jun 28

Het is wat het is…..

Het zijn de moeders Kari en Hera die de Limburgse/Belgische eer in Barneveld hoog hebben gehouden. De jonge garde ging kopje onder in het “grote honden” geweld!  Te elegant, te jong, te smal, te onrustig!

Lennaert’s ringgedrag was flodderig en als er dan twijfel is valt dat negatief uit.

Maar mams Hera(ZG) en schoonmams Kari (U) hebben echt wel goed gescoord. Het was een leerzame dag, en moet er gewerkt worden aan de minpuntjes en dan snel vergeten!

De jongeling Maran uit het kennel van Ali Dooren werd 1ste in de jeugdklasse reuen en heeft zich dapper geweerd in de ere ring. Jelle werd met Puck 2e in de Kind/hond klasse

Proficiat Ali, Peter, Maran, Jelle en Puck!



IMG_3222 (853x1280)

Maran en Peter!

IMG_3219 (853x1280)

Jelle en Puck!

IMG_3181 (1280x853)

Toch even rust!

IMG_3204 (853x1280)

Hilde en Lando!

jun 27

Tussenspel…

IMG_3009

Oef!! Dat is even wennen! Geen voetbal vandaag! Al mijn voorspellingen zijn zowat uitgekomen, maar dat het tikkie takkie toekie* voetbal tijdelijk heeft afgedaan …..dat kon ik niet voorspellen!. We zijn teruggekeerd naar het no-nonsens voetbal met lange halen naar voren, middenveld overslaan, en achterin echte kerels die altijd gaan voor de bal en oohwee als daar toevallig een spits in de weg loopt.

Jammer? Nee! Wat heb je aan 87% balbezit en toch verliezen met 1-0. Maar dit zal ook niet de nieuwe trend worden en zitten we straks weer naar het “tikkie terug, tikkie breed, tikkie Messi voetbal”  van Barcelona te kijken, maar schijnbaar zijn de knikkers belangrijker op dit moment dan het spel. En geef ze eens ongelijk. Diegenen die naar WK wedstrijden kijkt om alleen maar prachtig voetbal te zien kan beter gaan pruimen plukken, maar de knock out fase zal sowieso een ander soort voetbal laten zien en tevens veel spannender!

Maar morgen wordt het ook spannend en moeten er nog wat voorbereidingen getroffen worden en laat ik jullie lezers achter met misschien wel vele vragen en bespiegelingen. Maak gebruik van het reactie veld, en eens kijken wat het oplevert!

toos

Jeanny

* een quote van een collega, en die vond ik wel leuk!

jun 26

Spanning….

Henk met Puck, dochter van Isa en Cartouche 1e plaats!

Henk met Puck, dochter van Isa en Cartouche 1e plaats!

Zaterdag vertrekken we vroeg naar de Kampioenschaps Clubmatch 2014 in de Columbiz hal in Barneveld! We zullen niet alleen zijn, want ook broer Lando, moeder Hera, vriendin Saku en schoonmoeder Kari gaan er naar toe. Isa, een vroegere vriendin van Cartouche zal ook aanwezig zijn, en zo kan het gebeuren dat in de  “Openklasse teven” Kari, Isa en Hera elkaar tegen komen. Vorig jaar heeft Puck, een dochter van Cartouche, de eerste prijs weggesleept in de babyklasse en zal ook bij de familie Witjes de spanning voelbaar zijn.

Nu hebben we toch al wat ervaring met showen, maar het blijft levende have, en dus onvoorspelbaar wat er gaat gebeuren. Voor de eerste keer zullen we met Hera, Lando en Lennaert meedoen in de fokkerijklasse. De fokker showt dan meerdere honden tegelijkertijd die hij zelf gefokt heeft. We zijn dan ook al een aantal weken aan het oefenen en in theorie zijn we op alles voorbereid, maar nu nog de praktijk…Vele trainingsessies hebben er inmiddels plaatsgevonden, maar dan op afstand…in Begië. Via de skype en chat wordt ik bijgepraat en Hilde, het bazinnetje van Lando, heeft geadviseerd om “dringend een bloem” aan te schaffen!. Zo’n fokkerijpresentatie ziet er heel spectaculair uit en speelt zich af in de “ere-ring”…..en zullen alle ogen op ons gericht zijn!

Tijdens zo’n show moet je altijd een plan B hebben en dat hebben we dan ook. Maar aangezien ik ervan uit ga dat plan A werkt, loop ik niet vooruit op plan B…. 🙂

DSC_0035

Lucy, Lennaert en Lobke tijdens clubmatch 2013 in België!

 

 

 

46458_10201292643231765_198701282_n

Oké, we missen enige elegantie, maar we moeten het ook hebben van onze goede honden. Zonder bloem zal het wel lukken Hilde!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jeanny

 

jun 25

Vosje!!

IMG_0005 (3)

Cartouche en Lennaert zijn niet onze eerste honden! Samen met Cartouche hebben we nog Pukkie gehad, en samen met Pukkie was daar Vosje!

Vosje was  een kleine, maar “grote” dame en ik denk dat iedereen die ons langer kent zich haar nog kan herinneren!

Toen we trouwde wilde ik natuurlijk ook een huisdier want een leven zonder dieren kon en kan ik me nauwelijks voorstellen, en dat werd Thierry de kater!

De naam Thierry had ik al jarenlang zorgvuldig in mijn geheugen opgeslagen omdat ik zeker wist dat één van mijn dieren ooit Thierry zou heten. De naam is afkomstig uit de Franse serie “Thierry La Fronde” en het is vooral het muziekje dat onder die serie zat wat me is bijgebleven!  Nu nog luister ik hier graag naar. Hier zit alles in, uptempo, gitaren, tegenmelodie, vertraging, vette trombones , knetterende trompet en mooie ronde hoorn! Het liedje is perfect op het ritme van een galopperend paard geschreven. https://www.youtube.com/watch?v=_9kwVoHgtzo

Thierry raakte helaas vermist en dagenlang zocht ik hem. Ik ging overal vragen of iemand mijn kat had gezien, en zo ook bij Tjeuke Ramaker!  Een beetje schuchter luisterde hij naar mijn nogal dwingende vragen of Thierry misschien bij hem op de boerderij rondliep. “Nee dat was niet zo”, maar hij had wel een dooie kat zien liggen langs de provinciale weg. Dat kon ik me niet voorstellen want daar was ik al 100 keer gaan zoeken! Op zijn aanwijzingen is Chris gaan kijken en het was inderdaad Thierry en heeft hij hem ter plekke begraven. ’s Avonds stond Tjeuke voor de deur! Hij had mijn verdriet gezien en of ik eens mee kwam kijken!? In een achteraf varkensstalletje zat een klein grauw hondje. Hij had haar gevonden toen hij ’s morgens vroeg de koeien ging melken op de “Ruck”.  Ze was achtergelaten en vastgebonden aan ’n paaltje en daar had ze waarschijnlijk toch geruime tijd gezeten want de hele grond om het paaltje heen was omgewoeld en weer platgetrapt. Het hondje straalde niets uit! De staart hing zielig naar beneden, ze wilde niet eten, was bang, helemaal down en ik dacht dat ze toch al aardig op leeftijd was! Trouwens ik wilde helemaal geen hond, ik wilde alleen maar Thierry.  En wat mij vooral tegenstond was dat als ik haar zou nemen, die lafaards die haar aan een paaltje hadden gebonden, lekker vrij op vakantie gingen en zich weer bij terugkomst een leuke, lieve snoezige pup zouden aanschaffen……..maar daar kon dat zielige hoopje hond niets aandoen.

We hebben haar dan maar in huis genomen, maar met de gedachte verder te bemiddelen. We gaven haar ook geen naam. Ik deed haar in bad, ontvlooide haar en inspecteerde haar tandjes. Dat gebit zag er toch nog jong uit, en haar oogjes kregen wat glans en ze was niet grauw maar zwart. Volgens de dierenarts was ze ongeveer één jaar.  “Zo jong nog”  het leek echt een oude hond op het eerste gezicht!

Na een week bemiddelen en rondvragen was ze nog altijd bij ons, ze at met smaak, haar staart waaierde uit en krulde tot op haar rug en haar ogen zochten steeds mijn ogen. Na twee weken zei Chris “ze moet een naam hebben” en het werd Vosje!

Vosje bloeide helemaal op, de grauwheid verdween, ze was snel en beweeglijk, aanwezig, slim en mijn beste vriendin!  Ze was altijd bij me en ik hoefde nooit iets te zeggen, want ze zocht altijd oogcontact en ze wist precies wat de bedoeling was. 18 jaar hebben we haar gehad en ze was de oudste hond ooit in de dierenarts praktijk, alle verhuizingen ging ze mee, en het was simpel voor haar “waar jullie zijn, daar is mijn huis!!”

IMG_0008 (2)

Grauw? nee! glimmend zwart!

 

IMG

Geen vos maar een hond, maar wel zo slim als een vos!

 

IMG_0001

19 jaar! Inmiddels slechtziend en haar mooie pluimstaartje kwijt na een ongeluk, maar nog altijd een trouwe vriendin! Een paar weken na het maken van deze foto is ze gestorven!

Jeanny

jun 23

Zomer….

 

P1010780 (1280x960)

Helaas is juni alweer bijna voorbij en dat vind ik erg jammer. Mei en juni zijn toch wel mijn favorieten maanden van het jaar.

De natuur is fris, alles ruikt lekker en de temperatuur kan al heel aangenaam zijn. Hoewel ik de zon best kan waarderen hou ik niet van al te hoge temperaturen, en dan bedoel ik die temperaturen waarbij je er bijna niet aan ontkomt om verkoeling in water te zoeken.  Want dat is juist wat ik niet wil, en is de reden nogal voor de hand liggend, nl. dat ik niet beschik over een goddelijk bikinilichaam, en me liever koester in de milde mei- en junizon, maar voor de juli- en augustushitte wegduik!

Vandaag was zo’n mooie milde zonnedag en heb ik volop genoten van de tuin die nu op z’n mooist is, met de geur van stokoude rozen, floxen, lavendel en jasmijn. Alles staat er fris en nog ongeschonden bij, zoals ook “de schrik” van de buurt.

P1010784 (1280x960)

Geurpalet!

De schrik van de buurt is een grote distel die de buren liever niet zien. Dit jaar is hij supergroot en heeft gezelschap gekregen van een andere distelsoort die ook nu veel groter is dan normaal. Jaarlijks groeit ergens in de tuin uit een minizaadje zo’n groot gevaarte. Meestal 1 of 2, en ik weet nooit waar, maar als hij opkomt dan koester ik hem. Nu is hij op zijn hoogtepunt en treedt al snel het verval in. In augustus, voordat het zaad begint rond te dwarrelen, haal ik hem weg en kan de buurt weer opgelucht ademhalen.

P1010781 (1280x960)

De “schrik” van de buurt!

P1010778 (1280x960)

In ere hersteld!

Wat ik ook graag doe in deze periode is mijn huis schilderen. Gestoken in verfkleding op blote voeten zoek ik alle spullen bij elkaar en moet helemaal afschakelen om het verfwerk netjes op de muren of houtwerk te krijgen. Tijdens het schilderen kwam ik achter een schilderij een muurschildering tegen die ik had geschilderd voordat Christian werd geboren. Nu wordt het de werkruimte van Chris en moet het felle Caribisch blauw helaas wijken voor het zachte rustgevende lavendelkleurtje, maar heb  ik toch de muurschildering in ere hersteld  Tijdens mijn werkzaamheden  ontkwam ik niet aan de gedachten dat juni er echt bijna opzit en kreeg ik direct  “Sealed with a kiss” niet meer uit mijn kop. Verdorie! Ik wil helemaal niemand al een herfstdip aanpraten, het is pas zomer, en daarom snel overschakelen naar  “Summer in the city”

Kies vandaag zelf maar wat het beste past  bij bovenstaand gemijmerd!

Jeanny 

 

jun 22

Alles normaal vandaag…

DSC03743 (1280x857)

Lennaert met duif!

 

Behalve………er toch wel hele mooie foto’s zijn binnengekomen die gisteren tijdens de jachtgebruikhonden training zijn gemaakt en de verleiding natuurlijk groot is deze weer hier te publiceren….en dat doen we dan ook! 🙂

behalve…………dat Chris zijn werk- en spreekkamer aan het omgooien is. Coaching, massage, reflectie, kortom  “feeling good”  komt nu allemaal bij elkaar. Er moeten ook wat muurtjes geverfd worden en aangezien ik de schilder in huis ben heb ik de kwasten en de verf al eens bij elkaar gezocht! 🙂  wesselsWelzijn

behalve ……..dat de rode duivels aan hun 2e wedstrijd gaan beginnen en dat toch een aantal  favorieten al van hun voetstuk zijn gedonderd, en ik hoop dat ze vrij en onbevangen deze wedstrijd ingaan! :\

behalve……..het niet meer zo heel lang duurt en het is vakantie. Mijn collega en vriendin  Manuela haar 50tigste verjaardag viert, en ik er niet ben 🙁  Sorry Maantje!

behalve……we komende week zaterdag met Lennaert aan de Kampioenschapsclubmatch in Barneveld zullen deelnemen, en ik opeens gebukt ga onder zenuwen! 🙁

behalve…….Tosca en Robert zitten te wachten op de geboorte van hun 3e kindje. Wordt het een meisje of toch weer een jongen? 🙂

behalve……..we dit jaar toch weer eens een liedje willen uitbrengen, maar we afhankelijk zijn van onze “frontman” Robert en….zie hierboven! :\

behalve……dat het jaar alweer voor de helft voorbij is en 2014 wel eens voor mij anders gaat eindigen dan begonnen….. :0

 

IMG_3000 (1280x854)

Met de fokker!

DSC03783 (1280x857)

Lennaert met eend!

 

DSC03759 (1280x857)

Karine en Libre!

DSC03735 (1280x857)

Trouwe Gorky!

DSC03728 (1280x857)

Lobke!

DSC03708 (1280x857)

Jan P. en Siebe!

jun 21

Genoten!

IMG_3008 (1280x853)

De focus gevonden!

De langste dag die nog lang niet voorbij is was weer een mooie dag. Met Lennaert  heb ik 230 km overbrugd om de maandelijkse jachttraining in Beerse bij Antwerpen te volgen. Samen met Libre, Siebe, Lobke, Gorky en Hera dachten we het terrein voor ons zelf te hebben, maar dat was niet zo. Er werd volop getraind, maar dan wel pas na de middag, en hadden wij, de vroege vogels, er al een aantal uurtjes op zitten. De honden waren met vlagen wat minder in vorm en een beetje eigenwijs. Voor de eerste keer in zijn leven heeft Lennaert wat “quality time” met zijn moeder Hera doorgebracht. In het 12 koppige nestje moest hij altijd wringen en duwen voor een tepel,  en als de groep normaal bij elkaar is moet Hera haar aandacht ook weer verdelen. Zijn gevoeligheid,  the will to please en zijn Beatles-kapsel  heeft hij echt wel van haar. Eindelijk is het me ook gelukt wat mooie plaatjes van hen samen te schieten, want die ontbraken nog in mijn verzameling. Het was een leerzame dag en er werd hard gewerkt, en Lennaert  heeft weer een aantal stappen voorwaarts gezet. In het begin moet hij even tot rust komen en zijn focus zien te vinden, maar dan……….hij blijft me verbazen!

Ik juli hebben we vakantie en wordt niet getraind, maar Lennaert en ik hebben inmiddels de smaak te pakken en grijpen samen elke gelegenheid aan om in elkaars hersenen te kruipen en elkaar beter te maken!

IMG_3021 (1280x853)

Samen met Mams!

Ps. En alweer ging ik onderuit…en hoewel ik in de zoeker van een fototoestel zat gevangen, stond die net niet aan………

IMG_3135 (1280x853)

Louis kijkt streng toe!

IMG_3054 (1280x750)

Jan loopt over water……

IMG_3069 (1280x853)

2 vrouwen, 2 honden, een eend en een touw……..

jun 18

Poezelarij!!!


IMG_5817 (1280x853)

Vader onbekend!

In mijn 4 mannen huishouden wordt ik dan toch bijgestaan door 2 dames, nl de poezen Miesje en PumaLotje.

Zoals het katten betaamt gaan ze hun eigen gang en af en toe duiken ze op om hun bevoorrechte positie op te eisen en veilig te stellen. En daarvoor hoeven ze alleen maar parmantig hun staart in de lucht te steken, je even in de ogen te kijken en een zacht vertederend miauwtje eruit te gooien en iedereen gaat weer voor de bijl.

Miesje gaat door het leven als Noorse boskat, maar ik heb nog altijd twijfels gezien het erg  lage bedrag wat we voor haar hebben moeten betalen. Maar ze is echt oogverblindend mooi………en een beetje dom… en onhandig! Klimmen en evenwicht bewaren zijn niet haar sterkste kanten en ze valt regelmatig van de trap, van het dak……en ook klimmen in een boom gaat moeilijk. Maar ze is en blijft mooi, en waardig! Ze kan heel goed muizen vangen, maar dat komt waarschijnlijk omdat ze de gave heeft urenlang stil te zitten, mooi te zijn! Ja, het is zeker een juweeltje onze Miesje, en op een dag kwam ze thuis……zwanger, van een boerenjongen uit het dorp. Christian en ik verheugde ons toch erg op dit nestje, maar ik had me al zo bedacht dat onze onhandige Miesje wel wat hulp zou kunnen gebruiken. En dat klopte dus ook! Wel 30 keer liet ik haar de werpdoos zien, ging geruststellend bij haar zitten, en hoopte dat ze zou begrijpen wat de bedoeling was. Vroeger hadden we een poes met de goddelijke naam Venus, en als haar buikje rond stond gespannen van de naderende geboorte, liep ik één keer met haar naar de schuur. Wees naar een doos met lappen en de dag erna lag ze ’s morgens in de doos met haar jonkies! Zo makkelijk ging het vroeger!. Miesje kon geen keuze maken en had ik al overal meerdere dozen neergezet. Uiteindelijk koos ze dan voor de doos die stond op de kamer van Christian, maar eigenlijk koos ze voor zijn bed! Het eerste poesje werd tussen hemel en aarde geboren, toen ik in een laatste poging Miesje er  nog van probeerde te overtuigen dat ze toch echt in de werpdoos moest werpen!

IMG_5846 (1280x853)

Mooie Miesje!

Het was een lange, moeilijke bevalling en hoewel ze zeggen dat katten het liefste alleen bevallen kon Miesje mijn hulp wel waarderen. Het resultaat was een nestje van 3 poesjes en 2 katertjes en allemaal heel mooi!

Wat me toch wel het meeste verbaasde is dat bijna alle Noorse boskat genen en eigenschappen in een worp teniet waren gedaan. Miesje is nl langharig met een mooie brede kraag en draagt haar staart net als een drent, een beetje afhangend. De kittens waren allemaal kortharig, heel mooi gemarmerd, 4 met de staart in de lucht en een met een afhangend staartje.

P1010749 (1280x960)

PumaLotje!

Dat was PumaLotje. Ze werd als laatste geboren en Miesje was toen al zo uitgeput dat ze de laatstgeborene niet kon schoonlikken en heb ik haar voorzichtig met watjes schoon geveegd, tja en dan ontstaat een band voor het leven! Wat me dan weer 100% van Miesje meeviel is dat ze een supermoeder  was. Ze had schijnbaar voor haar grote nest voldoende melk, want de kittens groeide als kool en waren altijd uiterst tevreden!

Het is goed toeven met die beestenboel om me heen. De honden en de katten hebben respect voor elkaar. In huis zijn de katten de baas, maar buiten in de tuin de honden en dat is een werkbare verdeling!

Jeanny

jun 17

Amor vincit omnia….

Vijf dagen geleden schreef ik een artikel over mijn moeder. Het stukje had ik eigenlijk klaarstaan voor vandaag toen gastschrijfster José zich meldde. Haar bijdrage heb ik bewaard tot vandaag, en is een redelijk logisch vervolg op “Laat me niet alleen”!

Pap en Mam 1 mei 1957

De oplettende lezer weet inmiddels dat toen Jeanny nog klein was, zij en haar ouderlijk gezin (waaronder ondergetekende, haar zus) in hetzelfde dorp woonden als dat waar zij, haar gezin en Cartouche en Lennaert nu wonen. Meestal was het er leuk en vrolijk, maar niet altijd. Dat laatste met name omdat Jeanny en ik namens onze ouders (die een drukke zaak en een groot huishouden bestierden) representatieve verplichtingen op ons moesten nemen in de vorm van kerkbezoek, deelname aan processies en (met Allerheiligen) een jaarlijks bezoek aan “Aw kirk” alwaar het Roosterse kerkhof gevestigd is…

De processies waren wel leuk; die vonden meestal plaats op een zonnige zondagmorgen en de tocht verliep onder begeleiding van de musicerende fanfare door de velden. Wij amuseerden ons door te kijken naar de normaal zo onverstoorbare koeien die dan met opgeheven staart door de weilanden draafden.

Kerk- en vooral kerkhofbezoek behoorden echter niet onze favoriete uitjes. Met name dat laatste was een droefgeestig gebeuren. Allerheiligen valt in november dus meestal viel er motregen hetgeen niet bijdroeg aan een fijne atmosfeer.

De dreigende boodschap “Gedenk mens, uit stof zijt gij geboren en tot stof zult gij wederkeren” kwam luid en duidelijk bij ons binnen:  “je kunt nu wel houden van jouw Pappa en Mamma en blij zijn met jouw mooie poppenhuis en/of pony, doch ooit zal alles weg zijn, inclusief jij zelf”. Jeanny en ik vreesden dan ook van kleins af aan de dag dat wij onze ouders naar dat sombere oord zouden moeten brengen…  Ook tijdens de vele uren die wij in de kerk doorbrachten raakte ik soms van slag door de gepredikte verhalen die zowel ambivalent  (“de verloren zoon” versus het credo “braaf zijn”:  JA Duhuhhhh) als angstaanjagend van aard waren: “stoute mensen worden gestraft met plagen en ziektes”, hetgeen ik niet vond stroken met de christelijke boodschap van naastenliefde en het in het gareel houden van mensen op basis van een angstcultuur vond ik toen al not done.

Jeanny zat de tijd in de kerk gelaten uit en ik trachtte in die saaie uurtjes enige verstrooiing te vinden door een stukgelezen kinderboekje genaamd “Ik doe mee met de mis” van achter naar voor en zelfs op zijn kop te lezen en keek gefascineerd toe hoe de andere meisjes de inhoud van hun tasjes op de bank uitstalden (Jeanny en ik hadden geen tasjes omdat onze Mamma totaal niet met mode bezig was). Ik nam mij dan ook voor om als ik later groot zou zijn: niet meer zo vaak naar de kerk te gaan, nooit meer een voet op de kerkhof te zetten en ….. een heel mooi tasje te kopen.

Inmiddels ben ik groot (1.76 m.) en ga ik inderdaad slechts sporadisch naar de kerk. Voorts ben ik in het bezit van een mooie tassencollectie. Voortschrijdend inzicht brengt mij er echter toe deze niet in te zetten als verstrooiing tijdens saaie vergaderingen en lezingen: het zou nl. voor mijzelf gênant en jegens de spreker en andere aanwezigen nogal onbeleefd zijn de inhoud (lipstick, parfum, tampons, lenzenspul, zakdoekjes, etc.) voor mij uit te stallen op de vergadertafel. (Overigens net zo onbeleefd als het tijdens vergaderingen voortdurende checken en gebruiken van de Black Berry, zoals dat nu gebruikelijk is).

“Aw kirk” heb ik jaren lang veelal weten te mijden; d.w.z. ik kwam er af en toe om overleden dierbare mensen te begeleiden naar hun rustplaats. Tot de dag dat het door Jeanny en mij zo gevreesde moment aanbrak en 2 van de belangrijkste mensjes uit ons leven (onze ouders) zich daar permanent vestigden. Ineens bevond ik mij samen met Jeanny op een zonnige dag rond Allerheiligen op het kerkhof alwaar wij gewapend met schrobber, schoonmaakmiddel en bloemen naartoe waren getogen teneinde hun residentie schoon te maken. En dat alles op vrijwillige basis.

Jeanny en ik kweten ons op gebruikelijke wijze van onze taak, d.w.z.: afwisselend kibbelend en gierend van de lach, hier en daar gelardeerd met een droevig traantje. Zij ging voortvarend aan de slag met onkruid en gaf mij een taakje waarvan ik mij (voor de vorm tegenstribbelend) kweet: water halen. Ik liep met een emmer in de hand onhandig op hoge hakken door het grind naar de kraan alwaar ik in gepeins verzonk over de vraag of de eigenaar van het belendende pand wel wist dat er al decennia lang water van zijn leiding werd afgetapt en zo ja, of hij hier een vergoeding voor kreeg, terwijl Jeanny geduldig-ongeduldig stond te wachten. Nadat ik mijn missie had voltooid en haar de emmer overhandigde, gooide zij  “eine klatsch water” over het graf van mijn ouders en begon ijverig te schrobben (op de manier waarop wij vroeger de keuken schrobden) hetgeen nogal komisch uitzag en mij in lachen deed uitbarsten. Onderwijl keken onze ouders tevreden en minzaam op ons neer (althans dat denk ik). Wij rondden onze activiteiten af door een bloemenstuk op het graf te deponeren dat  2 rode en 7 witte rozen (symbool voor ons ouderlijke gezin) bevatte. Op het aangehechte kaartje stond Amor Vincit Omnia (liefde overwint alles) omdat dit onze ouders en hun onderlinge, zeer liefdevolle, band het beste typeert…

Daarna maakten wij (dit keer geheel en al vrijwillig en met een respectvolle vrolijkheid) nog eens onze vroeger zo gehate rondgang over het kerkhof. Wij legden een roos bij de graven van familie leden en stonden even stil bij de mensen die wij hebben gekend. Alhoewel ik schrok van het toenemende aantal namen van bekende mensen uit ons geboortedorp, gaf dat tegelijkertijd op een wonderlijke manier een geruststellend gevoel: Pap en Mam zouden in het hiernamaals niet alleen omringd zijn door familie en vrienden, doch ook door vele leuke dorpsgenoten. Ik stelde mij voor hoe Pap “visserslatijn’ spreekt met Joep vandeSjooffel, spitsvondigheden uitwisseltmet Piet vanMarietvandePusj, over de stand van de Maas praat met Pie vanNiessen, herinneringen aan zijn bedrijf ophaalt met Huub vandeKoock en met Piet vanAnnie-van-Annie-en-Piet-oet-Aw Kirk, vrolijk lacht om de grappen van Sjaak en Mientje en die aardige meneer Parren bedankt (omdat diens lieve vrouw zijn Mia in het bejaardenhuis heeft getroost toen hij haar plotseling moest verlaten).

Onderwijl kijkt Mam (op de haar eigen mysterieuze wijze) glimlachend toe en lacht om de grapjes van de plaatselijke middenstanders als Pierre vandeEservee en de altijd vrolijke Jo vandeBezel waarna zij gezamenlijk met alle daar aanwezige dorpsgenoten, familieleden, bekenden en vrienden een kaartcompetitie houden …

De zon scheen en de vogeltjes kwetterden en plotseling associeerde ik “Aw kirk“ niet meer met somberheid: Amor vincit omnia!

José

Pap en Mam 40 jaren