mei 13

Bezoek!

Er zijn al de nodige mensen polshoogte komen nemen in Roosteren en gisteren was er een delegatie uit de Belgische Kempen, Karine, Rita, Maurice en Louis, de trainingsmaatjes Beerse. Natuurlijk wilde ze kijken hoe het met mij ging maar ook met de honden!! Het wandelen met de honden schiet er wel bij in, en zo kwam het dat zij hun eigen honden thuis lieten en er gewandeld werd met Cartouche, Lennaert en Nova. Wat was het 3-tal  blij en ze stuiterde over de weg. Gelukkig waren we snel bij het stuk waar ze los mogen lopen. Cartouche begint een beetje doof en bijziend te worden en als hij dan te ver vooruit is dwaalt hij steeds verder af en weet niet meer waar ik ben en roepen en fluiten helpt dan niet. Maar hoewel ze even de ruimte namen met z’n drieën kwamen ze steeds netjes terug op de fluit. Ik mocht het tempo bepalen en de duur van de wandeling.  We maakte een kort rondje en de afspraak dat als ik weer helemaal ben opgeknapt we weer een mooie Roosterse dijkwandeling gaan maken.

Een tijdje geleden had Lennaert een date met een Duitse schone en inmiddels is er een berichtje binnengekomen dat er een paar liefdespuppy’s in de maak zijn.

Tijdens het nuttigen van de vlaai ging het al weer snel over Nova en mogelijke pups dit jaar en werden er stiekem al wat opties genomen …..heel stiekem.. 😉

 

 

Primetime knuffelen!

 

 

 

 

 

 

 

 

Bericht uit omgeving Frankfurt “Es geht ihr gut! Hunger, Hunger, Hunger!”

 

apr 26

Wankel evenwicht

In de tuin zit sinds jaar en dag een tortelduivenpaartje! Ze tortelen erop los en zijn inmiddels gewend aan de honden en de kat. Voor de kat hebben ze respect maar ook voor de vele kraaien en eksters die brutaal alle hoge bomen claimen en overal paniek veroorzaken. Vorig jaar is tot twee keer toe hun broedsel verloren gegaan aan dat roversgilde.

Nova zie ik wel eens een sprint trekken als de duifjes op het gazon paraderen maar ze zijn te alert en snel en dwarrelen voor haar neus de lucht in. Gisteren zat ze steeds naar een uitgegroeide conifeer te turen en stond een paar keer voor op de boom. Het kon niet anders daar moet iets zitten! In het begin zocht ik steeds te hoog en opeens zag ik madam tortel op een wankele tak en haar nest gemaakt uit wat losse takjes. Een veilig ongestoord nest lijkt het op het eerste gezicht niet. Maar de duifjes hebben goed nagedacht.  Het ligt exact boven een route die de honden wel 100 keer per dag nemen om de grenzen van hun territorium te controleren! Het lijkt een beetje dom dat wankel evenwicht van de duiven maar het tegenovergestelde is dus het geval…ze weten dat de eksters en kraaien minder snel hun nest zullen plunderen omdat die juist wel respect voor de honden hebben en bij de geringste alarm-roep komen aanspurten.

Hopelijk lukt het de torteltjes dit jaar wel een nestje groot te krijgen, maar het ziet er zo klunzig uit……

Zoek madam tortel

niet echt vakwerk!

 

apr 23

Volg je hart…want dat klopt!

Het was me een weekje wel… dat begon vorige week zondagavond met heftige klachten…een hart dat ging protesteren, een hart dat aangaf niet meer te kunnen brengen wat het moest brengen. Het was voor mij een grote stap….eindelijk toe te geven wat al een tijdje op de loer lag. Eerst me maandagochtend maar eens netje ziek melden en vervolgens naar de dokter. Ik zag er niet slecht uit was haar oordeel en de hartfilm liet ook niets zien. Er werd bloed afgenomen en ging ik naar huis en volgde een dagdeel later een alarmerend telefoontje dat ik met spoed moest worden opgenomen en de ambulance al onderweg was. Het leek onverwachts maar mijn tas stond al klaar, had de voorraad hondenvoer aangevuld, een pan spaghetti gemaakt voor drie dagen, de koelkast rijkelijk gevuld voor Christian! Nu een week later ben ik sinds zaterdag namiddag thuis na een hartkatheterisatie en plaatsing van drie stents. De honden waren natuurlijk blij dat ik er weer was en lieten dat alle drie op hun eigen specifieke wijze zien. Cartouche wilde alleen maar tegen me aanleunen. Nova rende als een dolle door de tuin en kwam me van alles brengen en Lennaert die deed een beetje verongelijkt gereserveerd koeltjes…die wilde me even laten voelen hoe ik het in mijn hoofd had gehaald hem in de steek te laten. Daarna gebruikte hij zijn neus om elke porie en prikpunt af te tasten om erachter te komen wat er gebeurd was en hij begreep het. Over de honden werden vele bezorgde vragen gesteld door de Drentenwereld, over mij minder ;). Christian  heeft samen met de buren Fien en Ben voor ze gezorgd. Ze moeten het even alleen met de tuin doen, en ja bij thuiskomst zag ik al direct het betere graaf- en sloopwerk op één van de dolomieten paden. Tja een hondentestament is geen overbodige luxe, zeker als er meerdere zijn. Maar gelukkig….plan b ligt weer in de kast. Komende week start het revalidatietraject en het klinkt triviaal maar “pluk de dag” is het enige wat nu telt. Het voorjaar maakt het dan wat makkelijker, te genieten van een vroege zondagse voorjaarstuin en drie doldwaze drentjes!

Jippie…vrouwtje is weer thuis…Cartouche pas op!

De jeugd van tegewoordig….Opa Cartouche wordt gewoon omver gelopen!

apr 15

Marduc

Wat mooi om te zien! Drie generaties via de mannelijke lijn. Cartouche als opa, Lennaert als vader en zoon Marduc van d’Ouw Knip.

Sabine Hoenders kwam samen met haar dochters en Marduc op bezoek. Ik had haar al eerder ontmoet. Toen zij hoorde dat Rebelle of Camille door Lennaert gedekt ging worden maakte ze een afspraak om de reu te ontmoeten. Dat is wel bijzonder want normaal spreken de potentiële pupkopers alleen met de fokker. Ze was benieuwd naar het knuffelgehalte van mijn roedel…….nou dan moet je hier zijn…bezoek vinden ze het einde en knuffelen…ach dat hoef ik nog niet eens uit te leggen.

Marduc was eigenlijk helemaal niet onder de indruk van zijn vader, opa en tante. Hij had al een halve dag supporteren op het rugbyveld achter de rug maar speelde onvermoeibaar met eerst Lennaert en daarna Nova. Ten opzichte van Cartouche was hij rustig en nieuwsgierig. Ze bekeken elkaar, snuffelde wat, liepen samen een rondje door de tuin en er was respect. Zo grappig!

Vandaag begint hij met zijn opleiding, de belhamel zoals hij genoemd werd voordat hij zijn officiële stamboomnaam kreeg. We zullen dit manneke eens nauwgezet gaan volgen!

Met opa

Gek doen met Nova

Het prinsje

Kus voor papa

Kijk daar zit papa!

 

 

apr 07

Het vijftal

De pups van Lennaert hebben allemaal een zachte landing gemaakt bij hun nieuwe baasjes en gaan ze tegenwoordig door het leven als Jacquine, Woody, Joep, Joppe en Marduc.

Jacquine

Ze groeien als kool en de baasjes zijn druk bezig met socialiseren en puppy-jachtcursus!

Marduc

 

Twee weken geleden was Lennaert jarig en bracht de postbode een leuke verrassing, een fotoboek met de hoogtepunten van de eerste acht weken. Niet alleen voor Lennaert maar zeker voor mij een mooi naslagwerk!

 

mrt 27

Zes jaar!

Lennaert is jarig vandaag maar hij niet alleen! Daar zijn nog de vijf broers Lando, Lesco, Lowie, Louis en Loek! Maar het kon niet op want er werden ook nog eens zes zusje geboren in Vosselaar, nl. Lobke-Hera, Lana, Libre, Lily-Lou, Lucy-Hera en Liv. Helaas is Lily-Lou overleden nadat ze niet herstelde na een sterilisatie. Maar de rest van de Bende van Cartouche is Alive&Kicking met een passie voor werken! Lennaert heeft inmiddels ook voor nageslacht gezorgd en Cartouche die kan zich helemaal vinden in de rol van opa! Gefeliciteerd L-nest, jullie zijn stuk voor stuk uitgegroeid tot mooie drenten…maar het belangrijkste is toch jullie hoge knuffelgehalte!

Het leven is vurrukkulluk, papa en opa!

27 maart 2012

Lando

Lobke-Hera

Lana

Loek

Lily-Lou

Lucy-Hera

Liv

Lennaert

Louis

mrt 11

Goed bevonden!

De pups van Camille en Lennaert zijn nu zeven weken en volgende week vliegen ze uit. Dan komt er een einde aan een toch wel spannende en intensieve periode voor de fokkers. Eén teefje blijft in Diessen wonen. De puppy’s zijn de afgelopen weken herhaaldelijk door de handen gegaan bij mensen met een serieus doel. Zo was er de nestcontrole door een afgevaardigde van de Nederlandse Vereniging Drentsche Patrijshond en afgelopen vrijdag een puppytest afgenomen door Walter Klijssen.

Ik was uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de puppytest en daar heb ik natuurlijk dankbaar gebruik van gemaakt. Kleine drentjes hebben een zeer hoog smelt- en knuffelgehalte, maar daar moet men dan doorheen kijken. Het gaat erom een vroegtijdige inschatting te maken of het gedreven jachthonden en/of veldwerkers zullen zijn en of ze daar het exterieur voor hebben. Dat is echt geen makkelijke opgave! De “dapperheid” werd getest door ze helemaal alleen in een vreemde omgeving te plaatsen en dan kun je al snel de conclusie trekken dat vijf puppy’s net als peutertjes vijf verschillende karakters hebben. Er is altijd wel een kwajongen die opeens niet meer zoveel praatjes heeft. Dan is er het stille iet wat teruggetrokken type die opeens juist heel veel lef toont. Zo grappig om dat allemaal te zien en hebben ze nu al vroegtijdig kennis gemaakt met een duif, eend, konijn en kwartel. De duif, eend en konijn waren zo dood als een pier maar het kwarteltje zat in een kooitje en ook daar waren vijf verschillende reacties. Het konijn werd zelfs al opgepakt en trots rondgedragen. Na het testen van wat er al allemaal in het koppie gebeurd was het exterieur aan de beurt. Dat gebeurde op de keukentafel….tuurlijk drenten zitten heel graag op tafels en je zou haast denken dat dit een raskenmerk is!

Sandra, die haar hart verpand heeft aan Spinone Italiano wilde ook graag kennismaken met de pups van Lennaert. Haar Terza en Lennaert hebben samen vele uren getraind en avonturen beleefd en ook zij kwam ogen en oren te kort omdat er al zoveel te zien en te beoordelen is aan zo’n jong pröpke!

Walter gaf tijdens zijn keuringen uitleg aan ons en heb ik veel bijgeleerd in een paar uur. Alle vijf zijn ze goed bevonden en dat gecombineerd met de keuring van de dierenarts en de nestkeuring van de Vereniging kunnen we wel stellen dat het een zeer geslaagde combi is.

Tja…en dan moet je afscheid nemen van Beertje, Stippeltje, Belhamel, Kleintje en het Meisje….Ze komen goed terecht allemaal en op afstand zal ik ze zeker blijven volgen. Onze paden zullen zich weer kruisen tijdens fokdagen en terugkomdagen maar ik was toch een beetje weemoedig!

Op weg naar de test!

   

Afscheid nemen valt niet altijd mee!

mrt 06

Mooie mannen…

Dit wil ik jullie niet onthouden, Mazzel en Lando.

Mazzel is een zoon van Hadise en Cartouche en Lando is een zoon van Hera en Cartouche. Wat zijn ze mooi en stoer met een gouden karakter!

(foto’s Lando gemaakt door Henri Weterings en foto’s van Mazzel gemaakt door Candy Debecker)

  Lando   

Mazzel

mrt 04

I’m back….

Hij is er weer….Meneer Nickels uit Geistingen. Hij mocht een tijdje niet komen aangezien er de aanloop was naar de loopsheid van Nova, de loopsheid zelf en de mogelijke zwangerschap. Nickels is harstikke gek op Nova en loops of niet loops even stiekem proberen wil hij altijd. Nu nog, na drie maanden vindt hij haar fantastisch ruiken. De 2e reden dat hij even niet mocht komen…tja, dat is een lang verhaal! Zijn baasjes zaten in de herfst in Afrika en was Nickels voor drie weken hier. Ik moet hem altijd goed in de gaten houden als hij in het veld loopt of in de tuin, want hij heeft de neiging meer vrijheid te nemen dan toegestaan. Snik!…en terwijl ik in gedachte de vuilniscontainer buiten wilde zetten, glipte hij snel en handig langs me, door de poort en weg was hij. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf en de tranen sprongen acuut in mijn ogen. Snel zocht ik zijn fluit en riem en op de fiets…ergens naar toe, maar waar naar toe? Ik had niet gezien of hij richting provinciale weg of de andere kant was gespurt. In de verte hoorde ik de paniekkreten van wat fazanten en zag wat duiven op fladderen. Hopelijk was Nickels de oorzaak want dat was ver weg van de veel te drukke provinciale weg waar ik nog niet eens in de richting durfde te kijken. Drie uur fietste ik rond, fluitend en roepend. Tussendoor steeds naar huis voor het geval hij toch terug was naar het huis. Mijn keel werd rauw en had een bloedsmaak in mijn mond, en dit was nu net die spreekwoordelijke druppel die ik niet kon gebruiken. Terwijl ik mijn strategie ging bedenken…een oproep via de social media of bellen naar het asiel, ging de telefoon. Het was Hilde, het bazinnetje van Nickels ergens op een Afrikaanse savanne. “Hoe is het met ons Nickels?”..  “Euhhh ja die is weg, …snik”. “Dat weet ik” zegt ze. “We zijn gebeld, hij zit bij de Dierenbescherming in Born”. Pffff…….gelukkig. Nickels heeft nl. een knaloranje jachthalsband om waarop in koeienletters het telefoonnummer staat geschreven. Wat een opluchting!  Hilde ging weer naar olifanten kijken en ik ging een poging doen Nickels op te halen. Na een telefoontje bleek dat nog niet zo makkelijk te zijn, aangezien het een Belgische hond is en ik niet zijn baasje ben. Maar ik had dan wel zijn fluit, riem en zijn medisch paspoort en wist zijn naam. Na legitimatie, papieren rompslomp, een flinke preek die ik gelaten onderging, terwijl “ons Nickels” werd geprezen omdat hij zo lief en mooi was en ook nog eens koekjes kreeg, …kreeg ik een flinke rekening van 200 euro…en mocht ik hem meenemen. Hij sprong snel achter in de auto maar ik had hem door en gespte hem vast aan een lijn die ik voor mijn eigen honden nooit gebruik….en voordat de klep dicht was probeerde hij weer er vandoor te gaan. Nu bungelde hij even tussen hemel en aarde, maar daar had ik ook gebungeld toen meneer de benen nam.

Thuis zaten drie drentjes op ons te wachten…en Lennaert was helemaal niet blij. Die maakte Nickels even duidelijk dat zijn vrouwtje toch wel erg verdrietig was. Mijn ambities van hondenopvang ging ook direct in de ijskast….maar nu is hij er weer en hebben we deze middag met z’n vijven een mooi plekje uitgezocht in de tuin wat het begin kan zijn van wat meer gestructureerde  opvang….en “ons Nickels” mocht de eerste steen opgraven… 😉

Het zijn echte werkhonden…….

Dit lijkt ons wel een geschikt plekje…uit de wind, lekker zonnetje, kijken naar de kippen van de buren, een blik op de openbare weg waar altijd hondjes wandelen…

 

feb 24

Nageslacht…

Hoe is het met de zoontjes en dochtertjes van Lennaert?  Die vraag werd al een paar keer gesteld en dus tijd om weer eens polshoogte te gaan nemen. Ik had Hilde het bazinnetje van Lando meegevraagd, want als je Hilde ergens blij mee maakt… dan is het wel een diepe snuif puppy-wierook!

Ze zijn nu vijf weken en wat een heerlijke opdondertjes. Toen we binnenkwamen lagen ze nog te slapen en dat hebben we even zo gelaten om rustig koffie te drinken en bij te praten. Camille de moederhond was al weer bijna helemaal “in shape”, alleen haar “boezem” verraadt dat zij de moeder is. Oma Caprice en tante Rebelle houden ook een oogje in het zeil en helpen waar nodig.

Ze zijn zo grappig die drentjes van een paar weken. Ze stappen dapper rond met de staartjes fier in de lucht en weten al raad met de knuffels. Het is een mooi tevreden nestje die zich al de pap goed laat smaken. Ze krijgen ook nog moedermelk maar ze hebben al tandjes en scherpe nageltjes en is het voor Camille geen pretje. Geconcentreerd met halfdicht geknepen oogjes laat ze het gebeuren om daarna weer een beetje afstand te nemen. Achter drie weken gaan ze al naar de nieuwe baasjes die nu al de kans krijgen om de pups veelvuldig te bezoeken. Maar nu is het voor Ine, Gerda, Jac en Emile nog volop genieten van de pups. Elke dag leren ze bij en doen ervaringen op belangrijk voor de rest van hun leven. Wat dat betreft verschillen ze niet veel van mensenkinderen die ook alles voor een eerste keer moeten ervaren en proeven.

Het was een geslaagde middag en gingen Hilde en ik nog een hapje eten in centrum Diessen. We hadden veel bij te praten…en vanuit een ooghoek zag ik honden…drenten…hoorde iemand mijn naam noemen, en ja hoor…De Gimbrere roedel  wilde even opwarmen na een frisse wandeling…werd het toch nog later dan gepland 😉