sep 17

Reuen en zo

Na een paar maanden rust op het fokfront moet de draad toch weer opgepakt worden. Een mooie gelegenheid is dan het bezoeken van de reuen-dag georganiseerd door de Vereniging Drentsche Patrijshond. Op dit podium krijgen de reuen de aandacht die ze verdienen en wordt helder en duidelijk uitgelegd hoe de reuen staan ten opzichte van het ideaalbeeld vastgelegd in de ras-standaard.

Nova haar aankomende lover is natuurlijk nog altijd Joeri. Daar komt niets tussen, maar voor Nazca het zusje van Nova zijn nog alle opties open!

Een goede reden dus om met Bjorn, Nazca en de kinderen naar Dieren te rijden. De drentenwereld is een kleine wereld met alle ups en downs. Meestal ken je de honden en de namen, want die komen vaak via de social media langs. Nu krijgt alles een smoel, een gezicht, een stem, een herkenning, een traan, een lach en een vergissing!

Ik verwacht dat Nova in november loops zal worden en maakte ik de opmerking dat ik een hotel ga boeken in de buurt van Alphen aan de Rijn rond die tijd. De hele dag maakte we hier verder grapjes over dat als een reu ons wel aanstond er al een hotel in zoiets als Wolvega geboekt moest worden. Bjorn heeft ook nog een sleurhut en kan Robert den Brink wel thuisblijven met zijn All You Need is Love bus!

Sybie had een grote zak knuffels meegenomen voor de toekomstige pups….tja en toen was het feest bij thuiskomst en ging Lennaert met zijn zachte karakter helemaal los.

 

sep 09

Op hoge poten…

Maar dan letterlijk op “hoge poten”. Gisteren is Sjefke gekomen om een nachtje te slapen. Hij is ook een jachthond, een Grote Munsterlander. Groot is hij zeker, groter dan de alfa reu hier in huis Lennaert. Sjefke is een mooie hond en er zijn best veel overeenkomsten met de drent maar ook weer verschillen. Hoewel het roedel pas vrijdag kennis gemaakt heeft met hem, en afwachten hoe de reuen zouden reageren op elkaar, gaat alles voorbeeldig. De reuen onderling hebben het reuze gezellig. Het is juist Nova die er wat buiten valt. Ze wil altijd in mijn buurt zijn en weten waar ik ben. Loopt ze even met de reuen naar buiten, komt ze weer snel terug om te kijken of ik ook kom…blijf ik binnen, dan blijft ze ook binnen. Ik heb al eens eerder een teefje gehad die zo erg aan me hing. Dat was Vosje en ze is wel 19 jaar geworden. Waar ik ook was of stond of wat ik deed…altijd was daar Vosje in mijn buurt die met een zacht duwtje met de neus constant liet weten dat ze er was. Haar ogen draaide mee met mijn ogen en het maakte niet uit waar ik woonde of waar ik sliep, waar ik was was Vosje thuis. Nu gaat Nova ook al die kant op.

Het weer zit niet mee en spelen ze wel buiten maar als dan de vele hondenvoetjes naar binnenkomen lijkt mijn keuken- en kamervloer wel een groot schilderij met allemaal hondenpoot afdrukken. Bij het ontbijt was er even een schrikmoment. Lennaert krijgt altijd als eerste voer in zijn bak maar moet wachten tot de rest ook wat krijgt. Sjefke eet normaal altijd alleen dus die is niet gewend te wachten en voordat ik het wist zat hij in de bak van Lennaert. Oei…ik was dus degene met het schrikmoment, maar Lennaert bleef netjes kijken en wachten op mijn teken en geen kik of grom. Dat had best anders kunnen aflopen!

Ook Cartouche speelt nog als een jonge hond met Sjefke!

Stiekem tegen Nova aangekropen…ze vindt het wel best zolang het bij mij in de buurt is.

Schijngvechten!

Hee Lennaert…..ik ben lekker groter!!!

 

aug 30

Bezelhonky tonk..

In plaats van trainen in Beerse trokken we met een aantal mensen naar Eefde. Kennel de Bezelhonk organiseerde de jaarlijks terugkerende “BezelhonkBokaal”.  In een ontspannen sfeer krijgen honden en eigenaars de kans te kijken waar ze staan wat betreft gehoorzaamheid en wil to please. Er worden serieuze proeven uitgezet met nog serieuzere keurmeesters. Het is ook een uitgelezen moment om andere fokkers te ontmoeten en steels te kijken naar al dat reuengeweld. Een reu op een show laat niet altijd zien wat hij in huis heeft, en nu moeten ze wel alles uit de kast halen!

Verbaasde blikken en vragen! “Zijn jullie helemaal vanuit  België naar Eefde  gekomen om met een hond een eend uit het bos te halen?  Ja Louis, probeer dat maar eens uit te leggen!

Nova en ik hadden niet zo ons dagje. Nova plakt als een stickertje aan mij en normaal is hier niets mis mee. Dat is alleen maar makkelijk want weet je altijd waar ze zit en zal ze ook niet weglopen. Tijdens de proef brak het ons op. Net de proeven waar enige zelfstandigheid werd gevraagd gingen mis. Nu kan ik wel verzachtende omstandigheden aanvoeren voor ons allebei, en het eigenlijk de planning was dat ze nu een nestje zou hebben, en we op de valreep besloten hebben het jaar toch af te sluiten met wat serieus werk….maar gezakt blijft gezakt.

Libre, zusje van Lennaert, deed voor de eerste keer mee aan een wedstrijd en behaalde samen met haar voorjaagster Karine een C diploma en dan ook nog eens de 2e plaats in de C competitie. Ze genoten duidelijk allebei van de proeven en de chemie tussen hen was goed zichtbaar!

Louis was ook meegekomen, maar dan zonder zijn trouwe maatje Gorky die 2 weken geleden plotseling was overleden. Hij is normaal al stil maar nu was hij extra stilletjes want dit zou echt een mooie proef en setting voor Gorky zijn geweest. We hopen dat hij, ondanks dat hij nu geen Drentsche Patrijshond meer heeft, toch met ons blijft trainen en wandelen.

Bjorn eigenaar van Nazca, zusje van Nova was al een dag van te voren met de sleurhut en kinderen vooruit geracet. Nazca zoekt een lover en neemt hij zich de tijd om op verschillende momenten de verschillende reuen te volgen en te bekijken.Tevens droegen hij en de kinderen geduldig al die spullen die voorjagers zoal plachten mee te slepen.

Lennaert was er niet bij…en dat vonden twee partijen weer jammer. Maar inmiddels weten de mensen die willen fokken dat je inderdaad de tijd moet nemen om een verantwoorde en passende keuze te maken. In de verschillende balboekjes zijn weer namen bijgeschreven.

Manula en Jarno lieten ook mooi werk zien en vielen royaal in de prijzen. In de ochtend deden ze het C en B programma en in de middag ook nog eens de Meervoudige Apporteer Proeven. Manuela had wel wat zondagsrust verdiend na afloop!

We kunnen toch wel stellen dat het trainingsgroepje Beerse gegroeid is en we elkaar supporteren en steunen waar maar kan. “Volgend jaar weer?” vroeg Karine, “Ja volgend jaar weer” klonk het vanuit verschillende kanten. We hebben een uitnodiging op zak wat betreft een “schotse BBQ” voor de avond van te voren…..hoe we dat gaan inrichten?

De dag werd afgesloten met de prijsuitreiking en een BBQ waar zelfs ganzenborst werd geserveerd. Een mooi initiatief van Christel en Susanne de organisators van dit geheel.

aug 21

Grensgeval deel 1

Het opgroeien en wonen aan de grens heeft zo z’n voordelen. En dan ook nog eens aan twee grenzen. Historisch gezien waren er natuurlijk ook nadelen. Regelmatig werden we onder de voet gelopen door de verschillende legers uit heel Europa, en zelfs de Noormannen zijn de Maas opgeroeid, hebben aangemeerd in Roosteren en de kerk van Susteren verwoest en de schatten geroofd. Op het moment staat de 1e WO erg in de belangstelling omdat het een en andere 100 jaar geleden heeft plaatsgevonden. Via mijn vader die het weer wist via zijn ouders en een oude buurman…waren er verhalen. Ik kon ze niet plaatsten, ze stonden niet in de geschiedenisboeken en was ik nog te ongeduldig om goed te luisteren en het historisch belang ervan in te zien. Ergens midden november 1918 zochten de Duitsers de snelste route terug naar huis komend vanuit de Belgische Killing fields. Ze liepen zich op de Maasbrug tussen Maaseik en Roosteren vast.  Ze waren nog maar 4,8 kilometer verwijderd van “Die Heimat”, maar op de toenmalige kaarten hadden ze het “smalste stukje” over het hoofd gezien. Alvorens ze dan Nederlands grondgebied mochten passeren moesten ze alle wapens inleveren. En wat dus niemand verwachtte gebeurde…ongeveer 80.000 Duitse soldaten legde zomaar hun wapens neer iets wat tijdens de capitulatie niet was uitgehandeld of was gebeurd. Het ging wel met tegenzin want vele wapens werden woedend in de Maas gegooid, maar het feit dat ze bijna thuis waren na zo’n lange afschuwelijke afmattende oorlog woog zwaarder dan het behoud van sabels, bajonetten, geweren, kanonnen, paarden en trots!

Wat moet dat voor het normaal rustige dorpje Roosteren en de inwoners een uiterst bizar schouwspel zijn geweest, de duizenden soldaten, uitgehongerd, moe, verward en de stank….80.000 mannen die alles achterlaten. “Ja de stank, de stank was niet te harden” benadrukte de oude buurman Er werden grote gaten gegraven en waarin kanonnen met nog voorgespannen paarden in werden gedonderd, wapens, alles…

Onze oude buurman was dus getuige geweest van dit alles. Het klonk allemaal een beetje ongeloofwaardig en behalve wat overlevering was er niets. Ja er was toch wel iets….een bloemenperkje met gele en rode gestileerde tulpen. Het moet een apart ras zijn geweest, ze stonden kaarsrecht, stevig en de rode tulpen gingen nooit helemaal open. De gele tulpen wel en verspreide dan een aangename voorjaarsgeur. Maar het gaat niet om het perkje maar wel om de afzetting rond dit perkje…..om de halve meter een paaltje, verbonden met een ijzerdraad. Bij nadere inspectie bleken dit dus duitse bajonetten te zijn, en waar die vandaan kwamen dat laat zich wel raden!

Van de overlevering bleek dus meer dan alles waar te zijn. Vooral uit Duitse archieven doken foto’s op die het hele verhaal bevestigen. Zelfs foto’s van de Duitse keizer op de Maasbrug. Af en toe werd het opgepikt door een journalist en verscheen er wel eens een artikel in een krant. Maar er is nog een verhaal…een verhaal over een keizer die een aantal zaken in bewaring heeft gegeven toen hij een boerderij passeerde, een nachtelijke klop op de deur, een hoge officier…en waarom zou ook dit niet waar zijn?, maar iedereen die het fijne ervan af weet is niet meer…en zeker geen foto’s!

In de jaren 80tig wilde ik gaan graven….graven op de plek waar al die wapens moesten liggen. Eerst was mijn vader enthousiast maar toen hij in de gaten kreeg dat ik er serieus werk van wilde maken werd hij boos….”dat is te gevaarlijk”, daar liggen ook explosieven”. Dat leek me sterk want het kruit zou na zoveel jaar in de vochtige maasgrond toch geen kwaad meer kunnen. “Je weet niet waar je moet zoeken” Nou dat weet ik wel, want ik had me al vaak afgevraagd waarom net in die wei er zoveel bulten en verzakkingen zaten en hoe meer foto’s erop doken en met een beetje omgevingskennis was dat meer dan duidelijk. Toen kwam het hoge woord eruit…..er liggen niet alleen wapens maar ook menselijke resten, dan kan ook niet anders, de vele gewonde soldaten die amper Ieper overleefd hebben, de uitputting, de chaos…..bijna thuis …..tja…natuurlijk…de stank!

In Maaseik nog met wapens op weg naar de brug. Over de brug was het wapens inleveren of…..

Geweren en bajonetten

Wat omgevingskennis…

https://www.google.nl/maps/@51.0915342,5.8003545,3a,75y,316.47h,88.5t/data=!3m6!1e1!3m4!1sOd_yvWjHWeEOCeIKD2eliA!2e0!7i13312!8i6656

10-tallen jaren als afrastering van een bloemenperk gebruikt en door mijn vader nadat hij het huis had gekocht van de buurman in de olie gegooid en kun je nu nog lezen waar ze vandaan komen!

 

 

aug 15

Weer thuis..

Christian is weer thuis. Samen met Britt is hij een week naar Barcelona geweest! En dan niet liftend, met de trein of fiets…nee lekker met het vliegtuig want dat is tegenwoordig zo goedkoop….vanuit Brussel! Natuurlijk geef je ze vrijheid, en hoewel ze pas 17 en 18 jaar zijn kunnen ze al heel veel. Boeken, bellen, hun talen spreken, de voordeeltjes eruit slepen en op afstand kijk je mee en denkt “tjonge, ik was al blij dat ik met de fiets in Valkenburg terecht kwam toen ik die leeftijd had”.  Alle informatie en acties halen en stoppen ze in hun mobieltje. Ik zie geen folders, geen tickets, geen boekingen…niets…en moet maar hopen dat alles goed gaat.

Voor het gemak vergeten ze even hoe komen we in Brussel?…en hoe komen we vanuit Brussel weer in Roosteren?  “Ja mam, niet zeuren, dat is een klein detail, en dit was zoooooo goedkoop, dat betaal je nog niet als je met de Bus naar Valkenburg gaat”.

Maar ach wat kan er fout gaan?, niets toch? Behalve dat ze de beurs verliezen in het vliegtuig, ze pas na middernacht in een grote wildvreemde wereldstad hun hotelkamer moeten zoeken. Dat de receptie in gebroken Engels hun mededeelt dat de betaling niet is ontvangen…dat een restaurantje om de hoek om 01.00 dicht gaat en ze nog niets gegeten hebben de hele dag.. Ergens 02.15 uur kwam er een verlossend kort berichtje “we zijn op de hotelkamer”!

De dagen erna rustig en korte berichtjes “slaap lekker mama”, ”zijn in de Seaworld”., “gaan naar het park”, “gaan naar strand”, “we zijn ziek, diarree”, “bij apotheek geweest”.

En zo kwam het dat ik gisteren al vroeg  op mijn verjaardag bij de Mac Donalds in Hasselt zat…….want ze moesten toch worden opgehaald en natuurlijk hadden ze honger. Als cadeau hadden ze een plateau meegebracht met allemaal kaasjes.

Maar hij is thuis…met al zijn verhalen, een berg was, stinkende  kaasjes en een ervaring voor de rest van zijn leven!


 

aug 09

Midweeks..

Als alles goed was gegaan zat ik nu met een nest puppies. Ik heb Nova goed in goed in de gaten gehouden of ze dan toch misschien wel schijn-drachtig was en een ander gedrag zou vertonen. Dat is niet zo, ze gedraagt zich zoals altijd. Ze loopt wel rond met iets dat in betere tijden haar knuffeltje was….een IKEA-ratje,  maar toen zij loops was en afgezonderd werd van Lennaert en Cartouche hebben die twee in een geile bui haar ikearatje te grazen genomen en ontdaan van de ingewanden. Nu is alleen een zielig leeg velletje over dat afwisselend mee naar buiten wordt genomen en weer drijfnat mee naar binnen. Nova is erg gul en moet ik oppassen dat ze dat vies, smoezelig “lepke” niet in mijn gezicht duwt, want ze deelt altijd haar bezittingen met mij. De reuen hebben wel last van nesteldrang…..die hebben in een week tijd de hele tuin omgeploegd…ik heb ze nog nooit zo fanatiek zien graven…zouden zij wel zoiets als een biologische klok hebben en willen zorgen dat Nova een mooi holletje zou hebben voor haar pups?

 

Het is een beetje een droevige week…na wekenlang zoeken en roepen moet ik me er toch bij neerleggen dat mijn mooie kat Miesje definitief verdwenen is. En Louis een trainingsmaat uit België liet me weten dat zijn “supermaat” Gorky plotseling is overleden. Gorky heeft altijd een plekje gehad op mijn site in de dekreuen-hoek.  We zijn in training om aan het eind van deze maand met vier honden deel te nemen aan de Bezelhonk bokaal. Gorky de mentor en grote voorbeeld van onze honden is er nu niet bij. We zullen hem gepast herdenken.

Gorky de harde werker (foto Karin de Wolf)

jul 30

Zevenenzeventig

De oudste man in huis is Cartouche. Zevenenzeventig jaar (mensenjaren) wordt hij morgen, maar nog altijd een mooie drent om te zien. In juni mocht hij mee naar de clubmatch en daar werd bevestigd wat ik dagelijks zie “het is nog altijd een knapperd”. Vijf nestjes heeft hij voorgebracht, de Vosjes, de Stipjes, de Bende van Cartouche (L-nest), de Witjes en de Hadieskes.

Zoveel mogelijk volg ik zijn nageslacht, sommige van dichtbij, sommige op gepaste afstand. Hij heeft toch wel een handelsmerk, nl. zijn kop…zijn typische reuenkop, die heeft hij volop doorgeërfd…zelfs bij zijn dochters zie je het terug.

Hij is nog altijd heel fit en krijgt dan ook nog geen aangepaste behandeling of voedsel. Zijn grote gebit fonkelt in de zon zonder slijtage en zijn weelderige vacht dwingt me tot dagelijkse stofzuigpartijen. Hij is zeker geen mopperende in zichzelf gekeerde oude man. Hij geniet van bezoek en aandacht en wil de hele dag geknuffeld worden. Alleen zijn ogen…die staan wel eens droevig en als je goed en diep kijkt zie je dan toch zijn leeftijd en gemis. Zijn mooie pluimstaart draagt hij ook een stuk lager, maar dat doet hij om aan zijn zoon te laten zien ‘hier ben ik, maar vrees niet, jij bent de baas, jij bent verantwoordelijk voor de harmonie in dit roedel, ik pas me aan, ik wil alleen nog maar genieten en knuffelen”. Dat zijn veel woorden voor een simpele staartbeweging maar die wel alles zeggend is. Zijn heerschappij heeft hij zonder slag of stoot overgegeven aan Lennaert.

Ik hoop dat hij nog vele jaren bij me blijft, hij Cartouche, de oorzaak van een uit de hand gelopen hobby..

De koppenparade van het nageslacht:

Abby uit Zwitserland

Libre en Lando

Maral

Lobke

Juno

Lennaert

Mazzel

 

Lucy

 

 

Ons Lana heeft voornamelijk de vele en zachte haren van Cartouche laat Eva weten!!

Er ontbreken natuurlijk nog een aantal mooie koppen…Opsturen dus!

jul 21

Via Gladiola!

Ze hebben het volbracht! Peter en Marlies hebben de triomftocht door de “Via Gladiola” gemaakt. Al vroeg stuurde ze me de bewijzen. Wat een feest, maar wat een prestatie al die duizenden mensen die de laatste kilometers worden gedragen door “sweet victory” en de aanmoedigingen van omstanders. Marlies melde dat het goed ging, ze had maar een blaar en overal muziek. Ook bewezen ze eer aan de gesneuvelde soldaten die tijdens Market Garden voor altijd een plek vonden op Nederlandse bodem. Vrijheid is nog altijd niet vanzelfsprekend en om even stil te staan bij die jonge mannen wiens leven amper begonnen was, ook dat is onderdeel van dit spektakel. De schoenen zijn ingepakt, de blaren doorgeprikt en gaat iedereen weer naar huis, een ervaring en medaille rijker. Volgend jaar kriebelt het weer…

Moe, voldaan en een paar kg lichter

Gesneuveld voor onze vrijheid!

Hee, ze kan nu ook selfies maken

 

 

De 5e medaille voor Marlies!

jul 19

De Vierdaagse

Bo valt niet op…

Bo is weer hier. Tijdens een hoogtestage van haar baasjes in Luxemburg heeft ze proefgedraaid binnen de Bende van Cartouche. Dat ging goed en nu zijn haar baasjes onderweg binnen de tocht der tochten, de vierdaagse van Nijmegen. Haar baasje kennen we als Marlies Beunen en sprak ik met haar af dat ze me vanuit het hart van de tocht zou voorzien van nieuws en foto’s. Het fenomeen “de vierdaagse” is uitgegroeid tot een meerdaagse happening en kan zich inmiddels meten met grote festivals en evenementen. De Nederlandse medemens hoeft zich niet meer te vervelen. De hele zomer worden we geëntertaind. Blijf je thuis, kun je alles volgen via de TV. De tour nadert zijn einde maar daar zijn alweer de Nederlandse leeuwinnen in eigen land en ook de Vierdaagse krijgt volop zendtijd.

Marlies voorziet me trouw van informatie…..het begon al de avond vooraf aan de start. Ik werd door haar gebeld, maar in plaats dat ik haar aan de lijn kreeg kon ik een broekzak-gesprek volgen. En in plaats van serene rust, meditatie en concentratie een hoop jolijt. Na hard roepen en fluiten kon ik haar aandacht trekken. “Ja we zijn er al” liet ze vrolijk weten”.  Oké ze zijn er,.. dan is het een kwestie van opzoeken slaapplaats en vroeg naar bed. … Daarna kreeg ik een berichtje….”we zijn nu aan het trainen”..met een foto. Wat? Trainen?  In de kroeg zitten ze…als dat maar goed gaat?!!!!

ja ja..trainen…

Natuurlijk gaat het goed en zijn ze de ochtend al heel vroeg vertrokken. Vandaag was een moeilijke zware dag door de hitte en onweersbuien…maar Marlies en haar man Peter zijn getrainde wandelaars. Zie je de beelden op de tv dan zie je alleen maar vrolijke mensen op zoek naar het gevoel..”het gevoel van de vierdaagse”

Aan de start de eerste dag..

4 uur in de ochtend…Peter in rood, gaat voor de 50 kilometer!

 

Terug naar de Leeuwinnen…vanaf morgen gaat Lennaert in navolging van de EK van vorig jaar de  wedstrijden voorspellen van het Nederlandse vrouwen team. De zwaarste horde, Noorwegen is al genomen en Denemarken en België zou dan ook moeten lukken en stormen ze door naar de kwartfinales….

Dat wordt weer spannend…..

Ja, IJsland doet ook weer mee!

jul 16

Zusjes…

Volle aandacht

Ooit zijn we begonnen met eigenaars van de L-honden en fokker één keer per maand te trainen in Beerse. Hier ligt nl. het mooie oefenterrein waar de “De Jachtgebruikshondenvereniging Antwerpen” gebruik van maakt. Het L-nest zijn de broers en zusjes van Lennaert. De samenstelling van de groep is een beetje aan veranderingen onderhevig, maar er is toch zoiets als een harde kern. Zijn we begonnen met allemaal honden met weinig ervaring…inmiddels wordt het grote werk niet meer geschuwd. Jan en Karin met Lobke en Siebe hebben zich ook weer dit jaar ingeschreven voor verschillende veldwerk-wedstrijden. Aangezien ik dacht een nestje te hebben met Nova had ik de inschrijfrondes van de verschillende KNJV wedstrijden aan me voorbij laten gaan. En was ik dan ook te laat en ben ik op zoek gegaan naar alternatieven. Nu hebben Karine met Libre, Louis met Gorky en ik met Lennaert en Nova het plan opgevat om te strijden voor de Bezelhonk bokaal. Manuela met Jarno hebben zich ook ingeschreven en zullen dan vier leden van de Jachtgebruikshondenvereniging Antwerpen de strijd aangaan in Eefde.

Deze week was ik met Nova in hartje Hasselt op bezoek bij haar zusje Nazca.  De zusjes lijken op  het moment heel veel op elkaar. Nova is sinds haar laatste loopsheid opeens veranderd. Haar vacht is weelderiger en voller geworden…iets wat Nazca al langer laat zien.  Een neutrale buitenstaander zou heel veel moeite hebben ze uit elkaar te houden want wij de baasjes gingen zelfs af en toe de fout in.

De zusjes…wie is wie?

Zelfs de tong is hetzelfde..

Bjorn de baas van Nazca had aangegeven mee te gaan naar de Bezelhonk, om te fungeren als secondant en om een aantal mensen en honden te ontmoeten. Toen ik liet vallen dat we regelmatig trainen in Beerse was er direct belangstelling en om een lang verhaal kort te maken was hij dus zaterdag al met Nazca en Ann aanwezig. Nazca liet al snel zien dat ze veel potentieel bezit. Ze heeft natuurlijk al een grondige basisgehoorzaamheidscursus gevolgd en met een drent pluk je dan al snel de vruchten. Water en het oppakken van wild vindt ze nog een beetje eng, maar daar gaan we de volgende keer aan werken. De kampeertafel was weer rijkelijk gevuld en het weer was perfect…geen felle zon, en een aangename temperatuur. Weer thuis aangekomen geen kind aan de honden en gaan ze normaal pas slapen als ik de PC uitzet……gisterenavond om 24.00 uur vonden ze het wel welletjes en dat werd me op een grappige manier duidelijk gemaakt.

Wij willen slapen…