jul 10

Bij de beesten af

Door de komst van YouTube en Facebook worden we overspoeld door filmpjes met dieren in de hoofdrol. Het kan ook zijn dat Ik voornamelijk die filmpjes krijg voorgeschoteld want inmiddels weten we wel dat WYSIWYG een andere betekenis heeft dan pak weg twintig jaar geleden. What You See Is What You Get is inmiddels  What You’ve Seen Is What You Get!

De filmpjes zijn leuk en vertederend om te zien want ze gaan meestal over hereniging met baasjes uit een wreed oorlogsgebied en een hond die maar niet begrijpt dat het allerbelangrijkste in zijn leven zomaar vertrokken is. Bij terugkomst alleen maar dolle vreugde, geen verwijt, geen afstand, alleen maar onvoorwaardelijke liefde.

Afschuwelijke beelden klik ik weg en na een paar keer weg klikken en melden blijven ze ook weg. Je “kijk” en “klik” gedrag wordt zorgvuldig gemonitord en ik heb zelfs begrepen dat je daarmee verkiezingen kunt winnen..

Maar terug naar de dieren. Nu blijken dieren helemaal niet zo emotieloos en op zichzelf gericht te zijn, zoals altijd is aangenomen door de eeuwen heen en ons is voorgeschoteld. Door de komst van Discovery en Animal Planet kregen we al een andere kijk op de beestenboel en bleken zelfs haaien en krokodillen een aaibaarheidsfactor te hebben.

Zo maakte we kennis met een leeuwin die een verweesde gnoe onder haar hoede nam. Eigenlijk zou ze hem moeten opvreten want ze is er zelf slecht aan toe. Van deze malse maaltijd zou ze weer aansterken maar iets houdt haar tegen. Ze zwerft dagenlang met haar adoptie-gnoe over de savanne. Houdt de hyena’s op afstand en vermijd soortgenoten. Op de laatste beelden slaat het noodlot toe. Terwijl ze even niet oplet verschijnt er een grote leeuw grijpt het kalf en verdwijnt met een sprong uit het zicht van de camera. De leeuwin probeert nog in te grijpen en je hoort een gevecht in de bosjes, maar ze wordt verjaagd, ze is te zwak. Het beeld van die magere leeuwin, die naar lucht happend machteloos tuurt naar de bosjes, waar even later de leeuw weer verschijnt met bebloede bek en bolle buik, dat staat al jaren lang op mijn netvlies.

Inmiddels zie ik dagelijks eenden knuffelen met mensen en honden. Paarden die verweesde soortgenoten accepteren. Kippen die katjes warm houden. Katten die eendjes, kuikens en zelfs egeltjes opvangen. Een tijger die een levende prooi, een geit niet opvreet maar hierin een maatje voor het leven vindt enz.  http://www.egelbescherming.nl/nieuws/egelweesjes-drinken-bij-poes

En wij, Dé mensen vallen door de mand. Want ook nu liegen beelden niet. We vinden het nodig te kwetsen en te kraken, iemand bewusteloos in een kanaal te gooien en oude mensjes in hun laatste levensfase klappen te geven en te mishandelen. We oordelen en veroordelen zonder nuances!

Maar gelukkig voor mij is daar Pumalotje…ze brengt me elke nacht “levend” eten. Miauwt me wakker en begrijpt niet dat ik haar bijdrages aan het huishouden niet direct verslind en waardeer. Ik heb pas ergens gelezen dat katten mensen zien als onhandige, trage jagers en ze hun taak serieus nemen om hen van voedsel te voorzien. De wereld staat op z’n kop!

Nee…de rekening kan ik niet voor je betalen, maar vang straks een vette muis voor je…

Kijk wat ik gevonden heb….. voor jou!

jul 05

Harry

Met een mondvol prijzen…

 

In de aanloop tot de dracht van Nova melden zich uit alle windstreken mensen bij mij op zoek naar een pup. In twee van de gevallen waren dat fanatieke jagers die al thuis een drent hadden zitten. Op zoek naar vers reuenbloed voor een aantal teef-eigenaars volgde er vele mails heen en weer over die thuiszitters.Op die manier liepen al Kenzo, Kiet en Falcon in de gaten.  Zondag heb ik Harry ontmoet. Ik had gemaild dat hij even in de auto moest blijven aangezien Cartouche, Lennaert en bijna aangenomen kind Nickels nog rond liepen. Luc en zijn vrouw, de eigenaars van Harry maakte eerst kennis met Nova en daarna moest ik kennismaken met Harry. Hij was op weg naar de show in Echt want hij moest dan toch nog een showkwalificatie behalen. Oef!…wat een mooie reu…negen jaar en gesneden uit een mooi stuk massief drentenhout. Ik weet niet of ik verstand van exterieur heb maar Luc was een beetje onzeker en kon ik hem toch geruststellen dat er een goede uitslag zeker in moest zitten. Harry rook natuurlijk dat er andere reuen normaal de tuin onveilig maken maar hij bleef rustig, kalm en geen overdreven gedrag. Met zijn mooie drentenopslag zocht hij oogcontact en liet zich makkelijk betasten. Ik kon niets ontdekken wat me niet beviel en zo vertrokken ze naar de show in Echt….

Harry staat voor tijdens wandeling

Falcon, Ferron en Harry

De volgende ochtend kreeg ik een mail….Harry kwam, zag en overwon! Uitkomende in de veteranenklasse ging hij er ook nog eens vandoor met de Best of Breed. Zijn aanwezigheid had de nodige aandacht getrokken maar Luc bleef nuchter…..  “Jeanny, laten we niet te hard van stapel lopen en eerst zijn HD resultaat afwachten” Ja natuurlijk dat doen we, en dan ook nog de ogen en vWB…. Maar ook Rudy, baasje van Falcon, en jachtmaat liet weten “De leden van het DTT(Drenten Tracking Team) worden nu ook nog showbeesten!”  Keuringsverslag Harry

Sinds een tijdje heb ik hier op mijn site aan de rechterkant de reuenhoek, om reuen die niet zo in de gaten lopen zich te profileren. Harry krijgt natuurlijk nu ook al een plek…..

 

Drenten Tracking Team

jul 02

Tour de France

De Tour is weer begonnen en hij passeert een tien-tal km hier vandaan door Duitsland, België, Luxemburg richting Frankrijk. Tijdens de bestudering van de route hier in de buurt en vervolgens de route richting Frankrijk zag ik bekende namen. Plaatsnamen die ik in een ver verleden samen met Chris ook op de fiets heb aangedaan. We waren nog erg jong toen in 1981 en ik mocht Dé fiets van mijn vader lenen aangezien dat de enige fiets in huis was met drie versnellingen. Chris had zich zelf een fiets in elkaar gezet en de dagelijkse weg naar school gebruikte hij als trainingsarbeid. Eind juli vertrokken we. Mijn ouders waren er op tegen maar toen ze in de gaten kregen dat ik het plan toch wilde doorzetten overspoelde ze me met handige dingen en goede raadgevingen. Een beetje te zwaar beladen gingen we op weg en de eerste etappe verdwaalde we hopeloos in het bos van Vijlen en verloren kostbare uren maar bereikte toch nog Malmedy. De zwaarste beproeving was de aanloop naar Baraque Michel. In de auto merk je niet veel van dat vals plat maar het bleef maar stijgen en stijgen. Ik had dus al een terugval direct de eerste dag maar wilde niet onderdoen voor Chris en worstelde me door de dag heen. Toen eindelijk het tentje stond op een super-smerige camping met vlooien, moest er nog gegeten worden. Tja…ik was dan wel een meisje maar koken…dat was nog nooit in me opgekomen. Schijnbaar gaf mijn lichaam aan de hersenen door waar de behoeftes lagen want het werd een gevulde soep met zes bouillonblokjes en dat bleek dus doping te zijn voor de daaropvolgendedag… Ik vloog en zweefde over de heuvels van Reuland naar Diekirch, en de drie versnellingen van de fiets deden hun werk. Toen ik eens achterom keek bevond Chris zich een paar heuvels achter mij. Hij had nu een off-day en zijn fiets zonder versnellingen bleek dan toch een groot handicap. We wilde die dag Dillingen halverwege Luxemburg halen maar 120 km overbruggen en je reserves zijn al verbruikt….dat valt niet mee. Toen we Dillingen indraaide was ik trots op onze prestatie en we vonden een romantisch plekje aan de oevers van de Sauer. We besloten een paar dagen te blijven, alhoewel Frankrijk ons doel was, want we waren toen al op zoek naar een boerderijtje in Frankrijk en verwachte toch zeker tien kinderen te krijgen…Enthousiast liet ik Chris al mijn kindertijd herinneringen zien en deed hij dapper een poging te zwemmen in de Sauer. Hij negeerde mijn waarschuwingen over stroming en stenen en moest dat betalen met een geschaafde buik en een zwembroek vol stenen en zand. De vervolgroute richting Frankrijk was makkelijk….met de Sauer mee richting Wasserbillig, maar we moesten niet de Moezel gaan volgen want dan zouden we de afslag Frankrijk missen. Dat werd dus klimmen richting Mondorf les Bain. Op de weg waren de namen gekalkt van de deelnemers aan de Tour de France van het jaar daarvoor. Mondorf les Bain herinner ik me als een spookstad, vergane glorie, stil en uitgestorven zo begin augustus maar niet minder mooi en de belofte gemaakt hier ooit terug te keren. Op de een of andere manier had ik altijd het idee hoe verder je Frankrijk in gaat dat het alleen maar mooier kan worden.. maar dat is niet zo! Overnachten in Thionville was een ramp, smerig en luidruchtig. Snel weg uit dit gedeelte van Frankrijk en vervolgde we weer de route van een etappe van de Tour. We vatte het plan op niet meer dieper Frankrijk in te fietsen maar richting Westen en dan via de Maas naar huis. Het plan was goed, maar de uitvoering koste toch ettelijke zweetdruppeltjes en liters water. We zaten nl. in het stroomgebied van de Moezel en maak dan maar eens de oversteek naar het stroomgebied van de Maas!! We leerde wat afzien was …de koeien in de wei hadden het nog beter dan wij want die hadden tenminste water. De oversteek ging langs de plaatsen Longwy en Montmedy. De vakantie naderde zijn einde en we moesten nog terug. Via Arlon, Bastogne, Luik in een streep, inmiddels in de regen, weer omhoog naar huis. Alle wieler voor- en najaars-klassiekers en etappes van Le Tour de France trapte we weg om uiteindelijk gebruind en afgetraind voor het begin van het nieuwe schooljaar thuis te komen. En dit jaar doet de Tour weer een aantal voor mij bekende plaatsen aan en moet ik natuurlijk kijken….en een traantje wegpinken. Het huisje in Frankrijk hebben we nooit gevonden, maar wel ons zelfvertrouwen en de basis voor vele gelukkige jaren. Chris is er al twee maanden niet meer, en hoewel hij overal geclaimd wordt kan men dit niet afpakken, de herinneringen aan een Tour d’Amour!

Bij nader inzien hebben we natuurlijk amper Frankrijk geraakt….. 🙂

jul 01

Ohé en Laak

Marlies en Bo

Mij viel de eer te beurt om een wandeling uit te schrijven. Nu zit ik in meerdere wandelclubjes en dat heeft verschillende oorzaken, maar in dit geval waren het de belgische vrienden, aangevuld met L-nest, de limburgse drenten vrienden en jachtcursus, kortom een gezellige groep.

Aangezien Roosteren op de schop ligt door de laatste fases “Grind voor veiligheid” zijn we uitgeweken naar Ohé en Laak. Ook hier hebben ze 10 jaar geleden grind afgegraven maar de natuur heeft zich inmiddels hersteld. Een mooi stukje natuur met een hoop watervogels en bevers.

Ik had Marlies Evers uitgenodigd om te fungeren als gids met haar hond Bo. Marlies en Bo hielden zich dapper staande tussen al dat drenten geweld. Louis en Karine deden tijdens de wandeling wat jacht- en gehoorzaamheidsoefeningen. De omgeving leende zich er echt voor. Nadeel is dat de honden eigenlijk niet los mogen maar ze luisterde allemaal verbazingwekkend goed, ook al zwommen er 21 zwanen, 56 eenden en 193 ganzen. Alleen Nova waagde een poging om achter een zwaan aan te zwemmen. Hooghartig keek ze steeds om en met een paar stevige slagen bleef ze Nova steeds voor.

Tijdens de baggerwerkzaamheden zijn oude stammen van eikenbomen naar boven gekomen en vormen nu een mystiek woud. De ideale plek om wat mooie foto’s te maken van onze troetelbende.

Na de wandeling was het goed vertoeven bij de Hompesche molen. Alle honden gingen mee op het terras en sloten we een gezonde wandeling af met wat potten bier. Wat weer een heerlijk plekje, en ja we gaan dit zeker nog een keer doen. Afdeling België neemt dan weer de organisatie over en heb ik verschillende mensen horen solliciteren naar een plekje in ons wandelgenootschap.

Oude eiken, terechtgekomen tussen de grindlagen en daar 1000de jaren geconserveerd vormen een modern Stonehenge

Nova en Lennaert op weg naar de overkant…Bo probeert ze tot de orde te roepen…

Lennaert overziet de situatie!

jun 26

Helaas..

Helaas helaas…

Nova krijgt op korte termijn geen puppy’s. Vrijdag moest ik een tijdje wachten in een klein kamertje op het moment dat de echo zou worden gedaan. Haar buikje was al geschoren en in de warmte en stilte van dat kleine kamertje verloor ik mijn vertrouwen en optimisme. Er was teveel om over na te denken en te veel verloren de laatste zeven jaren…dan moet dit toch ook weer de volgende mokerslag zijn?!

Vergeefs zocht de dokter naar een vlekje in een holle ruimte met een minuscuul kloppend hartje en terwijl ze me troostend toesprak waren mijn gedachten al bij de mensen op mijn pupkoperslijst.  Wat hadden ze een vertrouwen in Nova en Joeri en in al mijn gemaakte keuzes. Zoveel aanvragen, ik had de pups wel drie keer aan de man kunnen brengen.

Natuurlijk is er nog niets verloren en er komen ook weer nieuwe kansen. “Nova kan nu samen met haar zusje Nazca loops worden en misschien hebben ze wel tegelijkertijd pups” liet Bjorn me weten! Oké daar gaan we voor, maar mijn zomerplanning ligt danig in de war en overweeg ik me nog snel voor een paar jachtproeven in te schrijven om positief bezig te blijven.

Ik heb gemerkt hoe moeilijk het is een reu te vinden. Een drent moet niet alleen mooi zijn, maar hij moet ook een vriendelijk karakter hebben, een passie voor jacht, een alleskunner en bovenal gezond. En niet alleen gezond in de vorm van nooit ziek, maar ook nog eens een duit in het zakje doen van de genenpoel van een kleine geïsoleerde populatie. Begin er maar eens aan! Het feit dat de mensen de weg vonden naar mijn pups en Lennaert geeft aan dat ik toch op de goede weg zit, ook al beweren boze tongen iets anders.

Inmiddels lopen er gesprekken met mensen met een teef op zoek naar een reu en probeer ik verschillende partijen met elkaar in contact te brengen. Want zoeken naar variatie blijft belangrijk en als ik dan kan helpen…natuurlijk! Zo zijn er nu twee Duitse teefjes in Roosteren op bezoek en heb ik twee reuen uitgenodigd  om kennis te maken, Manuela met haar topper Jarno en Hilde met Lando een broer van Lennaert. Lando is een prachtkerel, een gedreven hond met een excellent karakter, net zo als zijn vrouwtje die opeens tijdens de donkerste dagen in mijn leven er gewoon was met de juiste woorden en de juiste intentie. Daar was geen uitleg nodig!

Lando

jun 19

Afleiding..

Het valt niet mee!  Zon- en feestdagen zijn verworden tot peins-dagen.  Gelukkig is er veel afleiding in de vorm van Christian, familie en vrienden. Ook de beestenboel  behoed me voor ontsporen.

Voor een portie endorfine ging ik deze week naar Marij en Jaap. Hun superkampioen Bonita had nl. haar eerste nestje gekregen. Ik moest me haasten want de pups waren al zeven weken. Sandra ging mee en de beschuit met muisjes met de kleurtjes roze en blauw stonden al klaar. Ik wil iedereen serieus waarschuwen….”pas op” als je naar border collie-pups gaat kijken. Je moet erg sterk in de schoenen staan om niet toe te geven aan je impuls…”hebben, hebben, willen, nu, hebben” . En dit geldt dus ook voor drenten-pups, te lief, te zacht, te verleidelijk…

Zaterdag was de Clubmatch georganiseerd door de Nederlandse Vereniging van Patrijshonden.  Ik had Cartouche ingeschreven, zomaar….omdat hij nog zo mooi en fit is voor zijn leeftijd en hij ook een verwarrende tijd achter de rug heeft. Nova en Lennaert bleven thuis. Ik had een druk programma met strakke planning, mensen die ik zou ontmoeten, honden die ik moest bekijken, bloed en papieren in ontvangst nemen, praten over reuen, praten over bizarre situaties enz.

Op de parkeerplaats werd ik al warm onthaald binnen de Deense-Belgische enclave met hun mooie honden Mira, Kenzo, Falcon en Kiet.  De clubmatch verliep vlotjes, en hoewel de lat hoog ligt tijdens zo’n dag behaalde de Denen, de Belgen en de Limburger een U van Uitmuntend. Kiet afkomstig uit de Faesroedel werd zelfs nummer één binnen de Openklasse Reuen, en daar zijn altijd veel inschrijvingen, dus veel concurrentie.

Cartouche kwam uit in de veteranenklasse….als een jonge hond die meer interesse had in geurtjes en mensen liep hij door de ring met als resultaat dus een U…niet slecht voor een senior van bijna elf, zevenenzeventig jaar in mensenjaren! Zijn baasje zou trots op hem geweest zijn.

Falcon, Made in Denmark

Keurmeester Wellens zet Kiet op de eerste plaats Openklasse reuen. Fantastisch resultaat voor de Faesroedel!

De ontlading. Luc eigenaar van Kiet had hem uitbesteed aan Simonne die dus op de 1e plek terecht kwam. De zoon van Kiet, Kenzo behaalde een 3e plaatsing.

De Deense fokkers van Mira en Falcon waren ook aanwezig. Mira behaalde een zeer verdienstelijke U.

Marcel had de handling van Cartouche overgenomen. Een hele mooie Uitmuntend viel Cartouche ten deel en 3e plaatsing.

 Op de site van de vereniging staan ook nog mooie foto’s die helaas niet te downloaden zijn, dan maar de snelkoppelingen!

Cartouche:
https://drentschepatrijshond.org/evenementen/clubmatch/foto-s-kcm/singleimage/clubmatch/KCM_2017_SFEER/_N4A2157-JPG/

https://drentschepatrijshond.org/evenementen/clubmatch/foto-s-kcm/singleimage/clubmatch/KCM2017-Prijswinnaars/_KKA9039-JPG/

Kiet: 
https://drentschepatrijshond.org/evenementen/clubmatch/foto-s-kcm/singleimage/KCM2017-Prijswinnaars/_KKA9025-JPG/#image

Kenzo:
https://drentschepatrijshond.org/evenementen/clubmatch/foto-s-kcm/singleimage/KCM2017-Prijswinnaars/_KKA9028-JPG/

jun 08

Slappe lach

Alweer twee jaar geleden volgde ik met Lennaert de opleiding KNJ. Rond deze tijd moesten de puntjes op de i gezet worden en hadden we afgesproken met Gé&Ge voor een oefensessie met veel waterwerk in Noord Limburg. Op de afgesproken plek verscheen eerst Sandra met Terza en daarna Gé&Ge met twee draadharen en een hele bus vol training attributen.

Eerst werd een niet al te breed watertje met een brug opgezocht om het commando “over” goed onder de knie te krijgen. Lennaert was goed in vorm die dag en had ik ook wat tijd om de hele oefensessie eens nuchter op afstand  te bekijken. Misschien had ik ergens lachgas ingeademd maar ik heb alleen maar gelachen…en nog erger…de slappe lach!!!

Het begon al met het “zoek verloren” met de eend….nu zijn Gé&Ge een stel…en als een stel samen jachtoefeningen doen, dan slaat de vlam al snel in de pan.  De eend valt altijd te vroeg of te laat, ligt altijd te diep of te dichtbij maar nooit goed. Tijdens de spanning van het “zoek verloren” kreeg Ge opeens hevige krampen, en moest acuut een bosje opzoeken. De bus zat proppie vol met hondenspul, er was aan alles gedacht maar niet aan toiletpapier. Terwijl ik nog in mijn tas aan het zoeken was naar papierenzakdoekjes bood Gé al mopperend een alternatief  aan Ge ……de bloederige kranten waar de eenden in gedraaid zaten. Ge griste de kranten bij elkaar en weg was ze. Toen kreeg ik al een eerste lachaanval. Sandra hield zich dapper in de plooi, en ging op een  serieuze manier Terza bestuderen.

Vervolgens reden we door naar een brede vijver met nog bredere rietkraag. Hier konden we ook verder alle andere proeven afwerken en zelfs even schieten…als er verder niemand in de buurt was want we zaten aan de rand van een vakantiepark en Gé vertelde dat hij het al aan de stok had gehad met een aantal mensen en er flink gescholden werd en men dreigde met de politie….we waren toch niet echt op ons gemak.

Hij haalde uit de bus een fiets want hij als eenden-ver-weg-legger  moest anders steeds om de vijver heen lopen. Er gingen wat eenden en honden over en weer en ontstond er ergens een probleem dat er wel een hond aan de overkant was maar geen eend. Sandra ging dat probleem even oplossen en liep om de vijver heen en inmiddels was de temperatuur flink gestegen. Om  tijd te winnen kwam ze met de fiets terug. Nou ja tijd winnen…het was een herenfiets ze kwam amper bij de pedalen, het ding stond in het zwaarste verzet en ze moest berg op door het gras. Toen ze eindelijk arriveerde met een vurig hoofd  alsof ze net met veel moeite de gele trui had veroverd waren eend en hond alweer aan de overkant.

Om mijn lachstuipen niet te doen overkomen als uitlachen…concentreerde ik me op wat foto’s maken. De rest van de oefeningen verliepen allemaal goed. Gé hield de score bij, hij was tevens jurylid, mentor, mental coach en had voor alles een praktijk anekdote  en besprak tussen door met ons wat we goed deden en minder. Voor zijn eigen vrouw was hij extra streng, die deed schijnbaar alles fout…en dat gaf weer aanleiding tot discussies. Lennaert veroverde de eretitel “slimme drent”, en dat Gé dit uitsprak was toch wel een groot compliment. Alleen bij het down liggen verspeelde Lennaert wat punten want hij lag naast een bijennest . Als afsluiting gingen Gé&Ge nog even apport uit water een paar keer oefenen. Wij stonden op afstand te kijken. De draadhaar deed raar…..in het water hapte hij wat naar links en rechts en ook aangekomen op de oever deed hij raar. Ge kreeg natuurlijk de schuld. Toen begon Gé  ook wat met zijn armen te zwaaien maar we stonden te ver om de discussie te volgen. Vervolgens deed Ge helemaal raar en danste Gé&Ge en draadhaar wat door elkaar heen …Met z’n drieën stonden ze op een nest wespen te dansen en werden royaal gestoken. Ge werd zelfs gestoken op een plek…daar waar de zon nooit schijnt!!

Volgens Gé waren Terza en Lennaert klaar voor de proef, zijn eigen vrouw en de draadhaar helemaal niet. Lachend en tevreden sloten we deze trainingssessie af……en nu ik dit opschrijf heb ik weer de slappe lach en helaas kan ik de foto’s niet terugvinden van deze giechel-dag…maar wel nog andere foto’s genomen tijdens trainingen met Ge!!

 

mei 31

Joeri Jarno van Parkendijk

Bastiaan den Haan stelt Joeri zelf voor: 

Joeri is onze eerste hond.
Onze dochters Claudia (18 jaar) en Michelle (16 jaar) wilde graag een hond.
Na diverse hondenrassen te hebben bekeken, bleek de Drentse Patrijs ons het meest aan te spreken.
Moeder Sandra was akkoord, dus ik (Bas) moest de doorslag geven.
Sandra gaf aan dat zij de kinderen had opgevoed en dat ik daarom de nieuwe hond moest opvoeden. Met dit voorstel ging ik na wat wikken en wegen akkoord.
Toen zijn wij in contact gekomen met Hans en Marty Egeter. Hun Drent Chita was op dat moment drachtig.
Februari 2013 is Joeri in ons gezin gekomen.
Toen Joeri de leeftijd van 12 weken had, ben ik begonnen met de basiscursus gehoorzaamheid met gelijk hier achteraan vervolg 1 en 2.
Ik kreeg toen de smaak te pakken. Omdat de Drent een jachthond is wilde ik zijn kwaliteiten gaan benutten. Na wat zoeken op het internet ben ik uiteindelijk bij de KJV Gouda terecht gekomen.
Hier heb ik een 3-tal jaar winter en zomer jachttraining gevolgd.
Vorig jaar in Beesd heb ik mijn eerste B-diploma gehaald voor bij de standaard jachtproef.
Momenteel train ik 1x per week bij een mevrouw in Austerlitz met allemaal staande honden. En 1x per maand train ik met een besloten groep met enkel Drentse Patrijshonden.
Ook ben ik inmiddels 3 keer met een jager mee geweest. 2x op de eend en 1x op de kraai.
Een hele nieuwe hobby voor mij, wat ik met heel veel passie en plezier doe.

Manuela Plaisier het baasje van Joeri zijn vader (Jarno) is hier deels de oorzaak van.
Zij betrekt mij bij heel veel evenementen.
Hans en Manuela vinden Joeri een mooie hond met een goed en lief karakter. Door hen ben ik ook overgehaald om Joeri op de dek reuen lijst te zetten. Gevolg dat Joeri in de Kwakel bij de Dreske Kwinne Blossom mocht dekken. Hier zijn 5 hele mooie pups uit geboren. Deze zijn inmiddels een half jaar.

Net voor hemelvaart werd ik gebeld door Jeanny. Nova was loops, en moest gedekt worden.
De reu die zij voor ogen had, bleek niet meer inzetbaar.
Inmiddels heeft de dekking plaats gevonden. En nu duimen we met zijn allen, dat Nova de zaadcellen wil opnemen.

Bastiaan den Haan

mei 27

Joeri en Nova!

Nova nam een loopje met de natuur en na een onderbreking van haar loopsheid van drie weken maakte ze een doorstart. Ik zocht contact met de eigenaars van Juno  en kreeg een verdrietig bericht.  Hij bleek ziek en niet meer in staat tot een dekking. Zijn baasjes hadden zich zo verheugd op de nakomelingen van hun Juno en ook wilde ze graag een pup van hem nemen. De domper was groot. Wat nu? Ik had geen reserve-reu doorgegeven aan de vereniging. Na wat rondbellen en advies te hebben ingewonnen over procedures ging ik op zoek naar een andere reu. Ik mocht niet veel tijd verliezen want Nova was bijna ontvankelijk. De emoties laaien vaak hoog op binnen drentenwereld, maar als het er echt om spant word je bijgestaan met raad en daad.

En toen was daar Joeri Jarno van Parkendijk en Bastiaan den Haan. In plaats van deze  week de vrije dagen door te brengen met zijn gezin stelde hij zijn reu en vrije tijd beschikbaar. Nova was helemaal weg van Joeri en gisteren en vandaag zijn ze “succesvol”  samen geweest.

Joeri is een mooie stoere reu en zijn gezondheidsonderzoeken zijn allemaal op orde!  De IC van dit love-duo is een opsteker voor de genenpoel, nl. 11,45% over 10 generaties en over alle generaties nog altijd onder de 20%.

Het toeval wil dat ik vorig jaar tijdens de wedstrijd te Beesd mijn aandacht werd getrokken door een vrolijke mooie reu die bij zijn baasje languit in het gras lag en hoewel zo’n dag veel eist van baas en hond namen ze de tijd voor elkaar en was de klik duidelijk zichtbaar. Ik had niet zo veel tijd om foto’s te maken want had Lennaert en Nova bij me maar heb toch foto’s gemaakt van deze lieve op het baasje gerichte reu…….en dit bleek dus Joeri te zijn!!

Joeri vorig jaar in Beesd!

Nova, Joeri en Bastaan!

Stamboom fictieve nest

(Foto 1 en 2, Michael van der Burg)

mei 20

Hoopvol..

Nova maakt het spannend! Ze is behept met “split heat”. Haar lichaam en alles wijst op loopsheid. Lennaert en Cartouche raken niet uitgesnuffeld. Ieder druppeltje urine en bloed wordt uitvoerig gelezen als een rapport waar alle hormoonwaardes instaan. Ze snuffelen en snuiven gaten in het gazon en klapperen als ooievaars! En dan opeens……iets in Nova besluit het even niet door te zetten. De afspraak met Juno maar weer verschoven…..De vorige keer verliep het ook zo maar ook toen kwam er een doorstart. Dus we blijven geduldig en hoopvol….er zijn nog genoeg andere zaken die de aandacht nodig hebben!