jul 22

Op strooptocht…

Als voorjager ben ik natuurlijk geen stroper maar er liggen toch een paar eenden in een speciaal daarvoor gereserveerde vriezer. De eenden, toen al dood, heb ik eerlijk gekocht bij een jachtopleiding en/of gekregen van Sandra en Hilde wiens mannen legale jagers zijn. Maar het rondrijden met een dooie eend voelt een beetje ongemakkelijk en zeker het oefenen van de proeven als er mensen passeren. Al heel snel krijg je opmerkingen over “arm beestje”,“stroper” en “dierenbeul”. Tja…ik ben veel, maar zeker geen dierenbeul. De discussie ga ik wijselijk nooit aan en train ik liever op locaties waar niemand of iemand tot zelden komt. Zo is er de “secret garden” een plek waar je heerlijk kunt trainen en alle elementen zijn aanwezig in een straal van 100 meter. Als ik een plek zou mogen kiezen om een huis te bouwen dan zou het daar zijn. Een hypermodern strak design huis op palen, alles op één level uitkijkend links, rechts en over de meanderende Maas. Maar nu in de aanloop naar een wedstrijd is het belangrijk dat ik op zoveel mogelijk “niet eigen” locaties train zodat je hond niet voor verassingen komt te staan. Zo heb je verschillende soorten waterkanten en zet je je hond alleen maar in op een netjes geschoren schuin aflopende toegang tot open helder water…..tja dan kan het wel eens gebeuren dat je hond tijdens een proef opeens door de brandnetels, stijl aflopend, of nog erger een beschoeiing te water moet. Of eerst een stuk modder waar ze in wegzakken en vervolgens een troebel water met helemaal gesloten eendenkroos of waterlelies. De afgelopen weken ben ik een paar keer in Beerse geweest maar ook dat is bekend terrein voor Lennaert dus ben ik op zoek gegaan naar nieuwe uitdagingen.

Nu wil ik niemand op ideeën brengen maar in de tijd dat Google Earth zijn intrede deed was het in bepaalde kringen een sport om te kijken wie een zwembad verborgen had in zijn achtertuin en volgde er stiekem vele nachtelijke zwempartijen. En met behulp van Google Earth heb ik nu nauwgezet in een straal van 20 km de hele omgeving bestudeerd op zoek naar “moeilijke” watertjes en het belangrijkste.. met geen pottenkijkers. Deze ochtend vroeg, voor de grote hitte ben ik al op pad gegaan…een paar keer had ik pech en was de vijver of poel opgedroogd of zeer moeilijk bereikbaar, maar uiteindelijk is de strooptocht dankzij Google Earth geslaagd en ook nog eens zeer tevreden over Lennaert. Hij heeft veel last gehad van een steeds terugkerende en hardnekkige oorontsteking en heeft hij bijna een heel jaar geen waterwerk gedaan. Maar de vele bezoeken aan verschillende dierenartsen en behandelmethodes waren direct vergeten na zijn modelapporten. Drijfnat, door de modder en brandnetels, klauterend omhoog kwam hij naar me toe. Ik was extra ver uit de kant gaan staan, maar hij negeerde zijn reflex om het water uit zijn vacht en oren te schudden. Zou hij schudden met de eend dan zou hij ze kunnen beschadigen en met een eend met bijtsporen wordt je direct gediskwalificeerd. Hij ging netjes voor me zitten en gaf rustig de eend af en schudde pas op mijn commando! Hé jammer…niemand in de buurt om te applaudisseren of een foto te maken, of toch? Misschien heeft de GeoEye-1 of  Landsat 8 wel alles geregistreerd! 😉

Een blauwe plek, dat moet een vijver zijn!

 

Dat ziet er veelbelovend uit!

 

Beerse! Nova mag natuurlijk mee!

Secret Garden!

Maasvallei!

 

jul 16

Stroomstoring…

Nog voordat ik koffie had gezet, de aardige virtuele “goedemorgen hondendame” had begroet, het digitale nieuws tot me genomen…viel mijn computer uit. Na wat turen in de meterkast en proberen met de verschillende lichtknopjes “licht aan, licht uit”.. bleek de stroom uitgevallen. De complete “downtime” gaf me een schrikreactie…geen koffie, telefoon, social media, warm water, wasje draaien, tv, verstoken van alle vormen van contact… Maar de schrikreactie was maar kort en zag ik ook wel voordelen. Christian lag veilig boven in bed na een welverdiende vakantie in Portugal dus daar had ik geen zorgen over wat betreft niet bereikbaar, en nu gewoon lekker laten liggen dan kon hij ook niet mopperen over geen wifi enz… Ik ging maar eens peilen bij de buren hoe bij hun de situatie was. Na gebeld te hebben, de deurbel werkt op batterijen, deed na een tijdje de buurvrouw open…ze had zich de dag wat beter ingedeeld dan ik, want was dan op de hoogte van een stroom “shutdown” tot wel 12.00 uur, en had besloten uit te slapen. Er waren brieven rondgestuurd, en ja die brief had ik dan inderdaad gekregen maar ik ga al een tijdje gebukt onder “informatie-moeheid” en heb weinig tot geen animo brieven met weer een “moment van overstappen” of “superslimme oplossingen” tot me te nemen….

Eens was dat anders en misschien heb ik juist altijd te veel willen weten en opslaan. Maar dat komt door mijn beroep…altijd alles verzamelen, ontsluiten, delen en niet verloren laten gaan. Eind jaren 80tig en begin 90tig was ik werkzaam in Amsterdam bij het NIKHEF, Nationaal Instituut voor Kern- en Hoge Energiefysica. Dat is een hele mond vol en in die tijd gebeurde daar spannende dingen wat betreft het World Wide Web en de Large Hadron Collider te CERN te Genève. Dat wil zeggen dat de theoretische basis werd gelegd tot het opsporen van het Higgsdeeltje en er gigantische machines werden gebouwd om dit allemaal te meten, te weten en te bewijzen. Het duurde tot 2008 voordat alles kon worden opgestart en pas in 2012 was er het eerste bewijs van het Higgsdeeltje. Vijf jaar runde ik de bibliotheek met als opdracht wereldwijd alles te verzamelen wat er zoal verscheen over elementaire deeltjes, zwarte gaten, relativiteitstheorie, kosmologie, zwaartekracht en lichtsnelheden. Ik waande me in een permanente aflevering van StarTrek/Wars en volgde alles met veel interesse. Op mijn werkplek stond een kleine Apple Macintosh gelinkt met Supercomputer te CERN. HTTP en HTML bestond toen nog niet en ging alles heen en weer via unix-commando’s. Ik herinner me nog mijn verwondering toen ik vanuit mijn werkplek rechtstreeks kon communiceren met iemand in de bibliotheek van CERN…en in plaats van in mijn arm te knijpen tikte ik dan “whoami” om mijn naam te zien verschijnen en dat het geen fictie was.

De LHC groep van NIKHEF…”whoami”

Mijn toenmalige baas had wel oog voor mijn enthousiasme en met nog een paar medewerkers mochten we een bezoek brengen aan CERN om oa. ondergronds de Large Hadron Collider te aanschouwen. Midden in de nacht werden we met een klein vliegtuig naar Genève gevlogen en zag onder me de donkere besneeuwde Alpen opdoemen en de kleine vlekjes en slierten licht van de steden. Het bezoek aan de tunnel 175 meter onder de grond onder het Jura gebergte was meer dan indrukwekkend. De aarde en de natuur herbergt vele wonderen maar hier ligt een wereldwonder gebouwd door duizenden wetenschappers, ingenieurs en technici ’s. Het verhaal hoe je een cirkel boort van 27 km lengte onder Genève en zelfs de grens over onder een gedeelte van Frankrijk is al indrukwekkend. Tijdens de aanleg stuitte men op granieten lagen waar men neit doorheen kwam, en in plaats van waterpas legde men de hele tunnel uit het lood om toch in de zachtere lagen te blijven….het klinkt nu logisch, maar begin er maar eens aan! In de tunnel zelf stonden magneten zo groot als huizen, controlekamers, computers, kabels, het duizelde me van zoveel techniek bij elkaar zo diep onder de grond. En dan was er de buis van 27 km waar de protonen en neutronen botste in de hoop te ontdekken hoe het universum is ontstaan en zich heeft ontwikkeld. Nu zoveel jaren later duikt het thema van The Big Bang, maar vooral wat er allemaal mis kan gaan, als een bron van immense energie, terecht komt in de verkeerde handen, regelmatig op in films en complottheorieën. Leonard en Sheldon hebben na 11 seizoenen The Big Bang theorie maar één wens als wetenschappers…..en dat is het bezoeken van CERN…tja wie niet? Natuurlijk heb ik foto’s om te bewijzen dat ik er was…maar niet van ondergronds…dat was streng verboden te fotograferen omdat er ook nog zoiets was als “strikt vertrouwelijk” een koude oorlog en andere dreigingen.

Nu kun je je afvragen wat het nut is van deze “kostbare” wetenschap en of we erop vooruit gaan als we weten wat het kleinste deeltje ons kan vertellen over “de orde” van ons bestaan. Zeker!! De spin-off van die zoektocht is gigantisch. Er werden nieuwe materialen ontwikkeld, geleidingssystemen, technieken te gebruiken voor de geneeskunde, de boorindustrie, energieopwekking, veiligheid…en iets waar we met z’n allen niet meer zonder kunnen, het WWW. Er moest zoveel data, tekeningen, foto’s  en berekeningen worden overgepompt dat haalde je niet met een paar floppy-disk en na wat protocollen en technische afspraken was het er opeens!

De terugreis ging met een normale lijnvlucht en moest ik een tijdje wachten op de kleine aandoenlijke luchthaven van Genève. Ik dacht na over een cadeau of souvenir voor Chris en mijn moeder. En daar lagen ze te schitteren in een vitrinekast. Chris had altijd een fascinatie voor mooie zakmessen en mijn moeder een fascinatie voor het rode kruis en alles wat met hulpverlening te maken had in de jaren 50tig. Dit zou voor hen het ultieme cadeau zijn…een Zwitsers mes gekocht in Zwitserland, ik wist het zeker! En zo was het ook….terug in Nederland werden mijn cadeaus verrukt in ontvangst genomen…en mijn verhalen over Supergeleiders, Supercomputers, het Heelal en huizenhoge magneten, mijn ultieme ervaring, niet begrepen. En nu na dertig jaar liggen de twee zakmessen en een look a like netjes bij elkaar. Chris was zo zuinig op het mes dat hij een replica kocht omdat hij niet wilde dat de opschrift op het snijvlak zou weg slijten. Mijn moeder heeft het mes in de laatste fase van haar leven teruggegeven aan mij en Chris heeft zijn exemplaar nagelaten aan Christian en nu liggen ze samen bij mij in de vitrinekast…..want het mag niet verloren gaan…

Mijmerend over het verleden en juist de oneindige kennis en ontdekkingen die ons in de toekomst wachten, doorstond ik de uren zonder stroom en gemak. Maar de was is inmiddels netjes opgevouwen, wat ramen gelapt, papieren gesorteerd en een egeltje gered van de hongerdood en uitdroging!

 

 

 

 

Nieuwsgierig? Googel eens op CERN, Large Hadron Collider, Higgsdeeltje of NIKHEF!

 

jul 13

Puppy spam…

Van puppy spam kunnen we nooit genoeg krijgen en zeker als het uit Duitsland komt waar de twee dochtertjes van Lennaert inmiddels de boel op stelten zetten!

De fokster laat weten: “Jetzt ist es sehr turbulent bei uns geworden! Die Kleinen sind zum Leben erwacht und sprühen vor Aktivität! Sie sind sehr lebhaft und haben ein sicheres Gespür und einen starken Willen für jeden Unsinn, den sie nicht machen dürfen! Streiten können sie auch schon wie die Kesselflicker, da wird ordentlich geknurrt und gefaucht. Beiden ist auch völlig egal, dass sie ziemlich hübsch sind. Die Kleinere ist sogar eine richtige Schönheit, finde ich, und Lennaert sehr ähnlich. Mal sehen, was aus ihnen wird. Sie sind jedenfalls zuckersüß und schon in die Familie eingebunden!

De bijgeleverde foto’s laten inderdaad twee actieve puppy’s zien, echte mooie meisjes…maar hou ze in de gaten!!!

jul 07

Voorspellingen..

Van Brazilië bleven alleen een paar veertjes over na de clash met België!

Ergens in 2014 vatte ik het idee op om Lennaert te gaan inzetten als opvolger van Paul de Octopus. Deze Octopus voorspelde verschillende wedstrijden van WK duels goed en wist zelf te voorspellen dat er een finale zou komen tussen Nederland en Spanje. Maar Paul legde het loodje en ontstond er een groot gat. Lennaert sprong hierop in. Hij draaide een beetje warm tijdens de WK van  2014, maar de EK van 2016 was hij volop in functie. Af en toe lees ik mijn eigen blog terug om te controleren of ik niet lieg en kwam opeens een vergeten weddenschap tegen……hmmmmmm……ik heb toen iets beloofd..stel Nederland of België zouden wereldkampioen worden…. Zover is het toen niet gekomen, en zal de weddenschap wel niet meer geldig zijn…hoop ik!

Maar nu is Lennaert alweer in functie en tot nu toe heeft hij het drie keer fout voorspeld. Niet elke wedstrijd doet hij zijn ding natuurlijk, want het WK telt meer als 60tig wedstrijden en zou ik een dagtaak hebben aan het maken en zoeken van attributen.

Begin maar eens te zoeken tussen al die attributen..

Nova dingt naar zijn troon. Ze mag af en toe helpen en daar neemt ze geen genoegen meer mee. Eerst bleef ze netjes kijken naar de verrichtingen van Lennaert en vervulde op commando haar bijrolletje. Als ik nu de attributen heb uitgestald en nog wat pruts met het fototoestel vliegt ze al de tafel op en verstoord het gebeuren. Ik verdenk haar van sabotage want altijd heeft ze een oranje voorwerp in de bek.

Nova probeert de boel te saboteren!

En nu zijn we dus al heel ver in het toernooi gevorderd en zijn de goddelijke kanaries en alles wat danst op de ritmes van de samba al naar huis. Ook de Afrikaanse en Aziatische landen hebben het niet gehaald en ontstaat er nu de situatie dat het een Noord-Oost Europese aangelegenheid is. Zelf denk ik dat Frankrijk het gaat redden…Lennaert zal nu wel voor zijn favoriete Belgische toeterhoed gaan, ook omdat er geen samba-veren meer in het spel zijn. Hoe dan ook…de honden vinden het leuk om te doen, ze hebben nauwelijks een commando nodig en weten direct wat de bedoeling is. We blijven natuurlijk juichen voor België en als ze de finale halen ga ik misschien wel in Maaseik kijken en mag Lennaert met zijn toeterhoed mee!

Met twee dochters in Duitsland heeft hij ook sympathie voor de Oosterburen

Vrouwtje denkt toch Frankrijk…

jun 25

Emoties..

Uit Duitsland kwamen weer een paar foto’s binnen van de jongste dochtertjes van Lennaert. Wat zijn ze mooi en vooral aandoenlijk. De fokster schrijft dat de overgrootmoeder Xara helaas deze week is overleden en ze niet meer vier generaties in huis heeft. Ze missen haar erg en hebben veel verdriet, maar overgrootmoeder Xara is 15 jaar geworden en ze realiseren zich dat dit voor een drent een hoge leeftijd is en ze toch zolang van haar hebben kunnen genieten.

Deze week zijn Lennaert en ik weer in training gegaan voor een officiële wedstrijd. Een hardnekkige oorontsteking heeft hem toch vele maanden aan de kant gehouden. Ik was wel benieuwd wat was blijven hangen en begon direct met de proef waar de meeste honden op stuk lopen, nl. “apport over diep water” omdat het nog rustig was op het trainingsveld. Louis had aan de overkant van het water de eend verstopt en stond op afstand te kijken. Als er iets of iemand is die me nooit teleurstelt is het wel Lennaert. Volgens Louis was het dan ook een 20/20 score wat hij liet zien. Inmiddels was ook Karine met Libre gearriveerd en gingen we direct voor de aller moeilijkste uitdaging, nl. “apport over water” maar dan door een dikke band leliebladeren heen. Zowel Libre als Lennaert deden het netjes en brachten de eend binnen. Het is eigenlijk moeilijk te omschrijven wat het met je doet als je je hond zo bezig ziet en hij onvoorwaardelijk vertrouwt op je commando en voor je werkt. Schijnbaar dacht Karine er ook zo over, want ze draaide zich naar mij om en zei dat ze zo trots was op Libre dat ze er emotioneel van werd als ze keek naar haar verrichtingen….tja…daar stonden we, de twee ruige stoere dames gestoken in camouflage groen….vechtend tegen de traantjes!

We gaan nog een paar keer deze maand de puntjes op de i zetten want zowel Libre en Lennaert hebben we ingeschreven voor de SJP proef te Beesd. Maar ook Maral een halfzus heeft ingeschreven. Cartouche mag trots zijn op zijn werkende nakomelingen en eigenaars. Uit het nest waar Lennaert uit komt zijn er vijf actief bezig met werken, vier op Orweja SJP niveau (Loek, Lando, Libre, Lennaert) en één veldwerkster ook op Orweja Veldwerk niveau! (Lobke)!!

Loek, broer van Lennaert is ook een echte klasbak en heeft al een paar jaar de primeur en legt de lat direct hoog. Ook dit jaar werd hij weer de clubkampioen tijdens de onderlinge wedstrijd van zijn opleiding in België. Dit is al het 5e jaar op rij en nu met de perfecte score van 160 punten uit 160!!!

jun 22

Veelbelovend..

Veel aandacht voor elkaar!

Vorige week zijn twee zonen van Lennaert voor de eerste keer officieel gekeurd tijdens de jaarlijkse Clubmatch van de Vereniging de Drentsche Patrijshond. Joppe en Marduc waren beide ingeschreven in de “Jongste Puppyklasse”. De twee heren hadden schijnbaar alleen oog voor elkaar en wisten de eigenaars nog verder geen details. Wel dat ze ze allebei een veelbelovend hadden gescoord…..en dat klinkt dan …..veelbelovend!

In hun doen en laten zijn het echte jonge honden en zeker broers. Op het moment staan ze erg hoog op de poten en komen ze wat slungelig over maar dat is duidelijk de leeftijd. Inmiddels heb ik de uitslagen binnen en het zijn mooie beschrijvingen en hoopgevend met het oog op de toekomt. Zusje Jacquin viert op het moment vakantie in Frankrijk en ook zij leverde een foto aan. En ja hoor…hetzelfde lichaam en punkkapsel. Laat de Knipjes maar schuiven, die komen er wel!

Jacquin in Frankrijk!

Marduc

Joppe

Verwenmoment

 

jun 13

Dicke Welpen..

De pups van Lennaert en Belissa doen het zeer goed. Ze zijn maar met z’n tweeën en laten ze zich de moedermelk goed smaken. Vandaag kreeg ik een update….

hier neue Fotos der beiden Kleinen. Die Zweite hat die Augen schon auf, die Erste wird bald folgen. Sie entwickeln sich prächtig, so große und dicke Welpen hatten wir noch nie. Belissa hat wohl besonders nahrhafte Milch!” 🙂

De oogjes gaan al open en dan volgen straks al de eerste stapjes. Dan begint veruit de leukste tijd en gaan de beide meisjes kennis maken met de rest van het roedel. Hiltrud en Peter hebben vier generaties in eigen huis en dat is toch wel uniek!

jun 01

Meldenswaardig..

Ze zijn er…de twee nieuwe dochtertjes van Lennaert. Belissa heeft het er goed vanaf gebracht en is een uitstekende moeder. Toen ze de eerste gebaard had was er wel een zichtbaar “huh moment” bij haar. “Wat is dat? Hoort dat bij mij?”  Maar er gaat niets boven een moederhart en is ze alleen maar zorgzaam, voorzichtig en ook honden voelen trots! Gefeliciteerd Hiltrud en Peter!

In Budingen (B) werden 5 jaar geleden ook puppy’s geboren, het M-nestje, en waren Hadise en Cartouche de trotse ouders. “Ze doen het allemaal goed” laat de fokster weten. Zelf heeft ze een teefje aangehouden, Maral en die schijnt een eigen karaktertje te hebben…”just de pap”. Maar als het er echt om spant…dan werkt ze voortreffelijk en heeft ze al de nodige jachtdiploma’s gehaald. Mazzel, Mito, Malko, Maxima en Maral  gefeliciteerd met jullie verjaardag!

Schoonheidsslaapje Maral

In Diesen heeft Jacquine haar eerste zwemles gehad en dat ging haar zeer goed af en ook dat is een vermelding waard!

4 maanden en ze zwemt al als de beste!

Tja….met drentjes om je heen is het leven nooit saai!

mei 22

Belissa

In een Duits dorpje in de buurt van Frankfurt stijgt de spanning! Hiltrud, Peter en een roedel van vijf patrijshonden zijn in afwachting van het nestje van Belissa.

Zeven weken geleden is Hiltrud een paar dagen in de regio geweest met Belissa om maar zo dicht mogelijk in de buurt van Lennaert te zijn. Een dekking en dracht is niet altijd vanzelf sprekend maar Lennaert en Belissa “Sie haben es geschafft”!! Ook een bevalling is altijd spannend en liet Hiltrud me weten dat een team van dierenartsen stand-by en meer zal zijn. Ze verheugen zich erg op dit nest en gaan één teefje aanhouden voor de toekomst.

En Lennaert..die weet van niks…die ligt lekker lui in de zon met zijn roedel.

 

Belissa…veel slapen en altijd honger…maar nog altijd in voor een wandeling!

Lennaert leeft zich in…

Cartouche denkt er het zijne van..

 

 

mei 18

Roostere van vreuger..

Nu ik wat meer in wachtkamers verblijf heb ik ook wat ontmoetingen die ik anders niet zou hebben. Terwijl ik wat ongeïnteresseerd in een blaadje met “lifestyle” blader komt er een kwieke oudere meneer binnen. Helemaal kwiek is hij toch niet want hij loopt op krukken maar in een flits van een halve seconden zie ik iets bekends. Hij hinkelt een gang in en hoor ik zijn naam noemen en wordt mijn flits van een halve seconden bevestigd. Hij komt terug naar de wachtkamer en gaat tegenover me zitten, en knikt naar me. Nu had ik kunnen wegduiken in mijn artikel over hippe tassen en “not to wear in 2018”  maar trok de stoute schoenen aan en noemde zijn naam terwijl ik terug knikte.

Lang heel lang geleden eind jaren 60tig en begin 70tig was hij namelijk de burgervader van het piepkleine boerendorpje Roosteren. Landelijk kwam hij in het nieuws omdat hij de jongste burgemeester was ooit geïnstalleerd. Hij herinnerde zich niet mij persoonlijk maar wel ons gezin en met name mijn vader. Direct wist hij een anekdote te vertellen dat hij met een toch wel heel oude en krakkemikkig autootje bij mijn vader in het bedrijf kwam en dat mijn vader hem de raad gaf snel een andere auto aan te schaffen. Maar als beginnend burgemeester nog woonachtig in Maastricht had hij het geld er niet voor en zoals voorspeld door mijn vader en ondanks diens inspanningen stond hij een paar dagen later al langs de kant van de autoweg met pech. Hoewel hij niet lang alleen onze burgervader is gebleven, er vervolgens Susteren bijkreeg en toen naar een veel grotere gemeente vertrok, 18.000 burgers onder zijn hoede kreeg en Maastricht Aachen Airport in de lucht moest houden, verbaasde hij me met de aantal lokale details en namen van roemruchte inwoners van Roosteren, de gewone man dus!

Hij veranderde in een paar jaar Roosteren in een modern dorp waar het aangenaam vertoeven was. Zo kwam er een groot buitensportcomplex, tennisbanen, nieuwe scholen, een multicultureel centrum met bibliotheek, gymzaal voor de basisschool en ruimtes voor de huisarts, verenigingsleven en de aanzet tot een sporthal. Overal werden trottoirs aangelegd en ging de elektriciteit ondergronds. Ja en dan de Kempstraat…daar verscheen een heus “kampje” omdat de bewoners van de Kempstraat geen bezwaar hadden aangetekend……Nog altijd enthousiast vertelde hij dat de grond gelegen op de “Ruck” eigendom was van de Gemeente en hij dit tegen een zeer goede prijs heeft verkocht aan de Watermaatschappij en al dat geld gebruikte voor de hierboven genoemde voorzieningen. Wekelijks had hij spreekuur en kon je terecht met alle problemen. Je kon een beroep op hem doen maar hij verwachte wel een tegenprestatie in de vorm van arbeid of een kunstwerk voor de gemeenschap. Met veel allure en de flair van een Franse filmster tilde hij Roosteren op een iet wat hoger plan. Zijn ambtsperiode werd ook nog eens nauwgezet gevolgd door de toenmalige lokale filmer en duiken de beelden tegenwoordig op via de social media.

In mijn herinnering doet hij zijn naam nog altijd eer aan en zeg ik nog altijd netjes U tegen hem, zoals mijn vader dat altijd deed!