Voetballen!


Pupil van de week

 

Ik durf het bijna rond deze tijd niet te zeggen maar ik ben een groot voetbal fan! Niet alleen in de “even” jaren als de oranjekoorst toeslaat en iedereen fan is, nee!!!, ook als het regent, stormt, te nat, te koud of te ver weg is.

Grote stadions vind ik minder. Ik wil het gras ruiken, de mannen(jongens) horen vloeken, elkaar coachen, elkaar vrijspelen, de modder zien opspatten, de keeper die een onhoudbare bal toch krakend met het allerlaatste vingertopje tot hoekschop verwerkt. De wedstrijden wil ik lezen, liefst niet veel geroezemoes en commentaar om me heen, en al helemaal niet van personen die de wedstrijd helemaal niet volgen en dan beginnen te zeuren over dat er niet gescoord wordt terwijl er fantastisch verdedigd wordt, maar je moet het wel willen en kunnen zien!

Nu heb ik het geluk dat mijn enigste zoon nog altijd graag een balletje trapt en kan ik dan ook trots zeggen “Me, Soccermum”.  Al vele jaren reizen we met het rood witte- (VV Roosteren) en groen witte gezelschap (SC Susteren) door heel Limburg en doen plaatsen aan met namen als Ubach Over Worms, de Slek, Simpelveld en drinken altijd twijfelachtige koffie in de koude, of loeiwarme en naar fritevet ruikende kantines!

Hij is niet zo technisch begaafd, maar wat wil je met veel te lange benen en schoenmaat 47 op 12 jarige leeftijd. Probeer dat maar eens onder controle te krijgen, en dan ook nog eens een bal, en rennen, en rondkijken, kappen, draaien op een vierkante centimeter! Daar tegenover staat wel veel snelheid, conditie, inzicht en de juiste mentaliteit en volgens de trainer moet je Christian 3 keer passeren en denk je als spits nu ben ik er langs dan komt maatje 47 weer langs gezeild, en dat maakt hem tot een gewaardeerde voorstopper!

Lennaert gaat ook graag naar het voetbalveld en dan naar de amateurs van Roosteren.  Hij heeft me een paar maanden geleden de schrik van mijn leven bezorgt door in zijn eentje maar al eens naar het voetbalveld te rennen in het dorp. Hij hoorde de opwarmmuziek in de verte en de vage knallen van het inschieten. Ook had hij mijn rituelen herkent en wist hij dus al waar we naar toe gingen. Ik treuzelde een beetje, en zoef weg was hij. 2 keer stak hij de drukke Maaseikerweg over en in volle galop naar het voetbal veld. Gelukkig kennen ze hem daar en werd hij opgevangen, maar het waren toch 7 hachelijke minuten toen hij uit mijn gezichtsveld was.

_DSC0212-934-700-600-80-c-rd-255-255-255

 

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *