apr 06

Gastschrijver Jan Faes uit Vosselaar!

Vandaag is het de beurt aan gastschrijver fokker Jan Faes! Ook hij begint met een terugblik, op wat hij zelf een mooie traditie vindt, de terugkomdag! Zelf hebben we deze bourgondische terugkomdag in de Belgische Kempen pas 2 keer mogen meemaken, aangezien we het Faes roedel nog maar 2,5 jaar kennen. Jan schrijft altijd vanuit het perspectief van de honden, en dat is slim want via zijn honden kan hij de hele wereld problematiek bespreken, analyseren, bekritiseren en op de korrel nemen, zonder dat hij daar zelf op wordt aangekeken, en het levert vaak amusante proza op. Zijn blog trekt dagelijks vele lezers uit binnen en buitenland en heeft in een tijdsbestek  van 2 maanden zo’n 10.000 bezoekers! Maar we laten hem nu zelf eens aan het woord…..

Een traditie begint zo…

Vorige week zondag 31-03-2014 hadden wij iets te vieren, we zouden voor de vijfde maal terugkomdag houden voor alle pups die hier bij ons geboren zijn. Met zijn 5° keer is het stilaan een traditie geworden, die jaarlijkse terugkomdag voor de pups.

Vijf jaar al, reden om eens terug te blikken op hoe het allemaal begon, hoe de traditie startte.

De reden waarom we als fokker dit jaarlijks organiseren is omdat we contact willen blijven houden met onze pups, voornamelijk om ze terug te zien en te evalueren naar bouw en gezondheid.

Tot op heden, de oudste pups van het H-nest zijn inmiddels vijf jaar en half , mogen we fier terugblikken op wat begon met onze Belle en haar knappe vrijer Zeppos !

Hieronder het bericht over het verloop van de 1° terugkomdag op het Bas & Belle blog van 13-12-2009.

Wat een feest…

Wat een feest hebben onze baasjes voor mij en de pups en Zeppos  georganiseerd. Met acht Drenten waren wij vandaag.

Al van bij de eerste aankomst, van Hadise was het feest in de tuin, onze Harko en Harrhy volgden kort achter elkaar. In de tuin werden de gasten even gewikt en gewogen want nu kwamen we ze niet tegen aan zee of de clubdag maar in onze eigenste tuin. En daar stellen wij gedrieën de wetten. Toen ook Hercule en Zeppos arriveerden trokken we op wandeling.

Ik had de wandeling gisteren al met het baasje gedaan, “verkenning” noemt het baasje dat en ik mocht vandaag het vrouwtje voortsleuren, Heros ging met ’t baasje en Hera met Jos, het baasje van onze Harrhy, die sleurde dan zijn vrouwtje weer verder.

Ook Bellefleurke, het één jaar oude mini-vrouwtje van Hercule en Zeppos mocht mee in de buggy. Onderweg hebben we verschillende kennissen van ons kunnen voorstellen aan onze gasten.

Max de blonde Retriever was de eerste die we ontmoetten, die is eventjes héél grondig gekeurd en goed voor dienst bevonden. Dan kwam Chendor aan de beurt, ook een ouwe bekende labrador, en tenslotte was daar onze beste maat “den Tibo” maar toen we die tegenkwamen moesten de baasjes van ons en van Harko,  familiefoto’s trekken. Dat vonden wij spijtig want wij konden nog heel wat anders doen dan stilzitten voor dat duizendste portretje dat ze van ons nemen, Kom dat is mijn idee van het oponthoud.

Thuis gekomen hebben we dan maar plaatsgenomen rond de tafel voor wat het baasje Pistolets mé heps en kees noemt. Wij zijn dan maar stillekes in onze bench een dutje gaan doen, de andere broers en zussen zijn bij hen in de auto een tukje gaan doen tot de baasjes gegeten hadden. Nadien hebben we in ’t donker nog wat in de tuin geravot met z’n allen.

Was dat een plezant feest voor ons, en ook al onze baasjes hebben zich goed geamuseerd, ’t baasje hebben we horen zeggen dat ‘m dat elke week gaat doen, maar toen heeft het vrouwtje zo’n frons tussen haar wenkbrauwen getoond ….

’t Zal dus nog niet voor volgende week zijn …

Belle en co

 

terugkomdag1

 

 

 

 

 

Terugkomdag2 Terugkomdag3

 

 

apr 05

Flashback!

 

Vandaag gaan we terug in de tijd, naar 8 en 10 augustus 2012. Lennart is nu 12 weken bij ons in Roosteren en stuurt regelmatig berichtjes naar zijn familie in België en/of Frankrijk om zijn belevenissen te vertellen en zijn beklag te doen! De fokker heeft deze berichten toentertijd op zijn blog gepubliceerd!

P1110715Klik hier!

apr 02

De bende…

De bende van Cartouche is al een paar keer langsgekomen op dit blog en dan gaat het over het nestje van Jan Faes geproduceerd door Cartouche en zijn Hera, en de drukke tijden die dit nest van twaalf  bij de fokker veroorzaakt moet hebben.

Ook de legendarische Franse misdadiger is al eens genoemd, wiens schedel nog altijd wordt bewaard in Parijs, en nog niet gepasseerd, maar wel ’n bende, de fanclub van de Limburgse dialect groep “Kartoesj”.

Maar wat nog niemand weet is dat er nog een “Bende van Cartouche” is. Die stamt uit mijn jeugd. Voor mijn middelbareschooltijd was ik na school altijd buiten te vinden. Met een broer en een aantal neven vormde we een clubje dat misschien in deze tijd de term hang- of misschien zelfs probleemjeugd zou hebben meegekregen. Maar we bleven niet op een plek hangen. We zwierven langs alle boerderijen in de omgeving, op de Ruck, en langs de Maas. Iedere waterpomp moesten we uitproberen, op ieder paard probeerde we te rijden, en bij gebrek aan paarden, zelfs op koeien en varkens. Elk jaargetijde vonden we schitterend en verzamelden we in het vroege voorjaar de bloeiwijze van de populieren. Het lag voor het opscheppen en we maakte er grote rode bergen van.  In de zomer hielpen we bij het hooien en oefenden we onze spieren door pakjes hooi van 25 kg op te steken. In de herfst aten we ons ziek aan onrijpe appels, vlierbessen en champignons. In de winter spanden we paarden voor sleeën en dat dit meestal goed ging is meer toeval dan wijsheid.

De Maas oefende een sterke aantrekkingskracht op ons uit, maar dat was verboden terrein, maar wie kwam erachter?  We  vochten verbale oorlogen uit met Belgische kinderen aan de overkant van de Maas. Ja verbaal legde we het af tegen de Belgen, want zij kenden allerlei liedjes en hen was de “Holländer haat”  schijnbaar met de paplepel ingegeven.  “Hollánder bolländer Kieskop, de maaie vreite dich op” zongen ze in koor, en wij kwamen verbaasd niet verder dan wat scheldwoorden want wij hadden nooit anti-belgen liedjes geleerd. Maar er moest dus geknokt worden, en trokken we naar de brug om over te steken, maar toen waren de Belgen al gevlucht. Onder de brug was een kiezelbank met 15 cm water. Daar gingen we op onze knieën  zitten en zwaaien naar de mensen op de brug. Dat hadden we beter niet kunnen doen want al snel ging het door het dorp dat de kinderen van Ben  en Wil van de Bustin(g) tot hun middel in de Maas stonden en volgde er een strenge straf: 4 weken geen TV kijken en 6 weken niet paardrijden!
Mijn vader en zijn broer, ome Wil, volgden met argusogen “de bateraven van de Busting” en kwamen zij op de proppen met een naam voor ons “de bende van Cartouche”!

Toch waren onze streken vrij onschuldig. Ja we hebben eens geprobeerd met een zelfgemaakte pijl en boog op koeien te schieten, maar de pijlen waren gemaakt van vlierbessenscheuten en als je aanlegde braken de pijlen al. Toch werden we door de plaatselijke kantonnier opgepakt en bij onze vader en oom uitgeleverd met de mededeling dat we de koeien wilde doodschieten. Dat was toch wel zwaar overdreven. Ook moest vader steeds allerlei onderdelen van kapotte waterpompen leveren, ook al waren we helemaal niet in de buurt geweest. Inmiddels hadden we allemaal de beschikking over een pony en werd ons “roofgebied” uitgebreid. Oké er ging wel eens iets fout, en er werden wat armen gebroken. Zelf donderde ik van een hooizolder en verbrijzelde mijn pols en kreeg ik van een veulen een trap in mijn gezicht met als resultaat een winkelhaak van zeven cm op mijn kin. ’s Avonds laat trokken mijn ouders met me naar het ziekenhuis en moest ik uren lang wachten op een plastisch chirurg. Af en toe kwam iemand kijken en hoorde ik zeggen “och herm, het is ook nog een meisje”  Er ontrolde zich een doemscenario, ik was helaas geen jongen, maar een meisje,  en met een litteken van zeven centimeter in mijn gezicht zou ik nooit een geschikte partij kunnen vinden!

Een mooiere jeugd kan ik me niet voorstellen!

Jeanny

IMG_0026b

apr 01

En alweer zondag…..

Na zoveel drenten geweld dit weekend is het even moeilijk de draad weer op te pakken. In totaal 17 afstammelingen van Cartouche uit elkaar te houden valt ook al niet mee! De zaterdag was aan de hand van de gemaakte foto’s redelijk makkelijk te reconstrueren maar bij de zondag was dat wat moeilijker, ook omdat ik met 3 verschillende toestellen heb gefotografeerd en net die ene foto op het toestel staat waar ik nu geen beschikking over heb! De verhaaltjes schieten er een beetje bij in, maar soms zijn woorden overbodig!

IMG_1996 (1280x1067)

Maral en het jonge baasje van Loek!

IMG_2035 (1280x1260)

Lucy

P1010012 (1123x1280)

Loek

IMG_1976 (754x1280)

Lesco

IMG_1964 (1280x995)

Mazzel

IMG_1972 (1280x901)

Lando

P1010014 (1278x1280)

Lana

IMG_1986 (1280x854)

Libre

IMG_1994 (1280x1035)

Lennaert

IMG_1999 (1280x853)

Lobke en een stuk Loek!

apr 01

De dames van de fokkers Witjes!

Moeder en dochter, Isa en Puck!

Moeder en dochter, Isa en Puck!

Puck is gebleven bij Brigitte en Henk!

Puck is gebleven bij Brigitte en Henk!

Abby uit Zwitserland!

Abby uit Zwitserland!

Een witte en een bruintje!

Een witte en een bruintje!

Loet is niet bang voor Cartouche!

Loet is niet bang voor Cartouche!

Behalve moeder Isa waren er afgelopen zaterdag 3 dochters aanwezig. Maar in tegenstelling tot mensen, wilde de reuen wel op de foto en werd er trots geposeerd, maar de dames wilde helemaal niet op de foto. Dan toch maar wat beeldmateriaal bij elkaar gescharreld.

mrt 31

Terugkomdag de Faesroedel!

“Auw muk” wat een rijkdom!

 

Gisteren werden we met Cartouche en Lennaert in Oud Turnhout verwacht. Cartouche omdat hij de vader is van 2 nesten in België, en Lennaert omdat hij gefokt is in België en de fokker graag al “zijn pups” jaarlijks wil terug zien zodat hij goed kan beoordelen of de honden zich goed ontwikkelen, en of er geen onderhuidse spanningen spelen tussen de baas en hond. Dat dit ook nog eens heel gezellig, en een weerzien met vele hondenvrienden is,….. is bijzaak! (ahum!)

In 2 dagen tijd hebben we 18 nakomelingen gezien en kwam ik ogen en oren te kort om alles goed te registreren, wie? wat? waar?  en heb vele foto’s gemaakt met 2 toestellen en een leen toestel (waar natuurlijk de mooiste foto’s nu opstaan, gezien een ander blog). Mijn PC krijgt het weer zwaar te verduren om al die MB’s te verwerken.  Het unieke van deze dag is dat je niet alleen de pups en de ouderhonden ziet, maar ook de oma, oermoe Belle en haar lover! (K-nest). Vorig jaar heb ik zelfs kennis gemaakt met de moeder van Belle, en de vader van Hera!

Uit de combinatie Cartouche X Hera was het beruchte “witte” L-nestje goed vertegenwoordigd met 8 nakomelingen, Lando, Loek, Lesco, Lennaert, Lana, Lobke, Lucy en Libre. Stuk voor stuk mooie drenten waarvan ik Loek en Lesco lang niet meer gezien had. Loek is uitgegroeid tot een grote statige reu met een trotse staart, helemaal cool, calm & collected.  Aan alle pups is duidelijk te zien wie de vader is, maar Lesco lijkt dan toch het allermeest op Cartouche. Niet alleen zijn compacte uiterlijk en weelderige vacht,  maar ook zijn manier van doen, een beetje rondrennen, de clown uithangen, en een “waar is dat feestje?!” mentaliteit!.

P1010008

Welkom in de grote reuenwereld!

Uit de combinatie Cartouche X Hadise was Mazzel de Mazzelaar en Maral Jee aanwezig. In juni worden zij 1 jaar maar ook deze 2 mogen er zijn. Ze waren allebei een beetje timide, gezien de situatie, voor de eerste keer aanwezig op zo’n honden festijn, maar ze sloegen zich er dapper doorheen, en het vrouwtje van Maral Jee gebruikte het mooie hondenterrein om de dagelijkse oefeningen te doen.

Verder waren dan ook de 2 nesten van Belle (de bruintjes) aanwezig, het H-nest en het K-nest en zo te zien waren nog  alle honden en baasjes tevreden met elkaar!

P1010021

Lennaert houdt de wacht et Cartouche parmi les chiens!

Na de gebruikelijke ontvangst zijn we met 28 vrolijke drenten gaan wandelen door de Kempische bossen. Het was best warm en in plaatst van door de modder kruipen wat we tot nu toe gewend waren, moesten we stof happen en veroorzaakte de zon al de eerste kleurtjes op de wangen. Het is ons zelfs gelukt om een groepsfoto te maken, alle honden en baasjes op een rij!  “Auw muck” wat een rijkdom!

 

 

 

Op de een of ander manier is er ingeslopen dat Cartouche en Lennaert  dominante honden zouden zijn, omdat we ze zelf altijd nogal kort, en aangelijnd houden. Maar we doen dat juist om onze “watjes” te beschermen en confrontaties tussen reuen onderling te vermijden, en iedereen rust en ruimte te geven om te genieten van de honden en de situatie. Cartouche is de grootste knuffelaar die er bestaat en gisteren had hij een topdag. Steeds zaten kinderen en mensen in groepjes om hem heen en werd volop geknuffeld. Lana zijn dochter  was naast hem aangelijnd en was het alleen maar neusje, neusje en pootjes vasthouden! Oké ik geef toe Lennaert heeft wel een grote mond maar hij wil alleen maar zeggen “diegenen die aan mijn ouwe heer komt, moet eerst langs mij, en ik wil helemaal niet vechten, maar ik laat wel even weten dat ik er ben”

De fokkers en wij kunnen alleen maar tevreden zijn met de resultaten en er zijn al afspraken gemaakt over volgend jaar, maar dan moet de heer Faes dit eerst afstemmen met mevrouw Witjes want dit is “kapotmakerie”!

Straks en morgen nog meer foto’s en verhaaltjes over dit “topsport” weekend, en er was er een jarig…….!

mrt 27

Gastblogster!

Met plezier lees ik de stukjes van Jeanny over haar honden Lennaert en Cartouche (die volgens mij niet bepaald een spreekwoordelijk “hondenleven” hebben, want: mooi huis, bloeiend liefdesleven, lekker eten, grote tuin en vooral: aardige medebewoners/baasjes).
Ik vind het dan ook een eer dat Jeanny mij heeft gevraagd om een “gastblog” te schrijven voor deze site.

Er is echter één probleem: ik heb geen hond en ook geen verstand van honden (in het dagelijkse leven schrijf ik een boek over leiderschap binnen organisaties, interview ik wezens van de menselijke soort en schrijf ik stukjes over mode, maar niet over honden).

En…  (ik durf het bijna niet te zeggen)  ik vind niet alle honden leuk…

Ik weet: een groot taboe en riskant om dit te uiten op een site voor hondenliefhebbers; maar het is niet anders. Net zoals ik niet per definitie álle kinderen schattig, álle bejaarden wijs en álle zielige mensen aardig vind, vind ik ook niet álle honden sympathiek. Het is met dieren net zoals met mensen: sommigen zijn intelligent, anderen niet/ sommigen zijn welopgevoed, anderen niet/  sommigen zijn aardig, anderen niet.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Valt reuze mee bij tante José!!

Uit ervaring weet ik dat het bij hondenbezitters (net zoals bij ouders) heel gevoelig ligt als je hun lieveling niet  mag en het is in beide gevallen dan ook raadzaam dit niet te uiten.

Zo heb ik ooit tijdens een eerste ontmoeting met de familie van een ex op sinterklaasavond met een enthousiaste glimlach op mijn gezicht pijn en ergernis moeten verbijten nadat  het “schattige”oogappeltje van de familie (een verwend rotjochie die verkleed als de Sint wild met een staf rondzwaaide) tot 2 keer toe hard op mijn neus sloeg en ik vervolgens gewillig moest ondergaan dat de familiehond aan mijn nieuwe schoenen  begon te knagen.

Indien u nu denkt met een hondenhater van doen te hebben: dat beeld klopt absoluut niet!

Ik hanteer het principe “leven en laten leven”en respecteer zowel mens als dier, doch zie met name de laatstgenoemden het liefst in hun eigen biotoop. Ik ben dan ook het type dat niet houdt van spinnen en insecten in huis doch dat hen niet dood maakt maar (voor zover enigszins mogelijk) vangt en buiten zet.

Daarbij is het zo dat honden en ik elkaar stiekem best mogen. Ondanks het feit dat ik niet bij elke toevallig passerende hond enthousiast aan het aaien sla en ook niet toesta dat ze mijn gezicht aflebberen, hebben wij toch een soort respectvolle genegenheid voor elkaar.  Sommige honden (zoals Lennaert en Cartouche die ik toevallig persoonlijk ken) vind ik zelfs ronduit aardig, grappig en slim .

Alhoewel!!!

Alhoewel!!!

 

Ik weet het natuurlijk niet zeker maar ik denk dat de meeste honden mij ook wel aardig vinden getuige het feit dat zij best goed naar mij luisteren en zij (ondanks het gegeven dat ik hun minst toegankelijke menselijke kennis ben) vrolijk toenadering blijven zoeken.  Honden van familieleden en vrienden blijven dan ook (ondanks mijn afstandelijkheid en tot hilariteit van hun baasjes) als teken van vriendschap hardnekkig stenen, vieze balletjes, soepbotten en dode dieren (!) voor /op mijn in open muiltjes gestoken voeten leggen waarbij ze bemoedigend en vol vertrouwen naar mij opkijken.  Waarna ik dan soms (ondanks een lichte afkeer) eindeloos zo’n slijmerig of modderig balletje oppak en tot hun genoegen keer op keer de tuin in werp.

Eindconclusie: het zit wel goed tussen mij en de honden… althans de aardige.

Josephine van Dijk-Bustin

http://www.dressesonly.nl/blog/karl-und-coco/

mrt 23

Terugkomdagen…

Deze week staat in het teken van de “Terugkomdagen”.

In 2 dagen tijd zullen we zo’n 20 zonen en dochters van Cartouche terug zien. Eerst gaan we naar Brigitte, Henk, Isa, Puck en de kinderen in Zevenaar, en het  programma ziet er als volgt uit:

13.00 Koffie, thee enz.

14.00 Frisbee Workshop

16.00 Borreltijd

17.00 Soep en broodjes

Dat zit wel goed en we zullen zeker geen honger en dorst lijden!

Lennaert gaat deze keer niet mee, alleen Cartouche en wat die Workshop Frisbee betreft? Dat laat Cartouche waarschijnlijk over aan de jeugd!

P1060151

De dag daarna, hup! Weer in de auto en dan naar Turnhout, en deze keer gaan Lennaert en Cartouche allebei mee, want het is de grote jaarlijkse terugkomdag van de Faes Roedel!

Het Faes roedel  barst inmiddels uit zijn voegen met zijn 3 nesten, en moet er uitgeweken worden naar een groter terrein met een nog grotere kantine!

Ook hier een pittig programma en ook aan de inwendige mens is gedacht!, ik citeer:

  • Bij aankomst (rond 13u30) kan je een drankje naar keuze afhalen aan de bar.
  • Rond 14u30 vertrekken we voor een wandeling door de Kempische bossen en velden die onze vriend Louis Michielsen heeft uitgestippeld . De wandeling gaat hoofdzakelijk over landwegen waar weinig asfalt is inbegrepen. De wandeling is iets van een vijftal kilometer lang en zou één uur en een kwart tot anderhalf uur duren.
  • Bij aankomst staat de bar weer tot uw beschikking voor iets warm of iets fris en dan heeft onze wel bekende dierenarts Nelly beloofd van alles in het werk te stellen om te kunnen deelnemen en op jullie medische vragen over honden een antwoord te geven. Hoelang dit gaat duren hangt af van het aantal vragen maar rond 05u00 – 05u15 zouden we dan graag aan tafel gaan .

Zo’n zwaar programma hebben we nog nooit gehad en ik ben erg benieuwd waar Louis en Jan ons allemaal mee naar toe slepen, want  om 5 uur ’s ochtend gaan we pas aan tafel! 😉 In Limburg hebben we hier een term voor “kapotmakerie!”

Maar we zullen paal houden, al is het maar om van de Belgische biertjes te snoepen!

Ik ben zo benieuwd hoe alle honden zich ontwikkeld hebben en of de baasjes nog allemaal tevreden zijn!

Wordt vervolgd…