed moest worden opgenomen en de ambulance al onderweg was. Het leek onverwachts maar mijn tas stond al klaar, had de voorraad hondenvoer aangevuld, een pan spaghetti gemaakt voor drie dagen, de koelkast rijkelijk gevuld voor Christian! Nu een week later ben ik sinds zaterdag namiddag thuis na een hartkatheterisatie en plaatsing van drie stents. De honden waren natuurlijk blij dat ik er weer was en lieten dat alle drie op hun eigen specifieke wijze zien. Cartouche wilde alleen maar tegen me aanleunen. Nova rende als een dolle door de tuin en kwam me van alles brengen en Lennaert die deed een beetje verongelijkt gereserveerd koeltjes…die wilde me even laten voelen hoe ik het in mijn hoofd had gehaald hem in de steek te laten. Daarna gebruikte hij zijn neus om elke porie en prikpunt af te tasten om erachter te komen wat er gebeurd was en hij begreep het. Over de honden werden vele bezorgde vragen gesteld door de Drentenwereld, over mij minder ;). Christian  heeft samen met de buren Fien en Ben voor ze gezorgd. Ze moeten het even alleen met de tuin doen, en ja bij thuiskomst zag ik al direct het betere graaf- en sloopwerk op één van de dolomieten paden. Tja een hondentestament is geen overbodige luxe, zeker als er meerdere zijn. Maar gelukkig….plan b ligt weer in de kast. Komende week start het revalidatietraject en het klinkt triviaal maar “pluk de dag” is het enige wat nu telt. Het voorjaar maakt het dan wat makkelijker, te genieten van een vroege zondagse voorjaarstuin en drie doldwaze drentjes!

Jippie…vrouwtje is weer thuis…Cartouche pas op!

De jeugd van tegewoordig….Opa Cartouche wordt gewoon omver gelopen!

apr 15

Marduc

Wat mooi om te zien! Drie generaties via de mannelijke lijn. Cartouche als opa, Lennaert als vader en zoon Marduc van d’Ouw Knip.

Sabine Hoenders kwam samen met haar dochters en Marduc op bezoek. Ik had haar al eerder ontmoet. Toen zij hoorde dat Rebelle of Camille door Lennaert gedekt ging worden maakte ze een afspraak om de reu te ontmoeten. Dat is wel bijzonder want normaal spreken de potentiële pupkopers alleen met de fokker. Ze was benieuwd naar het knuffelgehalte van mijn roedel…….nou dan moet je hier zijn…bezoek vinden ze het einde en knuffelen…ach dat hoef ik nog niet eens uit te leggen.

Marduc was eigenlijk helemaal niet onder de indruk van zijn vader, opa en tante. Hij had al een halve dag supporteren op het rugbyveld achter de rug maar speelde onvermoeibaar met eerst Lennaert en daarna Nova. Ten opzichte van Cartouche was hij rustig en nieuwsgierig. Ze bekeken elkaar, snuffelde wat, liepen samen een rondje door de tuin en er was respect. Zo grappig!

Vandaag begint hij met zijn opleiding, de belhamel zoals hij genoemd werd voordat hij zijn officiële stamboomnaam kreeg. We zullen dit manneke eens nauwgezet gaan volgen!

Met opa

Gek doen met Nova

Het prinsje

Kus voor papa

Kijk daar zit papa!

 

 

apr 07

Het vijftal

De pups van Lennaert hebben allemaal een zachte landing gemaakt bij hun nieuwe baasjes en gaan ze tegenwoordig door het leven als Jacquine, Woody, Joep, Joppe en Marduc.

Jacquine

Ze groeien als kool en de baasjes zijn druk bezig met socialiseren en puppy-jachtcursus!

Marduc

 

Twee weken geleden was Lennaert jarig en bracht de postbode een leuke verrassing, een fotoboek met de hoogtepunten van de eerste acht weken. Niet alleen voor Lennaert maar zeker voor mij een mooi naslagwerk!

 

mrt 27

Zes jaar!

Lennaert is jarig vandaag maar hij niet alleen! Daar zijn nog de vijf broers Lando, Lesco, Lowie, Louis en Loek! Maar het kon niet op want er werden ook nog eens zes zusje geboren in Vosselaar, nl. Lobke-Hera, Lana, Libre, Lily-Lou, Lucy-Hera en Liv. Helaas is Lily-Lou overleden nadat ze niet herstelde na een sterilisatie. Maar de rest van de Bende van Cartouche is Alive&Kicking met een passie voor werken! Lennaert heeft inmiddels ook voor nageslacht gezorgd en Cartouche die kan zich helemaal vinden in de rol van opa! Gefeliciteerd L-nest, jullie zijn stuk voor stuk uitgegroeid tot mooie drenten…maar het belangrijkste is toch jullie hoge knuffelgehalte!

Het leven is vurrukkulluk, papa en opa!

27 maart 2012

Lando

Lobke-Hera

Lana

Loek

Lily-Lou

Lucy-Hera

Liv

Lennaert

Louis

mrt 11

Goed bevonden!

De pups van Camille en Lennaert zijn nu zeven weken en volgende week vliegen ze uit. Dan komt er een einde aan een toch wel spannende en intensieve periode voor de fokkers. Eén teefje blijft in Diessen wonen. De puppy’s zijn de afgelopen weken herhaaldelijk door de handen gegaan bij mensen met een serieus doel. Zo was er de nestcontrole door een afgevaardigde van de Nederlandse Vereniging Drentsche Patrijshond en afgelopen vrijdag een puppytest afgenomen door Walter Klijssen.

Ik was uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de puppytest en daar heb ik natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt. Kleine drentjes hebben een zeer hoog smelt- en knuffelgehalte, maar daar moet men dan doorheen kijken. Het gaat erom een vroegtijdige inschatting te maken of het gedreven jachthonden en/of veldwerkers zullen zijn en of ze daar het exterieur voor hebben. Dat is echt geen makkelijke opgave! De “dapperheid” werd getest door ze helemaal alleen in een vreemde omgeving te plaatsen en dan kun je al snel de conclusie trekken dat vijf puppy’s net als peutertjes vijf verschillende karakters hebben. Er is altijd wel een kwajongen die opeens niet meer zoveel praatjes heeft. Dan is er het stille iet wat teruggetrokken type die opeens juist heel veel lef toont. Zo grappig om dat allemaal te zien en hebben ze nu al vroegtijdig kennis gemaakt met een duif, eend, konijn en kwartel. De duif, eend en konijn waren zo dood als een pier maar het kwarteltje zat in een kooitje en ook daar waren vijf verschillende reacties. Het konijn werd zelfs al opgepakt en trots rondgedragen. Na het testen van wat er al allemaal in het koppie gebeurd was het exterieur aan de beurt. Dat gebeurde op de keukentafel….tuurlijk drenten zitten heel graag op tafels en je zou haast denken dat dit een raskenmerk is!

Sandra, die haar hart verpand heeft aan Spinone Italiano wilde ook graag kennismaken met de pups van Lennaert. Haar Terza en Lennaert hebben samen vele uren getraind en avonturen beleefd en ook zij kwam ogen en oren te kort omdat er al zoveel te zien en te beoordelen is aan zo’n jong pröpke!

Walter gaf tijdens zijn keuringen uitleg aan ons en heb ik veel bijgeleerd in een paar uur. Alle vijf zijn ze goed bevonden en dat gecombineerd met de keuring van de dierenarts en de nestkeuring van de Vereniging kunnen we wel stellen dat het een zeer geslaagde combi is.

Tja…en dan moet je afscheid nemen van Beertje, Stippeltje, Belhamel, Kleintje en het Meisje….Ze komen goed terecht allemaal en op afstand zal ik ze zeker blijven volgen. Onze paden zullen zich weer kruisen tijdens fokdagen en terugkomdagen maar ik was toch een beetje weemoedig!

Op weg naar de test!

   

Afscheid nemen valt niet altijd mee!

mrt 06

Mooie mannen…

Dit wil ik jullie niet onthouden, Mazzel en Lando.

Mazzel is een zoon van Hadise en Cartouche en Lando is een zoon van Hera en Cartouche. Wat zijn ze mooi en stoer met een gouden karakter!

(foto’s Lando gemaakt door Henri Weterings en foto’s van Mazzel gemaakt door Candy Debecker)

  Lando   

Mazzel

mrt 04

I’m back….

Hij is er weer….Meneer Nickels uit Geistingen. Hij mocht een tijdje niet komen aangezien er de aanloop was naar de loopsheid van Nova, de loopsheid zelf en de mogelijke zwangerschap. Nickels is harstikke gek op Nova en loops of niet loops even stiekem proberen wil hij altijd. Nu nog, na drie maanden vindt hij haar fantastisch ruiken. De 2e reden dat hij even niet mocht komen…tja, dat is een lang verhaal! Zijn baasjes zaten in de herfst in Afrika en was Nickels voor drie weken hier. Ik moet hem altijd goed in de gaten houden als hij in het veld loopt of in de tuin, want hij heeft de neiging meer vrijheid te nemen dan toegestaan. Snik!…en terwijl ik in gedachte de vuilniscontainer buiten wilde zetten, glipte hij snel en handig langs me, door de poort en weg was hij. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf en de tranen sprongen acuut in mijn ogen. Snel zocht ik zijn fluit en riem en op de fiets…ergens naar toe, maar waar naar toe? Ik had niet gezien of hij richting provinciale weg of de andere kant was gespurt. In de verte hoorde ik de paniekkreten van wat fazanten en zag wat duiven op fladderen. Hopelijk was Nickels de oorzaak want dat was ver weg van de veel te drukke provinciale weg waar ik nog niet eens in de richting durfde te kijken. Drie uur fietste ik rond, fluitend en roepend. Tussendoor steeds naar huis voor het geval hij toch terug was naar het huis. Mijn keel werd rauw en had een bloedsmaak in mijn mond, en dit was nu net die spreekwoordelijke druppel die ik niet kon gebruiken. Terwijl ik mijn strategie ging bedenken…een oproep via de social media of bellen naar het asiel, ging de telefoon. Het was Hilde, het bazinnetje van Nickels ergens op een Afrikaanse savanne. “Hoe is het met ons Nickels?”..  “Euhhh ja die is weg, …snik”. “Dat weet ik” zegt ze. “We zijn gebeld, hij zit bij de Dierenbescherming in Born”. Pffff…….gelukkig. Nickels heeft nl. een knaloranje jachthalsband om waarop in koeienletters het telefoonnummer staat geschreven. Wat een opluchting!  Hilde ging weer naar olifanten kijken en ik ging een poging doen Nickels op te halen. Na een telefoontje bleek dat nog niet zo makkelijk te zijn, aangezien het een Belgische hond is en ik niet zijn baasje ben. Maar ik had dan wel zijn fluit, riem en zijn medisch paspoort en wist zijn naam. Na legitimatie, papieren rompslomp, een flinke preek die ik gelaten onderging, terwijl “ons Nickels” werd geprezen omdat hij zo lief en mooi was en ook nog eens koekjes kreeg, …kreeg ik een flinke rekening van 200 euro…en mocht ik hem meenemen. Hij sprong snel achter in de auto maar ik had hem door en gespte hem vast aan een lijn die ik voor mijn eigen honden nooit gebruik….en voordat de klep dicht was probeerde hij weer er vandoor te gaan. Nu bungelde hij even tussen hemel en aarde, maar daar had ik ook gebungeld toen meneer de benen nam.

Thuis zaten drie drentjes op ons te wachten…en Lennaert was helemaal niet blij. Die maakte Nickels even duidelijk dat zijn vrouwtje toch wel erg verdrietig was. Mijn ambities van hondenopvang ging ook direct in de ijskast….maar nu is hij er weer en hebben we deze middag met z’n vijven een mooi plekje uitgezocht in de tuin wat het begin kan zijn van wat meer gestructureerde  opvang….en “ons Nickels” mocht de eerste steen opgraven… 😉

Het zijn echte werkhonden…….

Dit lijkt ons wel een geschikt plekje…uit de wind, lekker zonnetje, kijken naar de kippen van de buren, een blik op de openbare weg waar altijd hondjes wandelen…

 

feb 24

Nageslacht…

Hoe is het met de zoontjes en dochtertjes van Lennaert?  Die vraag werd al een paar keer gesteld en dus tijd om weer eens polshoogte te gaan nemen. Ik had Hilde het bazinnetje van Lando meegevraagd, want als je Hilde ergens blij mee maakt… dan is het wel een diepe snuif puppy-wierook!

Ze zijn nu vijf weken en wat een heerlijke opdondertjes. Toen we binnenkwamen lagen ze nog te slapen en dat hebben we even zo gelaten om rustig koffie te drinken en bij te praten. Camille de moederhond was al weer bijna helemaal “in shape”, alleen haar “boezem” verraadt dat zij de moeder is. Oma Caprice en tante Rebelle houden ook een oogje in het zeil en helpen waar nodig.

Ze zijn zo grappig die drentjes van een paar weken. Ze stappen dapper rond met de staartjes fier in de lucht en weten al raad met de knuffels. Het is een mooi tevreden nestje die zich al de pap goed laat smaken. Ze krijgen ook nog moedermelk maar ze hebben al tandjes en scherpe nageltjes en is het voor Camille geen pretje. Geconcentreerd met halfdicht geknepen oogjes laat ze het gebeuren om daarna weer een beetje afstand te nemen. Achter drie weken gaan ze al naar de nieuwe baasjes die nu al de kans krijgen om de pups veelvuldig te bezoeken. Maar nu is het voor Ine, Gerda, Jac en Emile nog volop genieten van de pups. Elke dag leren ze bij en doen ervaringen op belangrijk voor de rest van hun leven. Wat dat betreft verschillen ze niet veel van mensenkinderen die ook alles voor een eerste keer moeten ervaren en proeven.

Het was een geslaagde middag en gingen Hilde en ik nog een hapje eten in centrum Diessen. We hadden veel bij te praten…en vanuit een ooghoek zag ik honden…drenten…hoorde iemand mijn naam noemen, en ja hoor…De Gimbrere roedel  wilde even opwarmen na een frisse wandeling…werd het toch nog later dan gepland 😉

feb 20

Brocant gebröddel..

Fotohoekje voor de honden, Nova en halfbroer Lando!

Mijn tuin is sinds de komst van de laatste twee patrijshonden erop achteruit gegaan. Voor hun komst speelde ik serieus met de gedachte de tuin in de zomer eens open te stellen gecombineerd met wat schilderijen. Niet dat ze nu helemaal niet meer toonbaar is maar ze is wel veranderd….aangepast aan de honden en de tijd die ik heb om eraan te spenderen.  Om “het verlies” op te vangen werk ik nu met projecten…dat wil zeggen hoekjes en zones die op zich zelf staan. Door er wat “brocante spullen” aan toe te voegen ben ik al snel verantwoord en hip bezig. Dat brocante is toch een toverwoord om ouwe rommel, winkeldochters en afdankertjes een 2e of 3e leven te geven. Via facebook ben ik nu ook lid van een “Brocant groepje” en verbaas ik me toch over de ver doorgevoerde brocante opvattingen.

Terwijl ik in het lekkere zonnetje zo bezig ben met de hoekjes vraag ik me af waar het woord brocante vandaan komt en of er een link is met het Limburge woord “broddelen”.  Mijn moeder noemde me als heel klein ukkie “Jeanny knöddel” omdat ik een voorliefde had voor zachte spullen zoals eten en modder overal op te smeren. Toen ik wat ouder was en naar de lagere school ging kregen we breien, handwerken en haken. Ik werd gek…een uur lang moest ik me concentreren op mini steekjes op een lapje. Na 5 minuten was ik al klaar maar dat was niet de bedoeling, elk steekje moest netjes, secuur en ook nog eens dezelfde kant op….pfffff.  De jongens mochten tekenen, dat was toch veel leuker.  Later werd het tekenen vervangen van de jongens door rekenen.  Zij moesten voorbereid zijn op de toekomst en dan zou extra rekenlessen van pas komen. Help!!…hoe jong ik toen was kon ik toch beredeneren dat ik voorbereid moest zijn op een toekomst met steekjes op een lapje!!?! . De brei-les was helemaal een ramp en stuurde de brei-juf me naar huis met mijn gebröddel om mijn ouders hier getuigen van te laten zijn. Mijn moeder noemde me toen “Jeanny bröddel” en mijn vader werd erg kwaad…niet alleen op mij maar vooral op de juffrouw die betaald werd van zijn belastingcenten om van mij een fatsoenlijk meisje te maken.

Mijn punten waren in die tijd ook niet al te best, maar het pad van bijna alle kinderen was al uitgestippeld…jongens naar de ambachtsschool en meisjes naar de huishoudschool….Help! Mijn redding kwam op de valreep. Er kwam verandering in de manier van het jaarlijkse bezoekje bij de schoolarts omdat mijn zus naar de middelbare school ging.  Normaal werd ik samen met mijn zus opgeroepen en terwijl zij getest werd ging ik dicht bij de ogen-test-kaart zitten en leerde die stiekem snel van buiten….was ik aan de beurt, dan dreunde ik snel en handig het rijtje op en niemand had in de gaten dat ik eigenlijk helemaal niet goed zag…en dus ook nooit de uitleg op het bord kon lezen. Mijn 2e redding was mijn moeder  die mijn “gebröddel” als niet negatief beoordeelde en begrip had voor mijn onrust. Met een stevig brilletje op mijn neus stuurde ze me tegen alle adviezen in naar de MAVO en kreeg ik de smaak te pakken en knoopte er de HAVO en een HBO opleiding aan vast.

Maar ik “knöddel en bröddel “dus nu op het terras en in de tuin erop los. Bijna alles is gekregen of gevonden! Een hoop oude tegeltjes die al zijn afgeschreven in de jaren 60tig zijn nu kunstwerkjes aan de muur. Een Naamse dorpel geeft een speelse tint aan het terras. Afgeschreven tuinstoelen zijn de tronen voor mijn honden, achter elk artefact zit wel een verhaal…Oude troep genoeg en ziet het er al heel snel verantwoord “Brocante” uit.

Het distelhoekje…buren niet blij..

Brocante verantwoord…

 

feb 12

Touché

Deze zomer wordt Cartouche Tjiekie van ‘t Jasperspad twaalf jaar. Al een respectabele leeftijd voor een Drentsche Patrijshond. In juni vorig jaar liep hij nog een show tijdens de clubmatch want hij ziet er nog altijd strak uit en een “Uitmuntend” viel hem ten deel. Hij blijft zonder veel moeite op gewicht en zijn overvloedige vacht sluit nog netjes aan. De dierenarts wordt niet rijk aan hem want behalve preventieve prikken en door andere honden veroorzaakt trauma heeft hem nog niets gemankeerd.

Het is een knuffelaar optima forma! Komen bezoekers Lennaert bekijken om in te schatten of hij een geschikte partij is, of Nova, om een beeld te vormen of daar een fijne pup uit zal komen, dan ook trekt Cartouche de nodige aandacht. Hoewel hij nooit een jachtopleiding heeft gehaald is hij toch een drent naar ieders hart. Hij kwam in ons gezin als erf hond en moest zich aanpassen aan de mensen. Met een jong kind en twee inwonende ouders in huis vervulde hij perfect deze rol. Hij wist dat hij niet op plek een, twee of drie stond. Scharrelde rond binnen het gezin, respecteerde de kippen in de tuin en was bevriend met de dikke rode kater Timo.

Hij heeft zesendertig nakomelingen in vijf nesten en zover ik weet is er daar één van overleden. Vorig jaar stond hij rustig en haast vanzelfsprekend Chris bij, was veel weg maar kwam ook weer steeds terug en bloeide Lennaert weer op. Want Lennaert die wel stoer en bazig lijkt miste zijn mentor en vader.

De leeftijd blijkt geen grip op Cartouche te krijgen maar de laatste maanden merk ik toch wat sleet. Hij wordt een beetje doof en zijn ogen worden wat troebel. Nu heb ik veel ervaring met oudere honden. Eerst was daar Vosje, gevonden vastgebonden aan een paaltje. Achttien jaar hebben we haar gehad en ze was al volwassen toen we haar vonden. Zes verhuizingen maar Vosje was thuis waar wij thuis waren. De dierenarts had nog nooit zo’n oude hond in zijn praktijk gehad. Toen kwam Pukkie en ook hij piekte qua leeftijd, zestien jaar. Alhoewel ik graag altijd een pup wilde hebben en die helemaal wilde vormen naar mijn hand heeft het toch best lang geduurd voordat er echt een pup kwam, en dat was dus Cartouche.

Of Cartouche die leeftijden van mijn eerste twee honden gaat benaderen? Dat denk ik niet. Hij behoort tot een middelgroot ras en dat werkt weer door in leeftijd. De loopsheid van Nova laat ook zijn sporen na en maakte ik me toch wel zorgen over zijn liefdesdrang. Hij heeft een hele maand slecht gegeten en vergat zijn lange middagdutje. De kilootjes zijn er al weer bij en slapen….heerlijk uitgestrekt in de eerste strepen voorjaarszon!

De deugd in het midden!